De stilte in de grote woonkamer van de villa was verstikkend. Het tikken van de reusachtige standklok in de hoek klonk als een aftellende bom.
Rechercheur De Jong keek van zijn notitieblok op naar de notaris. De twee agenten bij de deur deden ongemerkt een stap naar voren, hun handen rustend op de holsters van hun wapens.
"Meneer Van Leeuwen," zei De Jong rustig, maar met een ijzeren ondertoon. "Wilt u uw handen heel langzaam op de tafel leggen?"
Meneer Van Leeuwen keek niet naar de rechercheur. Hij keek naar mij. De professionele, meelevende blik die hij de hele avond had uitgestraald, smolt weg als sneeuw voor de zon. Wat erachter overbleef, was de kille, berekenende blik van een meesterbrein.
Hij slaakte een korte, droge lach.
"Arthur kon zijn mond ook nooit houden," mompelde Van Leeuwen, terwijl hij zijn handen langzaam en beheerst op de eikenhouten tafel legde. "Een waardeloze zakenman. Vanaf het allereerste begin."
Ik staarde hem aan, verbijsterd. "U... u was het? U heeft geholpen mijn familie op te lichten?"
"Geholpen?" zei Van Leeuwen, terwijl hij zijn rug rechtte. "Ik heb het ontworpen, Emma. Arthur van der Bilt was twintig jaar geleden op sterven na dood met zijn bedrijf. Hij kwam bij mijn notariskantoor om faillissement aan te vragen. Maar ik zag een kans."
"Een kans om geld te stelen van twee alleenstaande vrouwen," zei ik bitter.
"Een kans om een vermogen op te bouwen," gecorrigeerd Van Leeuwen me ijskoud. "Jouw tante Helena was rijk, maar ze snapte niets van het Nederlandse fiscale recht. Jouw moeder Eleonora was te goedgelovig. Ik heb de constructie bedacht: het geld van jouw moeder en tante werd via een door mij beheerde offshore-holding in Zwitserland doorgesluisd naar het bedrijf van Arthur. In ruil daarvoor kreeg ik dertig procent van de aandelen in Van der Bilt Logistiek."
"En de woning?" vroeg Rechercheur De Jong.
"De woning was het onderpand," ging Van Leeuwen verder. "Maar ik wist dat als Eleonora zou sterven en Helena in het buitenland bleef, niemand de administratie zou controleren. Toen Helena erachter kwam wat er gebeurd was – een paar jaar geleden – was het al te laat. Ze was ernstig ziek."
"Maar waarom bent u hier vanavond gekomen?!" roep ik uit. "Waarom heeft u mij de brieven overhandigd?! U had gewoon kunnen zwijgen!"
Van Leeuwen glimlachte dun. "Omdat Helena slim was, Emma. Slimmer dan ik dacht. Ze heeft een paar maanden voor haar dood ontdekt dat ik de offshore-holding beheerde. Ze heeft me gechanteerd. Ze dreigde mij aan te geven bij de Notariële Broederschap en de FIOD, tenzij ik persoonlijk de eigendomsoverdracht op jouw naam zou voltrekken zodra de termijn van twintig jaar verstreken was."
Hij zuchtte diep.
"Helena gaf me een keuze: of ik voerde haar laatste wil exact uit en droeg het huis aan jou over... of ze zou een verzegeld dossier bij het Openbaar Ministerie laten bezorgen waarin mijn naam genoemd werd. Ik dacht dat als ik het huis aan jou overdroeg en Arthur de schuld liet krijgen van de fraude, ik buiten schot zou blijven."
"Maar u wist niet dat Helena óók de FIOD al had ingelicht," zei De Jong met een strakke glimlach.
Van Leeuwen’s gezicht vertrok. "Die vervloekte vrouw..."
"Bernard Van Leeuwen," zei De Jong, terwijl hij naar voren stapte en de handboeien tevoorschijn haalde. "U bent aangehouden op verdenking van grootschalige financiële fraude, valsheid in geschrifte, medeplichtigheid aan oplichting en verduistering van nalatenschappen. U heeft het recht om te zwijgen."
Terwijl de agenten de boeien om de polsen van de notaris sloegen, bleef hij naar mij kijken.
"Je hebt gewonnen, Emma," zei hij zacht. "Je hebt het huis. Je hebt de waarheid. Maar vergeet niet... je bent nu helemaal alleen in deze gigantische, lege villa."
"Ik ben niet alleen," antwoordde ik, terwijl ik mijn kin ophief. "Voor het eerst in dertien jaar ben ik vrij."
Toen de politiewagens met Van Leeuwen vertrokken, bleef het stil op de Lindelaan. De klok sloeg drie uur 's nachts.
Ik wandelde langzaam door de kamers van het reusachtige Huis. De kerstboom stond er nog steeds, met al zijn gouden versieringen en de ongeopende cadeaus. De gedekte tafel stond vol met het eten dat ik die ochtend met zoveel zorg had bereid.
Ik pakte een glas water, liep naar het hoofd van de tafel – de plek waar Arthur al die jaren als een koning had gezeten – en zakte in de zware leren stoel.
Ik keek naar de lege stoel aan het andere uiteinde, waar Patricia mij een paar uur geleden had toegesnauwd dat vrouwen zoals ik niet aan deze tafel hoorden.
Ik nam een slok water en glimlachte.
Maar de rust was van korte duur.
Om vier uur 's nachts klonk er een zacht, aarzelend geklop op de beschadigde voordeur.
---
