DEEL 3: DE VROUW DIE ALLES WIST
Mijn moeders gezicht bleef op het scherm staan.
Haar ogen waren rustig.
Bijna onnatuurlijk rustig.
Alsof ze wist dat ik op een dag naar deze opname zou kijken.
Alsof ze wist dat ik haar nodig zou hebben.
“Ella,” zei ze opnieuw, “als je deze opname bekijkt, ben je waarschijnlijk al getrouwd met Elias.”
Ik keek naar mijn vader.
Hij stond roerloos achter me.
“Luister goed naar me.”
Mijn moeder haalde diep adem.
“Je mag hem niets laten merken.”
Mijn hart bonsde.
“Wat bedoel je?”
De opname ging verder.
“Als Elias je bedriegt, als hij tegen je liegt, als hij probeert toegang te krijgen tot je vermogen… doe dan alsof je niets weet.”
Mijn vader keek me aan.
“Ze wist het.”
Ik knikte langzaam.
Mijn moeder vervolgde:
“Je zult waarschijnlijk ontdekken dat Elias niet alleen werkt.”
Ik voelde een koude rilling.
“Zijn moeder, Cynthia, zal vriendelijk tegen je zijn. Ze zal je complimenten geven. Ze zal doen alsof ze van je houdt.”
Mijn vingers klemden zich om de rand van de tafel.
“Maar vertrouw haar nooit.”
Op het scherm verscheen een korte stilte.
Toen zei mijn moeder:
“En als Brenda in je leven verschijnt, weet dan dat zij meer weet dan ze beweert.”
Mijn hart sloeg over.
Brenda.
De vrouw die nu zwanger was van Elias.
Mijn moeder kende haar naam.
Maar hoe?
“Pap…”
Mijn vader zei niets.
Mijn moeder ging verder.
“Het belangrijkste is echter dit.”
Ze keek recht in de camera.
“Elias zal proberen jou zover te krijgen dat je vrijwillig afstand doet van iets wat je bezit.”
Ik dacht aan het appartement.
Aan de papieren.
Aan de ring.
“Hij zal je vertellen dat het voor jullie toekomst is.”
Ik slikte.
“Hij zal je laten geloven dat het huwelijk alleen werkt als jullie alles delen.”
Mijn vader keek me aan.
“Ze beschrijft precies wat hij heeft gedaan.”
Mijn moeder knikte op het scherm alsof ze hem kon horen.
“Maar geef hem nooit toegang tot de Wilson Trust.”
Mijn adem stokte.
De trust.
Mijn familiefonds.
Het geld dat mijn moeder voor mij had achtergelaten.
“Waarom?”
Mijn moeder antwoordde:
“Omdat daar niet alleen geld in zit.”
De opname stopte plotseling.
Het scherm werd zwart.
“Wat gebeurde er?” vroeg ik.
Mijn vader controleerde de USB-stick.
“Het bestand is beschadigd.”
“Kun je het herstellen?”
“Misschien.”
“Dan moeten we dat doen.”
Hij keek me aan.
“Ella, dit is gevaarlijk.”
“Ik weet het.”
“Je kunt niet zomaar teruggaan naar Elias.”
“Ik ga terug.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Waarom?”
“Omdat hij denkt dat ik niets weet.”
Mijn vader begreep het onmiddellijk.
“Je wilt hem laten praten.”
“Precies.”
Ik pakte mijn telefoon.
Er waren inmiddels negen gemiste oproepen.
Allemaal van Elias.
Daarna kwam er een nieuw bericht.
Waar ben je? Ik maak me zorgen.
Ik typte langzaam.
Ik kom naar de suite. We moeten praten.
Het antwoord kwam binnen enkele seconden.
Natuurlijk. Ik hou van je.
Ik keek naar het scherm.
Die woorden voelden nu als een bedreiging.
Mijn vader wilde me tegenhouden.
“Je gaat niet alleen.”
“Ik moet wel.”
“Waarom?”
“Omdat Elias moet geloven dat ik nog steeds dezelfde Ella ben.”
Mijn vader zuchtte.
“Je moeder zou trots op je zijn.”
Ik glimlachte zwak.
“Dat hoop ik.”
Twee uur later reed ik terug naar het hotel.
Ik trok mijn trouwring weer om.
Ik deed zelfs dezelfde eenvoudige jurk aan die ik eerder die avond had gedragen.
Toen ik de hotelsuite binnenkwam, stond Elias bij het raam.
Hij draaide zich om.
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk in opluchting.
“Ella.”
Hij liep naar me toe.
Ik liet hem me omhelzen.
Mijn lichaam wilde zich van hem losmaken.
Maar ik bleef staan.
“Waar was je?”
“Ik had tijd nodig.”
Hij streelde mijn haar.
“Is alles goed?”
Ik keek hem aan.
“Ja.”
Hij glimlachte.
“Gelukkig.”
Hij kuste mijn voorhoofd.
Ik voelde niets.
“Je moeder was hier,” zei ik.
Zijn gezicht verstarde voor een fractie van een seconde.
“Mijn moeder?”
“Ja.”
“Wanneer?”
“Voor ik terugkwam.”
Hij keek weg.
“Wat wilde ze?”
Ik haalde mijn schouders op.
“Ze wilde alleen weten of alles goed ging.”
Hij ontspande.
“Dat klinkt als haar.”
Ik glimlachte.
“Elias?”
“Ja?”
“Hou je echt van me?”
Hij keek me recht aan.
“Meer dan wat ook.”
Ik hield zijn blik vast.
“Zou je alles voor me doen?”
“Alles.”
Een leugen.
Maar een overtuigende.
Ik liep naar de tafel.
“Dan wil ik iets vragen.”
Hij kwam achter me aan.
“Wat?”
“Wil je samen met mij onze financiën volledig openen?”
Hij verstijfde.
“Wat bedoel je?”
“Alle rekeningen. Alle investeringen. Alles.”
Hij lachte ongemakkelijk.
“Waarom ineens?”
“Omdat we getrouwd zijn.”
“Dat kunnen we later doen.”
“Waarom niet nu?”
Hij keek me aan.
“Ella, het is onze huwelijksnacht.”
Ik glimlachte.
“Je hebt gelijk.”
Hij kwam dichterbij.
“Vertrouw je me niet?”
Ik keek naar hem.
“Natürlich wel.”
Hij glimlachte.
Maar zijn ogen niet.
“Mooi.”
Hij kuste me.
Toen hij zich omdraaide, keek ik naar zijn telefoon op tafel.
Een bericht verscheen.
Van Cynthia.
Heeft ze iets ontdekt?
Mijn hart sloeg over.
Elias pakte zijn telefoon onmiddellijk op.
Hij verwijderde het bericht.
Te laat.
Ik had het gelezen.
Hij keek naar mij.
“Wie was dat?”
“Niemand.”
“Je moeder?”
“Ja.”
Hij glimlachte.
Maar ik wist nu dat hij loog.
Ik liep naar de badkamer.
Ik sloot de deur.
Mijn handen trilden.
Ik pakte mijn telefoon en stuurde mijn vader één bericht.
Hij liegt. Ze weten dat ik iets vermoed.
Het antwoord kwam meteen.
Verlaat de kamer.
Ik keek naar de deur.
Toen hoorde ik Elias aan de andere kant.
“Ella?”
Ik stopte met ademen.
“Ja?”
“Kun je even komen?”
“Waarom?”
Zijn stem klonk anders.
Kouder.
“Ik wil je iets vertellen.”
Ik opende langzaam de deur.
Elias stond daar.
Zijn telefoon in zijn hand.
En achter hem stond Cynthia.
Maar er was nog iemand.
Brenda.
Ze hield haar buik vast.
En keek mij aan met een glimlach.
“Gefeliciteerd met je huwelijk, Ella,” zei ze.
Toen sloot Cynthia de deur achter zich.
En op dat moment wist ik dat mijn terugkeer naar de suite precies was waar ze op hadden gewacht.
