Mijn hart ging sneller kloppen toen ik de auto van Frank zag stoppen, maar dit keer was ik niet bang. Ik was voorbereid.
Naast me op de bank zat niet mijn baby—zij lag veilig te slapen bij mevrouw Hendriks aan de overkant—maar mr. Van Der Meer. En buiten, onzichtbaar geparkeerd in een zijstraatje, stond een onopvallende surveillancewagen van de recherche.
Er werd opnieuw hard op de voordeur geklopt.
Ik liep samen met mijn advocaat naar de gang. Ik opende de deur wijd.
Frank stond op de stoep, zijn handen in de zakken van zijn leermantel. Hij keek me met een kille, afwachtende blik aan. ‘De vierentwintig uur zijn om, Laura. Waar is mijn geld?’
Mr. Van Der Meer stapte naar voren, het dossier onder zijn arm.
‘Meneer Frank,’ zei de advocaat rustig. ‘Mijn naam is mr. Van Der Meer. Ik vertegenwoordig mevrouw Laura De Jong.’
Frank keek de advocaat minachtend aan. ‘Ik heb niks met advocaten te maken. Ze heeft getekend voor de schuld van haar moeder.’
‘Dat heeft ze niet,’ zei Van Der Meer stellig. hij opende de map en liet een officieel politiedocument zien. ‘Het document dat u in uw bezit heeft is een vervalsing. Mevrouw Thea De Jong en haar schoonzoon Patrick zijn afgelopen nacht gearresteerd wegens inbraak, valsheid in geschrifte en poging tot oplichting. Ze hebben bij de recherche een volledige bekentenis afgelegd.’
Frank verstijfde. Zijn zelfverzekerde houding brokkelde in een seconde af. ‘Bekend?’
‘En dat betekent,’ vervolgde Van Der Meer meedogenloos, ‘dat het document dat u vasthoudt juridisch niet alleen waardeloos is, maar dat het vasthouden van dit document en het proberen te innen van deze schuld bij Laura valt onder strafbare afpersing. En als u binnen tien seconden niet van dit erf verdwijnt, wordt u ter plaatse aangehouden door de rechercheurs die daar op de hoek staan.’
Van Der Meer wees naar de zijstraat. Op dat moment stapten twee rechercheurs in burger uit de onopvallende auto en begonnen rustig naar mijn huis te lopen.
Frank keek van de advocaat naar de rechercheurs, en ten slotte naar mij. De hardheid in zijn gezicht veranderde in pure frustratie. Hij begreep dat hij door mijn moeder was gebruikt in een kansloos spel.
‘Die teringwijf...’ vloekte Frank binnensmonds, doelend op mijn moeder. hij haalde het verfomfaaide papiertje uit zijn zak, scheurde het midden in tweeën en gooide de stukken op de straat.
‘Ik zoek het wel met Thea uit als ze ooit nog vrijkomt,’ snauwde hij, draaide zich om en liep gehaast terug naar zijn auto. Hij stapte in en reed met gierende banden de straat uit, ditmaal om nooit meer terug te keren.
De rechercheurs kwamen bij de oprit staan. ‘Alles in orde, mevrouw?’
‘Alles is in orde,’ zei ik, en voor het eerst meende ik het uit het diepst van mijn hart.
Het gevaar was geweken. De valstrikken waren ontmanteld. Het recht had gezegevierd.
Drie weken later zat ik in de rechtbank van Arnhem voor de kortgedingzuidspraak over het contact- en gebiedsverbod.
---
