DEEL 15 — DE VROUW DIE PRECIES OP MIJ LEEK
Ik kon niet bewegen.
De vrouw die voor mij stond, had mijn gezicht.
Niet ongeveer hetzelfde.
Niet een oppervlakkige gelijkenis.
Ze leek op mij alsof ik naar mijn eigen spiegelbeeld keek.
Dezelfde ogen.
Dezelfde neus.
Dezelfde vorm van haar mond.
Zelfs dezelfde kleine moedervlek net onder haar linkeroog.
Alleen haar blik was anders.
Kouder.
Harder.
Alsof ze een leven had geleid dat ik nooit had gekend.
“Wie ben jij?” vroeg ik.
De vrouw glimlachte.
“Dat is precies wat jij al dertig jaar probeert te ontdekken.”
Richard stond achter haar.
Hij keek tevreden.
“Gwen, maak kennis met Elena.”
“Wie is Elena?”
De vrouw antwoordde zelf.
“De eerste.”
Ik keek haar verward aan.
“De eerste wat?”
“Het eerste kind van Project EVE.”
Mijn adem stokte.
Margaret had gezegd dat er vier kinderen waren.
Maar deze vrouw beweerde dat zij de eerste was.
“Dat kan niet.”
Elena glimlachte.
“Dat zei iedereen.”
Ze kwam langzaam dichterbij.
“Ik ben geboren vóór jou.”
“Hoeveel eerder?”
“Elf maanden.”
Ik keek naar Richard.
“Dus jij wist van haar?”
“Natuurlijk.”
“Waarom heeft niemand mij ooit verteld dat ze bestond?”
“Omdat ze niet mocht bestaan.”
Elena keek hem boos aan.
“Dat is niet helemaal waar.”
Richard zweeg.
Ze keek naar mij.
“Hij heeft mij jarenlang verborgen gehouden.”
“Waarom?”
“Omdat ik mislukte.”
Mijn hart kromp.
“Wat bedoel je?”
“Project EVE was bedoeld om een bepaald genetisch patroon te creëren.”
Ze wees naar zichzelf.
“Bij mij werkte het gedeeltelijk.”
“En bij mij?”
“Perfect.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug.
“Dus jij bent het eerste experiment.”
“Ja.”
“En ik ben het tweede?”
“Nee.”
Ze schudde haar hoofd.
“Jij bent de eerste die ze succesvol konden laten voortbestaan.”
Ik keek haar aan.
“Wat betekent dat?”
“Dat jij niet alleen genetisch gemodificeerd bent.”
Ze kwam nog dichterbij.
“Jij bent ontworpen.”
De woorden bleven in de lucht hangen.
Ik voelde mijn maag omdraaien.
“Dat is onmogelijk.”
Elena keek naar Richard.
“Vertel haar.”
Hij zei niets.
“Vertel haar wie haar echte vader is.”
Ik keek naar Richard.
“Alexander?”
Elena lachte zacht.
“Nee.”
Mijn hart begon te bonzen.
“Wie dan?”
Elena wees naar de man die naast haar stond.
Ik draaide me om.
Mijn ogen werden groot.
De man keek mij aan.
Hij had dezelfde blauwe ogen als ik.
Maar ik had hem nooit eerder gezien.
“Wie is hij?”
Elena antwoordde:
“Michael Hayes.”
Ik verstijfde.
“Mijn vader?”
De man stapte naar voren.
“Ik ben Michael.”
Mijn hele lichaam werd koud.
“Dat is onmogelijk.”
“Ik dacht dat je dood was.”
“Ik moest dood lijken.”
“Waarom?”
Hij keek naar Richard.
“Omdat hij mij wilde laten verdwijnen.”
Richard trok zijn pistool.
Alexander stapte onmiddellijk naar voren.
“Laat hem met rust.”
Michael keek naar mij.
“Ik ben je biologische vader.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“Waarom heb je me nooit gezocht?”
Hij keek naar beneden.
“Omdat ik dacht dat je veiliger was zonder mij.”
“Dat is geen antwoord.”
“Ik had geen keuze.”
“Dat zeggen ze allemaal!”
Mijn stem brak.
“Mijn hele leven hoor ik dat niemand een keuze had.”
Ik keek naar Michael.
“Maar ik had ook geen keuze.”
Hij begon te huilen.
“Nee.”
“Jullie hebben allemaal voor mij beslist.”
“Gwen…”
“Wie ik was.”
“Waar ik woonde.”
“Wie mijn moeder was.”
“Met wie ik trouwde.”
Ik keek naar Brandon.
Hij sloot zijn ogen.
“En zelfs mijn lichaam.”
Niemand sprak.
Toen hoorde ik achter mij een zachte stem.
“Niet alles.”
Ik draaide me om.
Margaret.
Ze leefde nog.
Ze zat tegen de muur met haar hand op haar wond.
“Margaret!”
Ik rende naar haar toe.
“Je bent gewond.”
“Dat is niets.”
Ze pakte mijn hand.
“Luister naar me.”
“Ik luister.”
“Er zijn vier kinderen.”
“Ja.”
“Maar Elena is niet de eerste.”
Ik keek naar Elena.
Haar gezicht veranderde.
“Wat?”
Margaret keek haar aan.
“Jij was de tweede.”
Elena verstijfde.
“Dat is onmogelijk.”
“Je dossier is vervalst.”
Richard keek plotseling woedend.
“Genoeg.”
Margaret glimlachte zwak.
“Je bent bang, hè?”
Richard richtte zijn pistool op haar.
“Waar is het vierde kind?”
De kamer werd stil.
Ik keek naar Margaret.
“Vier kinderen…”
Ze knikte.
“Het vierde kind is de sleutel.”
“Wie?”
Ze keek naar mij.
“Jij.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
“Jawel.”
“Maar ik ben één van de drie.”
“Dat dacht iedereen.”
Ze pakte mijn hand steviger vast.
“Maar jij bent niet één van de kinderen die in het oorspronkelijke experiment zijn geboren.”
Ik begreep het niet.
“Wat ben ik dan?”
Margaret keek naar Elena.
“Jij bent gemaakt uit het genetische materiaal van alle drie.”
Mijn hart stopte.
“Alle drie?”
“Ja.”
“Dus mijn DNA…”
“Bevat delen van elk kind.”
Elena deed een stap achteruit.
“Dat kan niet.”
Margaret keek haar aan.
“Daarom was Gwen altijd het doelwit.”
Richard zweeg.
Ik keek naar hem.
“Je wilde mijn DNA.”
Hij knikte.
“Waarom?”
“Omdat jij de enige bent die het experiment volledig kan reproduceren.”
Mijn bloed werd koud.
“Reproduceren?”
“Met jouw DNA kunnen we het opnieuw doen.”
Ik keek naar de drie kinderen.
Naar Elena.
Naar Brandon.
Naar Emily.
Plotseling begreep ik het.
“Jullie wilden meer kinderen maken.”
Richard glimlachte.
“Precies.”
Mijn maag draaide om.
“Hoeveel?”
“Zoveel als nodig.”
“Voor wat?”
Hij keek naar mij.
“Controle.”
Alexander trok zijn wapen.
“Dit is voorbij.”
Richard lachte.
“Nee.”
Hij drukte op een knop.
Achter ons ging een verborgen deur open.
Daarachter bevond zich een laboratorium.
En in het laboratorium stonden tientallen glazen containers.
Mijn adem stokte.
In elke container lag een klein genetisch monster.
Tientallen.
Misschien honderden.
Ik keek naar Richard.
“Wat heb je gedaan?”
Hij antwoordde:
“Wat jouw ouders ooit begonnen.”
“Waarom?”
“Omdat de wereld niet wordt bestuurd door de mensen die het hardst werken.”
Hij glimlachte.
“De wereld wordt bestuurd door degenen die bepalen wie er geboren wordt.”
Ik voelde mijn handen trillen.
Toen stapte Elena naast me.
Ze fluisterde:
“Nu begrijp je waarom ik je moest vinden.”
“Waarom?”
Ze keek naar mij.
“Omdat ik degene ben die dit allemaal kan stoppen.”
“Hoe?”
Ze wees naar mijn borst.
“Door jou.”
Ik keek haar aan.
“Wat moet ik doen?”
Ze antwoordde:
“Je moet jezelf vernietigen.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
“Als jij sterft, kan niemand jouw DNA nog gebruiken.”
“Dat meen je niet.”
“Dat is de enige manier.”
Ik keek naar haar.
Toen naar Emily.
Naar Brandon.
Naar Alexander.
Naar Michael.
Naar Margaret.
Mijn familie.
Allemaal mensen die door dezelfde leugen waren verbonden.
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
Elena keek verbaasd.
“Ik ga mezelf niet opofferen voor hun fouten.”
Ik keek naar Richard.
“Als jij mijn DNA wilt…”
Ik pakte het kleine buisje dat de arts nog steeds vasthield.
“…dan zul je eerst door mij heen moeten.”
Richard glimlachte.
“Dat is precies wat ik hoopte.”
Op dat moment gingen alle deuren van het landgoed open.
Sirenen klonken buiten.
Tientallen politieauto's reden het terrein op.
Richard keek geschrokken naar het raam.
Douglas stond naast mij.
Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn.
“Ik heb alles live doorgestuurd.”
Ik keek hem aan.
“Dus je werkte niet voor Richard.”
Hij glimlachte vermoeid.
“Nee.”
“Waarom deed je dan alsof?”
“Omdat iemand hem van binnenuit moest stoppen.”
Richard draaide zich om.
Maar voordat hij kon vluchten, werd hij door agenten tegen de grond gewerkt.
Voor het eerst was hij machteloos.
Ik keek naar Margaret.
Ze glimlachte.
“Nu weet je eindelijk wie je bent.”
Ik knikte.
“Maar ik weet nog steeds niet waarom.”
Margaret keek naar mij.
“Dat komt nog.”
Ik fronste.
“Wat bedoel je?”
Ze keek naar de deur.
Daar stond een politieagent met een dossier.
Hij liep naar mij toe.
“Dr. Abernathy?”
“Ja?”
“Er is zojuist een internationaal arrestatiebevel binnengekomen.”
“Voor wie?”
Hij gaf me het document.
Mijn ogen gingen over de naam.
Mijn hart stopte.
Gwen Abernathy.
Ik keek geschokt naar de agent.
“Waarom staat mijn naam hier?”
Hij keek me ernstig aan.
“Omdat volgens de officiële documenten…”
Hij stopte.
“…u twintig jaar geleden bent overleden.”
Ik keek naar mijn eigen naam.
Toen naar de mensen om me heen.
En ineens begreep ik:
de grootste leugen was niet wie mijn ouders waren.
Het was het feit dat de wereld dacht dat ik nooit had bestaan.
