DEEL 4: HET DINER
De deur klikte achter Cynthia dicht.
Ik keek naar de drie mensen tegenover mij.
Elias stond naast het bed.
Cynthia bij de deur.
En Brenda zat op de rand van de stoel, één hand beschermend op haar buik.
Niemand sprak.
Ik voelde mijn hart bonzen.
Maar ik glimlachte.
“Wat doen jullie hier?”
Cynthia glimlachte terug.
“Ach, lieverd. We wilden alleen even praten.”
“Op mijn huwelijksnacht?”
“Je bent toch familie?”
Het woord klonk bijna spottend.
Familie.
Nog geen paar uur geleden had ze me dochter genoemd.
Nu wist ik wat dat woord werkelijk betekende.
Elias kwam dichterbij.
“Ella, ga zitten.”
Ik deed alsof ik aarzelde.
Toen ging ik zitten.
“Waarover willen jullie praten?”
Brenda keek naar Elias.
Hij knikte.
Cynthia haalde een map uit haar tas.
Mijn maag draaide zich om.
“Wat is dat?”
“Gewoon wat documenten.”
“Welke documenten?”
“Voor jullie toekomst.”
Ik glimlachte.
“Onze toekomst?”
“Ja.”
Ze legde de map op tafel.
“Jullie zijn nu getrouwd. Het is verstandig om bepaalde zaken goed te regelen.”
Ik keek naar de map.
“Ik dacht dat we dat later zouden doen.”
“Waarom later?”
Elias legde zijn hand op mijn schouder.
“Omdat we vanavond iets belangrijks willen regelen.”
Mijn hart sloeg over.
Daar was het.
Het moment waar mijn moeder me voor had gewaarschuwd.
“Wat precies?”
Cynthia opende de map.
“Het appartement.”
Ik deed alsof ik verbaasd was.
“Mijn appartement?”
“Ons appartement,” verbeterde Elias.
Ik keek hem aan.
“Het staat op mijn naam.”
“Maar het geld kwam via onze gezamenlijke rekening.”
“Welke gezamenlijke rekening?”
Hij zweeg.
Cynthia nam het woord over.
“Dat is precies wat we willen oplossen.”
Ze schoof een document naar me.
“Je hoeft alleen hier te tekenen.”
Ik pakte het papier.
Mijn ogen gleden over de tekst.
Het was een overdrachtsdocument.
Als ik tekende, zou het eigendom van mijn appartement gedeeltelijk naar Elias gaan.
Ik keek op.
“Waarom moet dit nu?”
Elias glimlachte.
“Omdat we elkaar vertrouwen.”
Ik keek hem recht aan.
“Vertrouw jij mij?”
“Met heel mijn hart.”
Ik glimlachte.
“Dan kan dit morgen toch ook?”
Zijn gezicht verstrakte.
“Waarom maak je hier zo'n probleem van?”
Ik haalde mijn schouders op.
“Ik ben moe.”
Cynthia keek boos.
“Ella, je begrijpt blijkbaar niet hoe een huwelijk werkt.”
“Leg het me dan uit.”
Ze boog zich naar voren.
“Een vrouw hoort haar man te vertrouwen.”
Ik keek haar aan.
“En een man hoort zijn vrouw niet onder druk te zetten.”
De kamer werd stil.
Elias keek verbaasd.
Ik had hem nog nooit zo rechtstreeks tegengesproken.
Brenda begon zacht te lachen.
“Ze is slimmer dan ik dacht.”
Elias keek haar scherp aan.
“Brenda.”
Ze zweeg.
Ik keek naar haar.
“Wat bedoel je?”
“Niets.”
“Je zei dat ik slimmer ben dan je dacht.”
Brenda keek naar Cynthia.
Cynthia gaf haar een waarschuwing met haar ogen.
Te laat.
Ik stond op.
“Waarom is Brenda hier eigenlijk?”
Elias antwoordde:
“Ze is familie.”
Ik keek naar haar buik.
“Is ze dat?”
Brenda glimlachte.
“Je zult snel genoeg ontdekken hoe belangrijk ik ben.”
Mijn hart bonsde.
Ik keek naar Elias.
“Wat bedoelt ze?”
“Ze is overstuur.”
“Dat is geen antwoord.”
Cynthia kwam tussen ons staan.
“Dit gesprek is voorbij.”
Ze pakte de map.
“Je kunt morgen tekenen.”
Ik glimlachte.
“Misschien.”
Elias keek me scherp aan.
“Wat betekent misschien?”
“Dat ik erover wil nadenken.”
Zijn ogen werden donker.
“Ella.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“Je bent mijn vrouw.”
“Dat weet ik.”
“Dan moet je me vertrouwen.”
Ik glimlachte.
“Dat doe ik.”
De leugen voelde bitter op mijn tong.
Cynthia pakte haar tas.
“Kom, Brenda.”
Brenda stond langzaam op.
Toen ze langs mij liep, fluisterde ze:
“Je weet nog niet eens met wie je getrouwd bent.”
Ik draaide me naar haar.
“Misschien weet ik inmiddels meer dan jij denkt.”
Ze verstijfde.
Elias keek tussen ons heen en weer.
Ik glimlachte onschuldig.
“Welterusten.”
De deur sloot.
Ik wachtte enkele seconden.
Toen hoorde ik hun voetstappen verdwijnen.
Elias bleef echter staan.
“Wat bedoelde je daarmee?”
Ik keek hem aan.
“Waarmee?”
“Dat laatste.”
“Ik ben gewoon moe.”
Hij kwam dichterbij.
“Je doet vreemd.”
“Het was een lange dag.”
“Je vertrouwt me niet.”
Ik lachte zacht.
“Waarom zou ik je niet vertrouwen?”
Hij keek me lang aan.
Toen pakte hij mijn kin vast.
Niet hard.
Maar stevig genoeg om mij te laten weten dat hij de controle wilde.
“Omdat je vragen begint te stellen.”
Mijn hart bonsde.
“Welke vragen?”
“Over geld.”
Hij liet me los.
“Over documenten.”
Hij stapte achteruit.
“Over mijn familie.”
Ik keek hem recht aan.
“Mag ik die vragen niet stellen?”
“Niet op deze manier.”
“Hoe dan wel?”
Hij antwoordde niet.
Ik glimlachte.
“Elias…”
“Wat?”
“Je bent bang.”
Zijn ogen werden koud.
“Ik ben nergens bang voor.”
“Dat geloof ik.”
Hij draaide zich om.
“Ik ga slapen.”
“Prima.”
Hij liep naar de badkamer.
Zodra de deur dichtging, pakte ik mijn telefoon.
Ik had de hele avond mijn microfoon aangezet.
Mijn telefoon had alles opgenomen.
Het gesprek.
De documenten.
De stemmen.
Alles.
Ik stuurde de opname naar mijn vader.
Daarna verwijderde ik de verzonden melding.
Een minuut later kreeg ik antwoord.
Niet tekenen. Wat er in die map staat, is slechts het begin.
Ik fronste.
Ik typte:
Wat bedoel je?
Zijn antwoord kwam direct.
Ik heb de USB-stick onderzocht.
Mijn hart sloeg sneller.
En?
Hij stuurde een foto.
Een oud document.
Bovenaan stond:
PROJECT WILSON — FASE TWEE
Daaronder stond een lijst met namen.
Mijn naam.
Elias.
Cynthia.
Brenda.
En nog één naam.
Een naam die ik niet kende.
Daniel Carter.
Ik keek naar het scherm.
Wie was Daniel Carter?
Toen kwam het laatste bericht van mijn vader.
Ella, zoek uit wie Daniel Carter is. Maar doe het voorzichtig.
Ik keek naar de badkamerdeur.
Het water stopte.
Elias kwam naar buiten.
Hij glimlachte.
“Wat doe je?”
Ik legde mijn telefoon neer.
“Niets.”
Hij liep naar me toe.
“Mooi.”
Hij ging naast me zitten.
Toen fluisterde hij:
“Want als je iets tegen me verbergt…”
Zijn glimlach verdween.
“…kom ik daar altijd achter.”
Ik keek hem aan.
En voor het eerst zag ik de echte man achter mijn echtgenoot.
Maar hij wist nog niet dat ik inmiddels al bezig was zijn hele leven uit elkaar te halen.
