DEEL 8 — DE MAN DIE DERTIG JAAR DOOD WAS
De mannenstem kwam opnieuw vanuit de duisternis.
“Victoria.”
Mijn hele lichaam verstijfde.
Victoria keek naar de deur alsof ze zojuist een geest had gezien.
“Wie is dat?”
Ze antwoordde niet.
“Victoria,” zei ik harder.
Ze draaide zich naar mij om.
Haar gezicht was lijkbleek.
“Je vader.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
“Mijn vader?”
Ze knikte langzaam.
“Alexander Blackwell.”
Ik keek naar de deur.
“Maar je zei dat hij dertig jaar geleden…”
“Hij is niet dood.”
De woorden vielen zwaar in de ruimte.
Douglas stond inmiddels overeind.
“Dat is onmogelijk.”
Victoria keek hem aan.
“Dat is precies wat iedereen moest geloven.”
Buiten sloeg een autodeur dicht.
Voetstappen kwamen dichterbij.
Brandon deed een stap achteruit.
“Mijn vader…”
Hij leek zelf niet te weten wat hij moest denken.
“Je hebt mij altijd verteld dat mijn grootvader hem heeft laten verdwijnen.”
Victoria antwoordde:
“Dat was wat je moest geloven.”
“Waarom?”
“Omdat Alexander niet wilde dat iemand wist dat hij nog leefde.”
Ik keek naar haar.
“Waarom?”
Ze keek mij aan.
“Omdat hij dertig jaar geleden probeerde je te laten verdwijnen.”
De kamer werd doodstil.
“Wat?”
Victoria sloot haar ogen.
“Hij wilde niet dat jij ooit zou bestaan.”
Ik voelde mijn handen trillen.
“Maar waarom?”
“Omdat jouw geboorte een bedreiging vormde.”
“Voor wat?”
“Voor zijn macht.”
Ik begreep het nog steeds niet.
“Mijn vader wilde mij laten verdwijnen omdat ik zijn dochter was?”
“Niet alleen daarom.”
Victoria haalde diep adem.
“Hij had een deal gesloten met jouw grootvader.”
“Welke deal?”
“Als ik een dochter zou krijgen, zou jij nooit deel uitmaken van de Blackwell-familie.”
“Waarom?”
“Omdat Alexander toen al een andere erfgenaam had aangewezen.”
Mijn ogen werden groot.
“Wie?”
Victoria keek naar Brandon.
“Zijn andere zoon.”
Brandon verstijfde.
“Mijn vader had nog een zoon?”
“Ja.”
“Wie?”
Victoria antwoordde:
“Jij.”
Brandon keek haar ongelovig aan.
“Dat wist ik al.”
“Niet alles.”
Ze keek naar mij.
“Brandon is niet de biologische zoon van Alexander.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Wat?”
Brandon keek haar aan.
“Dat kan niet.”
Victoria schudde haar hoofd.
“Alexander heeft je opgevoed als zijn zoon.”
“Maar?”
“Je biologische vader is iemand anders.”
Brandon werd bleek.
“Wie?”
Victoria keek naar mij.
“Dat is precies waarom Alexander jou heeft verborgen.”
Ik voelde dat er iets verschrikkelijks aan zat te komen.
“Wie is Brandons biologische vader?”
Victoria fluisterde een naam.
Ik herkende hem.
Richard Barrett.
Laurens vader.
Lauren liet een geluid horen alsof iemand haar had geslagen.
“Mijn vader?”
Victoria knikte.
“Ja.”
Lauren begon te huilen.
“Dat kan niet.”
“Je vader had een affaire met Alexander’s vrouw.”
Brandon staarde voor zich uit.
“Dus…”
Hij keek naar Lauren.
“Wij…”
“Zijn geen bloedverwanten,” zei Victoria snel.
Lauren haalde opgelucht adem.
Maar haar opluchting duurde slechts een seconde.
Want buiten klonk een deur.
Daarna voetstappen.
Alexander kwam binnen.
Ik had hem nooit eerder gezien.
Maar op het moment dat ik hem zag, wist ik het.
De gelijkenis.
De ogen.
De kaak.
De manier waarop hij zijn hoofd hield.
Mijn hart wist het voordat mijn verstand het kon accepteren.
Hij keek naar mij.
En bleef staan.
Dertig jaar lang had ik gedacht dat mijn vader een onbekende was.
Nu stond hij voor me.
Levend.
“Gwen.”
Zijn stem was rustig.
Te rustig.
Ik deed een stap achteruit.
“Blijf weg.”
Hij stopte.
“Je bent volwassen geworden.”
Ik lachte bitter.
“Dat heb ik zonder jou gedaan.”
Zijn gezicht veranderde nauwelijks.
“Je hebt geen idee hoeveel ik voor je heb gedaan.”
“Je hebt mij laten geloven dat ik niet bestond.”
“Dat was om je te beschermen.”
“Waartegen?”
“De familie.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Jij bent de familie.”
Hij zweeg.
“Je hebt mijn medische gegevens laten veranderen.”
“Nee.”
“Je hebt mijn moeder gedwongen om mij af te staan.”
“Nee.”
“Je hebt mijn leven laten vernietigen.”
“Nee.”
Hij keek me aan.
“Maar ik heb wel geprobeerd je leven te beschermen.”
Ik lachte ongelovig.
“Door mij mijn identiteit af te nemen?”
“Door je uit de Blackwell-familie te houden.”
“Waarom?”
Hij antwoordde:
“Omdat mensen jou wilden gebruiken om bij mij te komen.”
“Wie?”
Hij keek naar Victoria.
“Zij.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Victoria?”
Alexander knikte.
“Je moeder heeft je vanaf het begin gebruikt als wapen.”
Victoria werd woedend.
“Dat is een leugen!”
Alexander keek haar aan.
“Je hebt haar embryo gebruikt zonder haar toestemming.”
Mijn gezicht verstarde.
“Wat?”
Victoria keek naar mij.
“Gwen…”
Alexander vervolgde:
“Je moeder wist dat jouw genetische profiel waardevol was.”
“Waarom?”
“Omdat jij een zeldzame genetische combinatie draagt.”
Ik begreep het niet.
“Wat betekent dat?”
Alexander keek naar Douglas.
“Dat betekent dat bepaalde medische behandelingen alleen bij haar werken.”
Douglas fronste.
“Welke behandelingen?”
Alexander antwoordde:
“Een experimentele behandeling voor een erfelijke ziekte.”
Mijn hart bonsde.
“Ethan.”
Hij knikte.
“Je biologische vader leed eraan.”
Ik keek naar Victoria.
“Dus ik…”
“Jij was de enige genetische match die hem mogelijk had kunnen redden.”
Mijn ogen vulden zich met tranen.
“Maar hij is overleden.”
“Ja.”
“Dus waarom was ik nodig?”
Alexander keek naar mij.
“Omdat jouw genetische materiaal later miljoenen waard werd.”
Ik voelde walging.
“Daarom wilde iedereen mij.”
“Ja.”
“Daarom de trust.”
“Ja.”
“Daarom mijn medische dossiers.”
“Ja.”
“Daarom mijn huwelijk met Brandon?”
Alexander zweeg.
Ik keek naar hem.
“Zeg het.”
Hij keek naar Brandon.
“Dat huwelijk was nooit toevallig.”
Mijn maag draaide om.
Brandon keek naar zijn vader.
“Wat heb je gedaan?”
Alexander antwoordde niet.
“Wat heb je gedaan?” herhaalde Brandon.
Toen zei Alexander:
“Ik heb ervoor gezorgd dat jullie elkaar ontmoetten.”
Ik voelde mijn lichaam koud worden.
“Waarom?”
“Omdat ik je dichtbij wilde houden.”
“Maar je wist dat Brandon mij zou bedriegen.”
“Dat was niet mijn bedoeling.”
Ik keek naar Brandon.
“Wanneer wist je dat?”
Brandon keek naar de grond.
“Pas later.”
“Wanneer?”
“Toen ik ontdekte wie je werkelijk was.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“Dus mijn hele huwelijk…”
“Was gebaseerd op een leugen,” zei Brandon zacht.
Ik keek hem aan.
“En jij wist dat ik niet onvruchtbaar was.”
Hij knikte.
“Ja.”
“Hoe lang?”
“Vanaf het begin.”
Mijn adem stokte.
“Waarom?”
Hij sloot zijn ogen.
“Omdat mijn vader me had verteld dat jij gevaarlijk was.”
Ik schudde mijn hoofd.
“En je geloofde hem?”
“Ik was jong.”
“Je was volwassen.”
“Ik weet het.”
Ik draaide me weg.
Op dat moment ging mijn telefoon.
Een nieuw bericht.
Een foto.
Deze keer van een document.
Een DNA-rapport.
Mijn naam.
Daaronder:
Biologische vader: Richard Barrett.
Ik keek naar Brandon.
Toen naar Lauren.
En toen naar Alexander.
Niemand sprak.
Lauren begon te huilen.
“Mijn vader…”
Brandon keek naar het scherm.
“Dat is onmogelijk.”
Alexander keek naar het document.
Zijn gezicht veranderde.
“Waar heb je dat vandaan?”
Ik antwoordde:
“Een onbekend nummer.”
Alexander liep naar mij toe.
“Geef me je telefoon.”
“Nee.”
“Gwen, luister naar mij.”
“Nee!”
Ik stapte achteruit.
“Jullie hebben allemaal tegen me gelogen.”
Victoria huilde.
Alexander keek gespannen.
En toen hoorde ik buiten opnieuw een auto stoppen.
Een deur sloeg dicht.
Daarna nog één.
Alexander keek naar het raam.
“Ze zijn hier.”
Ik keek hem aan.
“Wie?”
Hij fluisterde:
“De mensen die dit DNA-rapport naar je hebben gestuurd.”
“Wie zijn dat?”
Hij antwoordde niet.
Toen klonk er een stem vanuit de gang.
Een stem die ik onmiddellijk herkende.
Mijn hart stopte.
“Gwen?”
Ik draaide me om.
Daar stond mijn voormalige arts.
De arts die volgens iedereen jaren geleden was verdwenen.
Hij keek mij recht aan.
En in zijn hand hield hij een dossier.
“Het spijt me dat het zo lang heeft geduurd.”
Ik staarde hem aan.
“U bent dood.”
Hij glimlachte droevig.
“Dat was precies de bedoeling.”
Hij liep naar voren.
“Want ik ben de enige persoon die je kan vertellen wie je werkelijk bent.”
Hij keek naar Alexander.
Toen naar Victoria.
En uiteindelijk naar mij.
“Maar voordat ik dat doe…”
Hij legde het dossier op tafel.
“…moet je weten dat geen van de DNA-rapporten die je vanavond hebt gezien volledig echt is.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat?”
De arts keek me ernstig aan.
“Ze zijn allemaal gemanipuleerd.”
Hij wees naar het dossier.
“Behalve dit.”
Ik opende het.
De eerste regel deed mijn bloed koud worden.
BIOLOGISCHE OUDERS — DEFINITIEVE DNA-ANALYSE
En onder mijn naam stonden twee namen.
Niet Victoria.
Niet Alexander.
Niet Richard.
Maar twee mensen die ik nog nooit in mijn leven had ontmoet.
