DEEL 3 — DE MAN DIE NOOIT GESTORVEN WAS
“Je vader leeft nog.”
De woorden van mijn moeder bleven door mijn hoofd gaan.
Ik keek haar aan.
“Dat is onmogelijk.”
Ze zei niets.
De rechercheur draaide zich langzaam naar haar toe.
“Mevrouw Vermeer, u gaat nu met ons mee.”
Mijn moeder keek hem niet eens aan.
Ze keek alleen naar mij.
“Daan, luister naar me.”
“Je hebt me twaalf jaar voorgelogen.”
“Niet om jou pijn te doen.”
“Je vertelde me dat mijn vader dood was.”
“Ik moest wel.”
“Waarom?”
Ze antwoordde niet.
Sophie lag nog steeds in het ziekenhuisbed.
Ze keek naar mijn moeder alsof ze haar voor het eerst werkelijk zag.
“U wist dat dit zou gebeuren,” zei Sophie.
Mijn moeder draaide zich naar haar om.
“Jij weet helemaal niets.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Meer dan u denkt.”
De rechercheur keek naar mij.
“Daan, we moeten dit gesprek ergens anders voortzetten.”
Ik knikte.
Maar voordat ik de kamer verliet, pakte Sophie mijn hand.
“Ga niet alleen.”
Ik keek haar aan.
“Waarom?”
“Omdat degene die je vader heeft laten verdwijnen…”
Ze slikte.
“…weet dat jij nu de waarheid zoekt.”
* * *
Op het politiebureau werd mijn moeder urenlang verhoord.
Ik zat in een aparte kamer.
De rechercheur legde een map voor me neer.
“Dit is het oorspronkelijke politierapport over het ongeluk van uw vader.”
Ik opende het.
Mijn vader, Willem Vermeer, zou twaalf jaar geleden met zijn auto van een dijk zijn geraakt.
De auto was gevonden.
Maar het lichaam was nooit officieel geïdentificeerd.
Ik keek naar de laatste pagina.
Identificatie: gebaseerd op persoonlijke bezittingen.
Ik staarde ernaar.
“Ze hebben nooit zijn lichaam gevonden.”
“Nee.”
“Waarom vertelde mijn moeder me dan dat ze hem hadden geïdentificeerd?”
“Dat weten we nog niet.”
De rechercheur schoof een foto naar me.
Een foto van de auto.
De voorruit was volledig verbrijzeld.
Maar er was iets vreemds.
De bestuurdersstoel was leeg.
“Waar is het bloed?”
De rechercheur knikte.
“Dat vroegen wij ons ook af.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Dus mijn vader zat waarschijnlijk niet in de auto.”
“Waarschijnlijk niet.”
“Dan wie wel?”
“Dat onderzoeken we.”
* * *
Om drie uur 's nachts kreeg ik een telefoontje.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
“Met Daan.”
Een mannenstem antwoordde.
“Je lijkt op je vader.”
Ik stond onmiddellijk op.
“Wie bent u?”
“Je moeder heeft je veel verteld.”
“Niet genoeg.”
Een korte stilte.
“Wil je weten waar Willem is?”
Mijn hart bonsde.
“Ja.”
“Kom morgen om elf uur naar het oude station in Amersfoort.”
“Waarom zou ik u vertrouwen?”
“Dat doe je niet.”
“Wie bent u?”
De man lachte zacht.
“Vraag je moeder naar kamer 17.”
De verbinding werd verbroken.
Ik rende naar de verhoorkamer.
Mijn moeder zat daar nog.
“Wat is kamer 17?”
Ze verstijfde.
De rechercheur keek haar aan.
“Mevrouw Vermeer?”
Mijn moeder keek naar mij.
“Waar heb je die naam gehoord?”
“Dus je kent hem.”
Ze sloot haar ogen.
“Daan…”
“Wat is kamer 17?”
Ze fluisterde:
“De plaats waar je vader voor het laatst levend is gezien.”
* * *
De volgende ochtend reden we naar Amersfoort.
De rechercheur wilde mee.
Ik weigerde eerst.
Maar hij zei:
“Als uw vader werkelijk leeft, kan dit een val zijn.”
Ik stemde toe.
Het oude station stond al jaren leeg.
De ramen waren vuil.
De muren vol graffiti.
Binnen rook het naar vocht.
We vonden kamer 17 achter een metalen deur.
Op de vloer lag een oude envelop.
Mijn naam stond erop.
DAAN VERMEER.
Ik opende hem.
Er zat een foto in.
Mijn vader.
Levend.
Op de foto hield hij een krant vast.
De datum was van drie maanden geleden.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Hij leeft.”
De rechercheur keek naar de foto.
“Ja.”
Op de achterkant stond één zin:
“Hij vertrouwde de verkeerde vrouw.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Bedoelen ze jou?”
Ze antwoordde niet.
Toen hoorde we voetstappen.
De rechercheur trok zijn wapen.
“Blijf achter mij.”
Een deur sloeg dicht.
We renden de gang in.
Niemand.
Alleen een oude telefoon op de vloer.
Hij begon te rinkelen.
Ik nam op.
“Hallo?”
Een bekende stem.
Mijn vader.
“Daan.”
Ik kon niets zeggen.
“Papa?”
“Luister goed.”
Zijn stem klonk vermoeid.
“Je moeder is niet de persoon die je moet vrezen.”
Ik keek naar de rechercheur.
“Wie dan?”
Mijn vader zweeg.
Toen zei hij:
“De man die naast je staat.”
Ik keek naar de rechercheur.
Hij keek mij aan.
“Daan?”
Mijn vader sprak opnieuw.
“Hij werkt voor hen.”
De verbinding werd verbroken.
De rechercheur keek me verbaasd aan.
“Wat zei uw vader?”
Ik antwoordde niet.
Ik keek naar zijn wapen.
Toen naar zijn gezicht.
“Wie zijn ‘hen’?”
Hij zette een stap naar voren.
“Daan, je moet me vertrouwen.”
Ik deed een stap achteruit.
Op dat moment kwam er een bericht op mijn telefoon.
Een foto.
De rechercheur stond erop.
Naast mijn vader.
Op dezelfde dag als de foto was genomen.
Mijn hart zakte.
De man naast me was inderdaad bij mijn vader geweest.
De rechercheur zag de foto.
Zijn gezicht veranderde.
“Waar heb je dat vandaan?”
Ik antwoordde:
“Van iemand die jou blijkbaar beter kent dan ik.”
Hij trok plotseling zijn wapen.
Maar voordat hij kon reageren, klonk er een stem achter ons.
“Laat dat wapen zakken.”
Mijn moeder stond in de deuropening.
Naast haar stond een oudere man.
Ik herkende hem onmiddellijk.
Mijn handen begonnen te trillen.
Mijn vader.
Willem Vermeer.
Levend.
Hij keek naar mij.
En zei:
“Daan, het spijt me.”
Ik rende naar hem toe.
Maar hij hield me tegen.
“Niet.”
“Waarom?”
Hij keek naar mijn moeder.
Toen naar de rechercheur.
“Want één van deze twee mensen heeft je vrouw laten opsluiten.”
Mijn hart stopte.
“Wie?”
Mijn vader keek naar mij.
“Dat weet ik nog niet.”
Hij haalde een klein zwart notitieboek uit zijn jas.
“Maar ik weet wie het bevel heeft gegeven.”
Hij sloeg het boek open.
Op de eerste pagina stond één naam.
Sophie van Dijk.
Ik staarde ernaar.
“Waarom staat de naam van mijn vrouw hierin?”
Mijn vader keek me recht aan.
“Omdat Sophie niet toevallig jouw vrouw werd.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wat bedoel je?”
Hij antwoordde:
“Ze werd zeven jaar geleden in jouw leven geplaatst.”
Mijn adem stokte.
“Door wie?”
Mijn vader sloot het boek.
“Door de persoon die al die jaren jouw familie heeft bestuurd.”
Hij keek naar de deur.
“En die persoon weet dat ik terug ben.”
Op dat moment ging het licht uit.
En vanuit de donkere gang klonk één zin:
“Willem… je had nooit terug moeten komen.”
