Mijn hart sloeg een slag over. Ik lag op de bank in de woonkamer, met de babyfoon naast me en Lotje veilig in haar wiegje vlak bij mij. Het geluid kwam van de bijkeuken—het kleine raampje boven de achterdeur dat op een kiertje had gestaan om te ventileren.
Een scherp, krassend geluid van metaal op glas snijdt door de nacht.
Ik bleef doodstil liggen, mijn spieren zo strak gespannen dat het pijn deed. Langzaam gleed ik van de bank af, zorgend dat de houten vloer niet kraakte. Ik pakte mijn telefoon van de tafel.
Geen twijfel. Geen aarzeling. Ik toetste direct 112 in.
‘Spoednotificatie,’ fluisterde ik gehaast tegen de centralist. ‘Er probeert iemand in te breken aan de achterzijde van mijn woning aan de Klaverweg in Ede. Ik ben alleen met een baby.’
‘Blijf aan de lijn, mevrouw,’ zei de kalme stem van de centralist. ‘De eenheden zijn onderweg. Sluit jezelf op in een veilige ruimte als dat kan.’
Ik sloop naar het bedje van Lotje, tilde haar geruisloos op en vluchtte de trap op naar de badkamer op de eerste verdieping—de enige ruimte met een zware hardhouten deur die van binnenuit op slot kon.
Terwijl ik de badkamerdeur op slot draaide, hoorde ik beneden een harde krak. Het glas van het raampje was ingeslagen. Een seconde later hoorde ik het geluid van een zware laars die op de keukentegels neerkwam.
Iemand was binnen.
‘Laura...’ klonk een lage, fluisterende stem beneden. It was niet Frank. De stem was hoger, schorrer, doordrenkt van alcohol en wanhoop.
Het was Patrick.
‘Laura, doe niet zo moeilijk,’ klonk de stem van mijn zwager vanaf de onderkant van de trap. ‘We hebben alleen de papieren nodig. De papieren van de schuld! Thea zei dat ze hier in de kluis liggen! Als we die verscheuren is Frank weg!’
Mijn adem stokte. Mijn moeder had Patrick gestuurd om haar eigen misdaad te verdoezelen. Ze had haar eigen schoonzoon gebruikt om midden in de nacht in te breken bij haar pasbevallen dochter, enkel om het bewijs van haar valsheid in geschrifte te vernietigen.
‘Patrick, ga weg!’ schreeuwde ik door de gesloten badkamerdeur. ‘De politie is onderweg! Ze zijn er binnen twee minuten!’
‘Je liegt!’ schreeuwde Patrick, en zijn voetstappen kwamen gehaast de trap op. ‘Je verpest alles, Laura! Kim slaapt in de auto met de kinderen! We hebben niks meer door jou!’
Hij begon hard tegen de badkamerdeur te trappen. De muren trilden. Lotje begon te krijsen van angst. Ik klemde haar tegen me aan, mijn rug tegen de muur geduwd, mijn ogen strak op de klink gericht die heen en weer geschud werd.
‘Doe open!’ brulde hij.
Op dat exacte moment verlichtten felblauwe flitslichten het raam van de badkamer. Sirènes loeiden in de straat, en het geluid van gierende remmen klonk op de oprit.
Beneden werd de voordeur met een enorme klap ingetrapt door de politie.
‘POLITIE! BLIJF STAAN! HANDEN OMHOOG!’
Het geluid van rennende voeten op de trap vulde het huis. Patrick slaakte een kreet van paniek, maar voordat hij de trap af kon vluchten, hoorde ik het geluid van een korte strijd, een harde val en het herkenbare geluid van handboeien die dichtklikten.
‘Situatie onder controle!’ riep een agent. ‘Mevrouw? Bent u daarboven?’
Ik draaide de sleutel om met trillende vingers en opende de deur. Twee agenten stonden op de overloop, hun zaklampen gericht op Patrick, die gegrepen op de grond lag met zijn gezicht tegen de bedekking.
Maar het echte drama ontrafelde zich pas toen agent Jansen naar boven kwam lopen en zijn telefoon omhoog hield.
‘Mevrouw Laura,’ zei hij ernstig. ‘We hebben zojuist een auto gestopt die op de hoek van de straat stond te wachten met gedoofde lichten. Uw moeder en uw zus zaten erin. Ze waren de opvangkamer voor de documenten.’
---
