De gangen van het bewaakte ziekenhuisafdeling voelden ijskoud aan. Aan weerszijden van de kamerdeur van Malcolm stonden twee zwaar bewapende agenten van de Dienst Justitiële Inrichtingen. Het geluid van onze voetstappen echode op het linoleum.
Marcus liep vlak achter Gwen en mij. Hij had geweigerd ons alleen te laten gaan. "Een gewonde rat is op zijn gevaarlijkst als hij denkt dat hij doodgaat," had Marcus ons in de auto gewaarschuwd.
De agent bij de deur knikte kort naar ons en opende de zware houten deur.
In de kamer lag Malcolm. Hij zag er onherkenbaar uit. De eens zo arrogante, aantrekkelijke man met zijn dure maatpakken en zelfverzekerde grimas was verdwenen. Hij lag vastgeketend aan het ziekenhuisbed, beademingsslangen in zijn neus, monitors die zwakjes piepten, en zijn gezicht bleek en ingevallen. Een groot verband bedekte zijn borstkas waar de messteken hem hadden getroffen.
Zodra zijn ogen ons opmerkten, ging zijn hartslagmonitor sneller piepen.
"Laura..." fluisterde Malcolm met een hese, kapotte stem. "Moeder..."
Gwen bleef aan het voeteneind van het bed staan. Haar armen over elkaar gekruist, haar gezicht onbewogen als marmer. "Je hebt gevraagd om ons te spreken, Malcolm. Je hebt tien minuten."
Malcolm keek naar de plafondlampen, tranen rolden langzaam uit zijn ooghoeken over zijn opgezette wangen. "Ik... ik ga niet lang meer mee," stamelde hij moeizaam. "De artsen zeggen dat de infectie... zich verspreidt."
"Bespaar ons het medelijden," zei ik ijskoud, terwijl ik naast Gwen ging staan. "Je hebt dreigbrieven naar mijn huis laten sturen. Je criminele schuldeisers stonden vanmorgen voor de deur waar jouw dochter slaopt!"
Malcolm schudde zwak zijn hoofd. "Nee... dat... dat was ik niet! Dat was Richard!"
Gwen fronste haar wenkbrauwen. "Richard zit in de gevangenis!"
"Richard heeft... contacten vanuit de binnenkant," hoestte Malcolm pijnlijk. "Hij heeft die lui op jullie afgestuurd omdat hij weet dat hij nooit meer vrijkomt. Hij wil... dat iedereen lijdt. Hij wil het geld van de kluis..."
Marcus deed een stap naar voren. "Welke kluis, Malcolm? Praat. Nu."
Malcolm keek bang naar Marcus, herkennend wie hij was. "De kluis... in het oude buitenhuis van de familie in Oosterbeek. Richard heeft daar twintig jaar geleden... papieren en contant geld verstopt. Meerdre miljoenen van zijn illegale transacties. En... de originele oprichtingsakten van de bedrijven die hij op mijn naam heeft gezet toen ik achttien was."
Mijn adem stokte. "Achtien?!"
"Hij heeft mij... gebruikt," snifte Malcolm wanhopig. "Vanaf het moment dat ik volwassen werd, heeft Richard mijn identiteit gebruikt om zijn schulden en illegale praktijken op te zetten! Ik wilde succesvol zijn... ik wilde bewijzen dat ik beter was dan hij! Maar ik raakte verstrikt in zijn netwerk. Toen ik Laura ontmoette... wilde ik een normaal leven. Maar Richard chanteerde me. Hij zei dat hij me aan zou geven bij de FIOD als ik niet meebleef werken met het witwassen!"
Gwen staarde haar zoon aan. Een mengeling van afgrijzen en medelijden trok over haar gezicht. "En daarom heb je Laura's spaarrekening geplunderd? Daarom heb je Penelope laten creperen op de intensive care?!"
"Ik was bang!" schreeuwde Malcolm zacht, zijn stem sloeg over. "Chantal was door Richard ingezet om mij te controleren! Ze was niet mijn minnares... ze was zijn spion! Ze dreigde Penelope wat aan te doen als ik het geld niet overmaakte naar de offshore-rekening! Ik moest de kille klootzak spelen... ik moest doen alsof het me niets kon schelen zodat ze het kind met rust zouden laten!"
De kamer werd muisstil. De monitors piepten regelmatig.
Ik staarde naar de man die mijn echtgenoot was geweest. Was dit de waarheid? Of was dit zijn ultieme meesterwerk van manipulatie om op het laatste moment als slachtoffer te boeken te gaan?
"Je liegt," zei ik met een bevende stem. "Je lachte aan de telefoon toen ik je smeekte om geld voor haar medische zorg. Je noemde haar een 'vervelend kind' toen ik voor je deur stond!"
"Omdat Chantal achter de deur stond met een opname-apparaat!" roep Malcolm, terwijl hij naar zijn borst greep van de pijn. "Als ik ook maar één teken van zwakte had getoond, had Richard het geld nooit vrijgegeven en hadden ze Penelope direct wat aangedaan! Ik wijk dat Gwen jou zou helpen! Ik wijk dat als ik je zo hard mogelijk zou wegjagen, jij naar mijn moeder zou stappen! Mijn moeder was de enige die sterk genoeg was om tegen Richard in te gaan!"
Gwen deed een stap naar het bed toe. Haar ogen stonden vol ongeloof. "Je hebt me niet gebeld... je hebt Laura gestuurd omdat je wijd dat ik zou ingrijpen?"
"Je bent de enige leeuwin die ik ken, mama," fluisterde Malcolm, zijn stem werd zwakker en zwakker. "Het spijt me... het spijt me voor alles wat ik jullie heb aangedaan. De sleutel van de kluis in Oosterbeek... zit in de voering van mijn oude horloge dat bij de spullen van de arrestatie ligt. Neem het geld... vernietig de papieren van Richard... en bescherm mijn dochter..."
De alarmen van de hartmonitor begonnen hevig te piepen. De hartslag van Malcolm daalde gevaarlijk snel. De artsen en verpleegkundigen stormden de kamer binnen en duwden ons naar de gang.
"Code rood! Cardiaal arrest!" riep de arts.
Door het raam van de kamer zagen we hoe het medisch team vocht voor het leven van Malcolm. Gwen stond aan het glas gekleefd, haar hand tegen het raam gedrukt. Tranen stroomden onophoudelijk over haar wangen.
Na tien minuten van reanimatie stopte de arts. Hij keek naar de klok aan de muur, schudde langzaam zijn hoofd en dekte het gezicht van Malcolm toe met het laken.
Malcolm van der Meer was overleden.
Gwen zakte tegen de muur van de gang. Ik sloeg mijn armen om haar heen en hield haar stevig vast. Hij was een man die verschrikkelijke dingen had gedaan, maar op het allerlaatste moment had hij de duistere sluier van zijn vader over zijn leven opgelicht.
Marcus kwam naast ons staan. "De sleutel van het horloge," zei hij zacht. "We moeten naar Oosterbeek voordat de mensen van Richard ontdekken dat Malcolm is overleden."
"Nu?" vroeg ik snikkend.
"Nu," zei Marcus beslist. "Want als die kluis de bewijzen bevat die Richard definitief vernietigen, is dit de nacht waarin we dit gevecht voor eens en voor altijd beëindigen."
