De zware vuist van Richard beukte opnieuw tegen de houten voordeur. Het geluid weergalmde door de kleine gang en deed het glas in de ramen trillen. Penelope begon in haar wiegje zachtjes te jengelen, opgeschrikt door de plotselinge agressie.
"Gwen! Maak die verdomde deur open!" brulde de stem van buiten. "Je kunt de geschiedenis niet blijven verdraaien! Ik weet wat je aan het doen bent!"
Ik stond op van de keukentafel, mijn benen voelden aan als gelei. Ik keek van de voordeur naar Gwen, die versteend in de gang stond. Haar gezicht was spierwit, al haar zelfverzekerdheid van een half uur geleden leek in één klap te zijn opgelost.
"Gwen..." fluisterde ik, terwijl ik voorzichtig naar haar toe stapte. "Wie is die man? Malcolm heeft mij altijd verteld dat zijn vader twintig jaar geleden is omgekomen bij een autongeluk!"
Gwen draaide zich langzaam naar mij om. Haar lippen trilden. "Dat... dat is wat ik Malcolm heb verteld," stamelde ze. "Ik wilde niet dat hij opgroeide met het idee dat zijn vader een monstrum was dat zijn gezin had weggegooid. Ik dacht dat het genadiger voor hem was om te geloven dat zijn vader dood was!"
"Leugens!" echode de stem van Richard vanachter de deur. Hij kon ons blijkbaar horen. "Laura! Als jij die jonge vrouw bent, luister dan naar mij! Gwen heeft Malcolm voorgelogen zijn hele leven lang! Ze heeft mij weggejaagd en beschuldigd van diefstal! Vraag haar eens wie er echt met de verzekeringsuitkering van Sofia vandoor is gegaan!"
Mijn ademhaling werd sneller en oppervlakkiger. Mijn hoofd tolde van de tegenstrijdige informatie. De brieven, de berichten op mijn telefoon, en nu deze man die beweerde de doodgewaande vader van Malcolm te zijn.
"Ik bel de politie," zei ik vastberaden, terwijl ik mijn telefoon uit mijn zak trok.
"Nee! Niet doen!" riep Gwen plotseling uit, en ze graaide naar mijn arm. Haar greep was verassend krachtig, bijna pijnlijk. "Geen politie, Laura! Dat veroorzaakt alleen maar meer chaos. Malcolm zit al vast, als de media hier achter komen mèt Richard erbij, wordt het een mediaspektakel en raken we alle controle kwijt!"
"Waarom ben je zo bang voor de politie als je niets te verbergen hebt?" vroeg ik, terwijl ik me losrukte uit haar greep. De twijfel begon als een gif door mijn aderen te stromen.
Voordat Gwen kon antwoorden, klonk er buiten het geluid van gierende banden. Een politiesirene stierf op korte afstand uit. Blijkbaar hadden de buren de buurtdienst al ingeschakeld vanwege het kabaal op de galerij. We hoorden gehaaste voetstappen op de trap, gevolgd door strenge stemmen.
"Meneer! Handen waar we ze kunnen zien! Doe voorzichtig stapjes achteruit!"
Er volgde een korte woordenwisseling, het geluid van worsteling, en daarna het dichtslaan van een autodeur. Richard was afgevoerd. De stilte die volgde in de gang was bijna oorverdovend.
Gwen leunde zwaar tegen de muur van de gang. Ze sleepte haar adem met moeite naar binnen.
"Hij is gek," fluisterde ze. "Hij is altijd al geobsedeerd geweest. Hij probeert mijn leven opnieuw te ruïneren."
"Gwen," zei ik met een ijskoude stem, terwijl ik Penelope beschermend in mijn armen tilde. "Ik wil de waarheid horen. En wel nu. Wat bedoelde hij met die verzekeringsuitkering? Waarom kreeg ik die anonieme berichten?"
Ik liet haar het bericht op mijn telefoon zien. Gwen staarde naar het schermpje. Haar ogen vernauwden zich.
"Chantal..." murmelde Gwen.
"Wat?" vroeg ik.
"Dit nummer... dit is niet van Richard," zei Gwen, terwijl ze haar eigen telefoon erbij pakte en snel iets opzocht. "Dit is een prepaid nummer dat geregistreerd staat op het adres van Chantal's moeder. Chantal probeert een spie tussen ons te drijven, Laura! Ze weet dat als wij samenwerken, zij en Malcolm alles verliezen. Ze gebruikt het verleden van mijn ex-man om jou paranoïde te maken!"
Ik staarde naar het nummer op het scherm. Was het echt Chantal? Het zou logisch zijn. Chantal had alles te verliezen nu Malcolm was gearresteerd en hun tegoeden bevroren waren. Maar hoe wist Chantal zo gedetailleerd over het verleden van Gwen en Sofia?
"Richard heeft contact met Chantal gezocht," concludeerde Gwen snel, haar analytische brein leek weer op te starten. "Malcolm moet zijn vader stiekem hebben opgezocht de afgelopen maanden. Ze hebben dit samen voorbereid voor het geval hun fraude uit zou komen!"
Mijn hoofd hamerde van de hoofdpijn. Wie er ook loog, één ding was zeker: ik zat gevangen in een web van familiegeheimen, wraak en financiële misdrijven. En in het midden van dit alles lag mijn zieke baby, die medische zorg nodig had die elke dag duurder werd.
"We hebben geen tijd voor deze spelletjes," zei ik stellig. "Mijn dochter heeft morgen een ingrijpende behandeling in het ziekenhuis. Die behandeling kost tienduizend euro. Geld dat ik niet heb omdat Malcolm de rekening heeft leeggehaald. Gwen, als jij echt aan mijn kant staat... hoe gaan we dat geld morgenochtend betalen?"
Gwen keek me strak aan. Een duistere, vastberaden glimlach verscheen om haar lippen.
"Maak je geen zorgen over het geld, Laura. Vanmiddag om drie uur heeft Malcolm zijn voorgeleiding bij de rechter-commissaris voor zijn borgtocht. Chantal zal daar ook zijn om zijn borg te betalen met het geld dat ze stiekem hebben weggesluisd."
"En wat gaan wij doen?" vroeg ik.
"Wij gaan naar die zitting," zei Gwen met een ijzig kalme stem. "En ik ga er persoonlijk voor zorgen dat de rechter die borgtocht niet alleen weigert, maar dat elke cent die Chantal op haar rekening heeft staan, per direct wordt bevroren en overgedragen aan jou als voorschot op de alimentatie."
"Kan dat zomaar?"
"Als ik de bewijzen overleg die ik twintig jaar lang heb bewaard... wel ja," zei Gwen.
Ze pakte haar tas en haalde er een oude, vergeelde envelop uit. "Hierin zit het bewijs dat Malcolm niet alleen fraude heeft gepleegd, maar dat hij al jaren geld witwast via een netwerk van fictieve bedrijven. En ik ga hem dwingen te kiezen: of hij tekent nu de overdracht van al zijn bezittingen aan Penelope, of hij draait voor tien jaar de gevangenis in."
Ik keek naar de envelop. Het leek de sleutel tot onze redding. Maar net toen we de deur wilden uitlopen om naar het gerechtsgebouw te gaan, ging mijn telefoon weer af.
Dit keer was het geen tekstbericht. Het was een videoprogramma dat automatisch opende via een pushmelding.
Op het scherm was de kamer van mijn buurvrouw te zien, of liever gezegt: de binnenkant van mijn eigen woonkamer van een paar uur geleden. Iemand had een verborgen camera geïnstalleerd in de hoek van de kamer. En het beeld veranderde naar een live-feed van het ziekenhuis waar Penelope morgen opgenomen zou worden.
Een stem via de speaker van de telefoon vervormde en zei:
"Als Gwen één voet in dat gerechtsgebouw zet, Laura... wordt de stroom van de neonatale afdeling van het ziekenhuis uitgeschakeld. Je denkt dat je wint, maar jullie spelen met het leven van je dochter."
Ik gilde het uit van schrik en liet mijn telefoon op de grond vallen. Gwen keek naar het gebroken scherm waar de dreigende videobeelden nog steeds op knipperden.
