De stilte op het parkeerterrein van het politiebureau was verstikkend. De woorden van de ziekenhuisnotificatie bleven rondspoken in mijn hoofd. O-negatief. Malcolm had AB-positief. Biologisch gezien was het volstrekt onmogelijk dat Malcolm de vader van Penelope was.
Ik staarde naar het schermpje van mijn telefoon, mijn vingers begonnen te trillen. Mijn hoofd tolde. Hoe kon dit? Ik was Malcolm nooit ontrouw geweest. Ik had van mijn leven nooit met een andere man geslapen gedurende ons huwelijk. Ik hield van hem, ondanks al zijn tekortkomingen, tot het moment dat hij me verliet.
"Laura?" vroeg Gwen, haar stem vol bezorgdheid toen ze zag hoe ik wankelde. "Wat is er? Wat staat er in dat bericht?"
Ik schoof de telefoon in haar handen. Gwen las het bericht snel door. Haar ogen werden groot toen ze bij het gedeelte over de bloedgroepen kwam.
"O-negatief..." murmelde Gwen. "Maar... Malcolm is AB-positief. Dat kan niet. Dat is biologisch onmogelijk."
"Ik zweer het je, Gwen!" schreeuwde ik bijna uit, terwijl de tranen van machteloosheid over mijn wangen stromen. "Ik ben nooit met een ander geweest! Ik zweer het op het leven van Penelope! Ik begrijp er niets van! Hoe kan dit?!"
Gwen keek me strak aan. In plaats van achterdocht of woede, zag ik een diepe, doordringende twijfel in haar ogen verschijnen. Ze leek niet aan mij te twijfelen, maar aan iets anders.
"Wacht eens..." fluisterde Gwen. "De fertiliteitskliniek..."
"Wat?" stamelde ik.
"Twee jaar geleden," zei Gwen, terwijl haar gedachten op volle toeren draaiden. "Toen jij en Malcolm probeerden zwanger te raken en het maar niet lukte. Jullie zijn naar die particuliere fertiliteitskliniek in de stad gegaan voor een IV3-behandeling. Malcolm vertelde me destijds dat hij een 'behandeling' had ondergaan."
Ik knikte langzaam, herinneringen aan die periode kwamen weer boven. "Ja... we hebben een IVF-traject gedaan. Malcolm zei dat de artsen zijn zaadcellen hadden gebruikt voor de bevruchting. Ik heb de injecties gehad, de terugplaatsing... alles!"
Gwen pakte haar telefoon en belde direct met meester De Witt.
"De Witt," zei Gwen haastig. "Ik heb een spoedeisend verzoek. Ik wil dat de politie per direct de medische dossiers van de fertiliteitskliniek 'VitaNova' opvraagt. Specifiek de IVF-behandeling van Laura en Malcolm van der Meer van vorig jaar."
"Waarom, mevrouw Van der Meer?" vroeg de advocaat verbijsterd.
"Omdat mijn zoon Malcolm de mannelijke factor was in hun vruchtbaarheidsproblemen," zei Gwen ijskoud. "En ik begin het vermoeden te krijgen dat Malcolm iets heel duisters heeft gedaan toen hij ontdekte dat hij steriel was."
Mijn ademhaling stokte. Steriel? Malcolm had mij altijd gezegdt dat het probleem bij míj lag! Hij had mij maandenlang een schuldgevoel aangepraat, bewerend dat mijn lichaam 'niet in staat' was om een kind te dragen!
We raceten naar het ziekenhuis waar Penelope lag. In de centrale hal werden we opgevangen door dokter Visser, de kinderarts die Penelope behandelde.
"Dokter!" riep ik wanhopig. "Hoe is het met Penelope? Heeft ze die bloedtransfusie meteen nodig?"
"Haar bloedwaarden zijn kritiek gecrasht na de laatste ademhalingssessie," zei dokter Visser ernstig. "We hebben O-negatief bloed nodig voor de operatie van morgen. De bloedbank heeft momenteel een tekort aan deze specifieke donorbloedgroep. We hebben een directe donor nodig. Mevrouw Van der Meer, uw bloedgroep is A-positief, dus u kunt niet doneren. En als de vader AB-positief is, is hij ook geen optie."
"Ik heb O-negatief," zei Gwen plotseling.
Ik keek haar geschokt aan. "Wat?"
"Mijn bloedgroep is O-negatief," zei Gwen beslist. "Ik ben haar grootmoeder. Test mijn bloed. Nu."
Dokter Visser aarzelde geen seconde en riep direct een verpleegkundige. Gwen werd meegevoerd naar de prikkamer. Ik bleef achter bij het bedje van Penelope. Mijn kleine meisje lag er zo teer bij, haar handjes gekneld in de dekentjes.
Binnen een half uur kwam de uitslag van de sneltest. Gwen's bloed was een perfecte match voor een directe transfusie. Ze werd meteen aan de donorapparatuur gelegd om bloed af te staan voor haar kleindochter.
Terwijl het bloed langzaam van Gwen's arm naar het opvangzakje stroomde, kwam meester De Witt het ziekenhuis binnen rennen. Hij droeg een verzegelde envelop van het OM.
"We hebben de dossiers van de fertiliteitskliniek VitaNova boven water gekregen," zei De Witt buiten adem. "En het is erger dan we dachten."
Gwen keek op vanaf de behandelstoel. "Praat, De Witt."
"Malcolm wist dat hij volledig azoöspermisch was—volledig steriel," las De Witt voor uit het rapport. "Hij wilde niet dat iemand daarachter kwam, uit angst voor zijn ego en reputatie. Dus heeft hij buiten jouw medeweten om, Laura, de kliniek omgekocht om anoniem donorzaad te gebruiken van een geselecteerde donor met bloedgroep O-negatief."
Mijn maag draaide om. Malcolm had mij voorgelogen. Hij had donorzaad gebruikt zonder mijn toestemming, mij laten geloven dat het zijn kind was, en toen het kind ernstig ziek geboren werd en geld kostte, heeft hij haar afgewezen met de woorden: 'Jij hebt haar gewild, dus jij moet ervoor zorgen!'
"Die meedogenloze, narcistische bastard..." fluisterde ik, en de woede in mij brandde heter dan ooit tevoren.
"Maar er is nog een onthulling," zei De Witt, terwijl hij de volgende bladzijde omsloeg. "De anonieme donor die Malcolm heeft geselecteerd uit het kliniekregister... Malcolm koos niet zomaar een willekeurige donor. Hij koos een donor die hij kende. Een donor met een hoog iq en specifieke medische achtergrond."
Gwen richtte zich op in haar stoel. "Wie was de donor, De Witt?"
Meester De Witt keek Gwen recht in de ogen. "De donor was jouw jongere broer, Julian. De broer die twintig jaar geleden naar het buitenland is verhuisd."
Gwen slaakte een schreeuw van shock. Penelope was niet alleen haar kleindochter... Penelope droeg het directe bloed van Gwen's eigen biologische familie.
En op dat exacte moment ging de deur van de afdeling open. Twee politieagenten kwamen binnen, vergezeld door een man die we in twintig jaar niet hadden gezien.
