DEEL 3 — WAT FINN VERBORGEN HIELD
Ik keek naar Finns blauwe rugzak alsof er iets levends in zat.
Hij had hem tijdens de hele vlucht tegen zijn voeten gehouden. De tas was door de veiligheidscontrole gegaan. Niemand had hem geopend behalve Finn zelf.
“Geef hem aan mij,” zei inspecteur Keller.
Finn trok de rugzak tegen zijn borst.
“Nee.”
Zijn reactie was zo fel dat ik schrok.
“Finn,” zei ik voorzichtig, “we moeten weten wat erin zit.”
Zijn onderlip trilde.
“Papa zei dat ik het nooit aan iemand mocht geven.”
Mijn bloed werd koud.
“Wanneer zei hij dat?”
“Vorige maand.”
Inspecteur Keller ging tegenover hem zitten.
“Finn, je bent niet in de problemen. Maar iemand heeft de chauffeur van je moeder aangevallen. Het is belangrijk dat we de tas controleren.”
Langzaam ritste hij de rugzak open.
Er zaten kleren, een stripboek, een koptelefoon en een klein speelgoedvliegtuigje in. Keller haalde alles eruit.
Niets bijzonders.
Totdat ze het speelgoedvliegtuig oppakte.
Het voelde zwaarder dan normaal.
Een beveiliger schroefde de onderkant los. Binnenin zat een zwarte USB-stick.
Ik keek naar Finn.
“Hoe is die daar gekomen?”
“Ik heb hem gevonden in papa’s kantoor,” fluisterde hij. “Na die foto van de zwangere mevrouw.”
“Waarom heb je hem meegenomen?”
“Omdat papa tegen meneer Vermeer zei dat niemand de lijst mocht vinden. Daarna zei meneer Vermeer dat mensen soms verdwijnen als ze te veel weten.”
Mijn keel trok dicht.
“Hebben ze jou gezien?”
Finn schudde zijn hoofd.
“Ik zat in de kast.”
Inspecteur Keller nam de USB-stick mee naar een beveiligde computer. De bestanden waren versleuteld, maar er stond één zichtbaar document op.
Een tekstbestand met de naam:
VOOR EVA
Keller opende het.
Er stond slechts één zin.
Wanneer je dit leest, vertrouw dan niemand die beweert jou te beschermen.
“Is dit door Mark geschreven?” vroeg Keller.
“Ik herken zijn manier van schrijven niet,” zei ik. “Het kan iedereen zijn.”
De Zwitserse politie bracht ons naar een beveiligd hotel binnen een politiekantoor. Onze namen werden niet geregistreerd bij de receptie. Twee agenten bewaakten de gang.
Finn sliep die nacht nauwelijks.
Om drie uur ’s nachts kroop hij bij mij in bed.
“Wordt papa gevangen gezet?”
“Ik weet het niet.”
“En de baby?”
Ik keek naar hem.
“Welke baby?”
“Van die mevrouw.”
“Sophie?”
Hij knikte.
“Papa zei dat de baby alles zou oplossen.”
“Wanneer hoorde je dat?”
“Toen hij met meneer Vermeer ruzie had.”
Ik ging rechtop zitten.
“Wat zei hij precies?”
Finn kneep zijn ogen dicht om zich te concentreren.
“Papa zei: ‘Zodra de baby geboren is, krijgen jullie de rest.’ En meneer Vermeer zei: ‘Alleen als de test klopt.’”
Een test.
Ik dacht aan DNA.
Maar waarom zou een criminele financieel adviseur geïnteresseerd zijn in het vaderschap van Sophies kind?
De volgende ochtend belde mevrouw Jansen via een beveiligde verbinding.
“Ik heb slecht nieuws,” zei ze.
“Over Mark?”
“Over Sophie. Ze is verdwenen.”
Volgens haar buren had Sophie die ochtend haar appartement verlaten met twee koffers. Een zwarte auto had haar opgehaald.
“De politie denkt dat ze vlucht?”
“Misschien. Maar er is meer.”
Mevrouw Jansen stuurde mij een document.
Het was de oprichtingsakte van een bedrijf genaamd Helix Biotech Holdings. Daan Vermeer stond als adviseur vermeld. Mark bezat via een tussenbedrijf drie procent van de aandelen.
En Sophie?
Zij stond geregistreerd als begunstigde van een trustfonds ter waarde van vijftig miljoen euro.
“Waarom zou een vrouw met zoveel geld Mark nodig hebben?” vroeg ik.
“Dat fonds wordt pas vrijgegeven na de geboorte van een wettige erfgenaam.”
Ik begreep het nog steeds niet.
“Erfgenaam van wie?”
Mevrouw Jansen aarzelde.
“Van de oprichter van Helix. Een Zwitserse farmaceutische miljardair genaamd Adrian Roth.”
“Wat heeft dat met Mark te maken?”
“Roth is drie jaar geleden overleden. Volgens zijn testament gaat een groot deel van zijn vermogen naar zijn laatst levende biologische kleinkind.”
Mijn ogen gingen naar Finn.
“Nee.”
“Eva, luister—”
“Finn is Marks zoon.”
“Dat betwist ik niet. Maar Adrian Roth had een dochter. Zij verdween elf jaar geleden in Rotterdam.”
Ze stuurde een oude foto.
Op het scherm verscheen een jonge vrouw met dezelfde grijsblauwe ogen als ik.
Mijn adem stokte.
Het was mijn moeder.
Niet de vrouw die mij had opgevoed, maar de vrouw op de enige jeugdfoto die mijn adoptieouders mij ooit hadden gegeven.
“Mijn biologische moeder heette Anna,” fluisterde ik.
“Haar volledige naam was Anna Roth.”
De kamer leek te draaien.
“Waarom heeft niemand mij dat ooit verteld?”
“Omdat haar familie na haar verdwijning dacht dat ze dood was. En omdat uw adoptiedossier is aangepast.”
“Door wie?”
“Dat probeer ik te achterhalen.”
Finn keek mij angstig aan.
“Mama, ben jij rijk?”
Ik knielde bij hem neer.
“Dit gaat niet om geld.”
Maar dat deed het wel.
Alles ging opeens om geld.
Als ik Anna Roths dochter was, kon Finn een mogelijke erfgenaam zijn. Sophies zwangerschap kon onderdeel zijn van een plan om een andere erfgenaam te presenteren.
Mark had geen willekeurige minnares gekozen.
Hij was gebruikt.
Misschien had hij mij ook ooit bewust gekozen.
Mijn telefoon ging.
Een onbekend Zwitsers nummer.
“Eva?” zei een vrouwenstem.
“Sophie?”
Ze begon te huilen.
“Ik wist niet dat ze Finn zouden bedreigen.”
“Waar ben je?”
“Ik kan het niet zeggen.”
“Heb jij Mark benaderd vanwege mijn familie?”
“Niet in het begin. Vermeer vertelde me pas later wie jij was.”
“Waarom is jouw baby belangrijk?”
Sophie snikte.
“De baby is niet van Mark.”
Ik sloot mijn ogen.
“Van wie dan wel?”
“Van Adrian Roths zoon.”
“Die man zou minstens zestig moeten zijn.”
“Niet die zoon.”
Haar stem werd zachter.
“De zoon die officieel nooit heeft bestaan.”
Er klonk een klap aan haar kant van de lijn.
Sophie hijgde.
“Ik heb niet veel tijd. Vermeer wil de USB-stick. Daarop staan betalingen aan rechters, artsen en ambtenaren. Het bewijst dat ze jarenlang kinderen aan rijke families koppelden met vervalste DNA-resultaten.”
“Waarom gaf Mark die stick aan Finn?”
“Dat deed hij niet. Ik deed het.”
Ik keek naar mijn zoon.
“Wanneer?”
“Op zijn school. Ik wilde jou waarschuwen, maar Vermeer hield me in de gaten.”
Op de achtergrond ging een deur open.
Sophie begon sneller te praten.
“Eva, ze weten waar je bent. Er werkt iemand voor Vermeer binnen de politie.”
De verbinding viel weg.
Op hetzelfde moment ging het brandalarm in ons beveiligde hotel af.
Rode lampen begonnen te knipperen.
De twee agenten buiten onze kamer riepen dat we moesten evacueren.
Inspecteur Keller verscheen bij de deur.
“Kom mee!”
Ik herinnerde me de waarschuwing op de USB-stick.
Vertrouw niemand die beweert jou te beschermen.
Keller stak haar hand naar Finn uit.
Achter haar zag ik een van de agenten zijn jas openen.
In zijn binnenzak zat dezelfde gouden speld die Daan Vermeer op de beveiligingsbeelden droeg.
Ik greep Finn vast en sloeg de deur dicht.
En toen begon iemand van buitenaf het slot open te breken.
