DEEL 4 — DE WAARHEID OVER MARK
De eerste klap tegen de deur deed het hout splijten.
Finn begon te huilen.
Ik keek om me heen. De hotelkamer bevond zich op de derde verdieping. Het raam kon slechts enkele centimeters open. Er was geen balkon.
“Badkamer,” fluisterde ik.
We renden naar binnen. Ik duwde een kastje voor de deur en belde het noodnummer dat mevrouw Jansen mij had gegeven.
Geen verbinding.
Het brandalarm overstemde alles.
Buiten hoorde ik inspecteur Keller schreeuwen.
“Eva, open de deur! We proberen je te beschermen!”
Daarna klonk een mannenstem.
“Breek hem open.”
Ik pakte het metalen deksel van de afvalbak. Het was nutteloos als wapen, maar ik had niets anders.
Finn wees naar het ventilatierooster boven het bad.
“Daar pas ik door.”
“Nee.”
“Ik kan hulp halen.”
“Absoluut niet.”
Het slot van de hotelkamer brak.
Voetstappen kwamen dichterbij.
Plotseling werd het badkamerlicht uitgeschakeld.
Iemand klopte driemaal op de muur achter de spiegel.
Toen schoof het paneel opzij.
Een man met een bebloed gezicht verscheen in de opening.
Ik herkende hem van de foto die de politie mij had laten zien.
De vermiste chauffeur.
“Kom mee,” fluisterde hij. “Nu.”
Ik aarzelde slechts één seconde.
Daarna duwde ik Finn door de smalle onderhoudsgang en kroop achter hem aan.
De chauffeur heette Lukas Meier. Hij werkte niet alleen voor mijn nieuwe werkgever, maar ook voor de interne veiligheidsdienst van Helix Biotech.
“Wie vielen u aan?” vroeg ik terwijl we door de donkere gang liepen.
“Twee mannen die politie-uniformen droegen.”
“Is Keller te vertrouwen?”
“Dat weet ik niet.”
We bereikten een trappenhuis dat uitkwam in de kelder. Lukas leidde ons naar een bestelwagen zonder ramen.
“We gaan naar een veilige locatie.”
“Dat zei de politie ook.”
Hij keek mij recht aan.
“Mevrouw De Jong, uw moeder heeft mij twintig jaar geleden het leven gered. Ik heb haar beloofd dat ik u zou vinden.”
Ik verstijfde.
“Mijn moeder leeft?”
Hij startte de motor.
“Dat weet ik niet.”
We reden bijna een uur door de bergen. Uiteindelijk stopten we bij een verlaten chalet tussen hoge dennenbomen.
Binnen wachtte mevrouw Jansen.
Ik staarde haar aan.
“Hoe bent u hier gekomen?”
“Ik vloog vanochtend naar Genève.”
“Waarom hebt u niets gezegd?”
“Omdat uw telefoon mogelijk werd gevolgd.”
Naast haar zat een man in handboeien.
Mark.
Finn rende één stap naar voren, maar stopte toen.
“Papa?”
Mark zag er gebroken uit. Zijn overhemd was gekreukt. Er zat een blauwe plek op zijn wang.
“Het spijt me,” zei hij.
Ik voelde geen medelijden.
“Waarom is hij hier?”
Mevrouw Jansen legde uit dat Mark tijdens zijn transport naar een politiebureau was onderschept. Nederlandse rechercheurs die meewerkten aan een internationale operatie hadden hem naar Zwitserland gebracht.
“Hij heeft aangeboden alles te vertellen in ruil voor bescherming,” zei ze.
Ik ging tegenover Mark zitten.
“Begin bij het begin.”
Hij keek naar Finn.
“Niet waar hij bij is.”
“Hij is erbij betrokken geraakt omdat jij criminelen in ons huis liet.”
Mark sloot zijn ogen.
“Twaalf jaar geleden werkte ik voor een investeringsbank. Daan Vermeer was mijn leidinggevende. Hij ontdekte dat jij de verloren kleindochter van Adrian Roth kon zijn.”
“Dus daarom ben je met me getrouwd?”
“Nee. Ik kende je al voordat hij het ontdekte.”
“Maar je bleef bij me vanwege het geld.”
Hij antwoordde niet.
Dat was antwoord genoeg.
Mark vertelde dat Vermeer jarenlang probeerde mijn identiteit te bewijzen. Daarvoor had hij mijn haar, medische dossiers en zelfs bloedmonsters verzameld.
“De uitslagen waren niet duidelijk,” zei Mark. “Iemand had je geboorteregister aangepast.”
“Wie?”
“Je biologische moeder.”
Volgens Mark was Anna Roth ondergedoken nadat ze ontdekte dat haar vader betrokken was bij illegale genetische experimenten. Helix ontwikkelde behandelingen voor erfelijke ziekten, maar gebruikte kinderen zonder toestemming als proefpersonen.
Anna had bewijs gestolen.
Vermeer wilde dat bewijs terug.
“En Sophie?”
“Sophie werkte voor hem. Ze moest dicht bij mij komen en ervoor zorgen dat ik jou verliet voordat Finn officieel als erfgenaam werd erkend.”
“Waarom?”
“Als jij van mij zou scheiden en financieel vernietigd raakte, konden zij de voogdij over Finn gemakkelijker aanvechten. Ze wilden bewijzen dat je ongeschikt was.”
Mijn handen begonnen te trillen.
“Je hielp hen mijn zoon af te pakken.”
“Ik dacht dat ze alleen het geld wilden.”
“Je vervalste mijn handtekening.”
“Vermeer dreigde alles bekend te maken. Over mijn fraude op de bank. Over Sophie.”
“Dus je koos jezelf.”
Mark begon te huilen.
“Ik weet dat ik geen vergeving verdien.”
“Nee.”
Hij vertelde verder dat Sophies baby verwekt was via een geheime kliniek. Het embryo zou genetisch materiaal bevatten van een onbekende nakomeling van Adrian Roth.
“Als die baby wordt geboren en de DNA-test wordt vervalst, wordt Sophie beheerder van het volledige familiefortuin.”
“En Vermeer krijgt controle over Helix,” zei mevrouw Jansen.
Finn zat doodstil.
Toen haalde hij iets uit zijn broekzak.
Een klein geheugenkaartje.
“Ik heb nog iets gevonden,” zei hij.
Mark werd lijkbleek.
“Waar heb je dat vandaan?”
“Uit jouw horloge.”
De kaart bevatte een audiobestand.
We hoorden Marks stem.
Daarna de stem van Vermeer.
“Wanneer Eva verdwenen is, zal niemand haar missen. De jongen blijft bij jou tot de overdracht is voltooid.”
Mark antwoordde:
“En daarna?”
“Daarna hebben we Finn niet meer nodig.”
Ik keek Mark aan.
“Je wist dat ze ons wilden vermoorden.”
“Ik probeerde eruit te stappen.”
“Wanneer? Nadat het huis verkocht was? Nadat ik vertrokken was?”
“Ik stopte de USB-stick in Finns speelgoed.”
“Sophie zei dat zij dat deed.”
Mark keek verward.
“Dat is onmogelijk.”
Op dat moment ging de deur van het chalet open.
Lukas richtte onmiddellijk zijn wapen.
Een zwangere vrouw stond buiten in de sneeuw.
Sophie.
Haar jas was gescheurd. Ze hield één hand onder haar buik.
“Ze komen eraan,” hijgde ze.
Achter haar verscheen een rij zwarte terreinwagens tussen de bomen.
Mark sprong overeind.
“Hoe heb je ons gevonden?”
Sophie keek niet naar hem.
Ze keek naar mij.
“Omdat Eva’s advocaat hen hierheen heeft geleid.”
Iedereen draaide zich naar mevrouw Jansen.
Zij stond bij de tafel.
In haar hand hield ze een pistool.
“Het spijt me, Eva,” zei ze rustig. “Maar sommige erfenissen zijn te gevaarlijk om aan de verkeerde familie terug te geven.”
