De advocate die uit de zwarte limousine stapte, was Mr. Claire Barends, een van de meest gevreesde en gerespecteerde letselschade- en vermogensrechtadvocaten van het land. Ze droeg een strak donkergrijs mantelpak en stapte met een onverstoorbare rust het met sneeuw bedekte pad op.
Toen ik de deur opende, keek ze me met een scherpe, professionele blik aan.
"Mevrouw Emma Vermeer?" vroeg ze.
"Ja," antwoordde ik.
"Mijn naam is Claire Barends. Ik ben zes maanden geleden ingehuurd door wijlen mevrouw Helena Vermeer. Mijn opdracht was simpel: zodra het huis op uw naam zou staan en de strafrechtelijke procedure tegen de familie Van der Bilt in gang zou worden gezet, moest ik mij onmiddellijk bij u melden om de civielrechtelijke afwikkeling over te nemen."
Ze stapte de hal binnen, knikte vriendelijk naar Sophie en legde een loodzware lederen tas op de keukentafel.
"Dames," zei Mr. Barends terwijl ze haar handschoenen uitgetrokken had en direct ter zake kwam. "We hebben weinig tijd. De rechtbank in Amsterdam opent om negen uur. De advocaten van Arthur van der Bilt en de curator van het bedrijf zullen proberen om de bezittingen van de onderneming bevriezen om een faillissement aan te vragen. Als dat gebeurt, verdwijnt het vermogen in een slepende procedure van jaren."
"Wat moeten we doen?" vroeg ik, terwijl ik naast Sophie aan tafel ging zitten.
"We gaan het bedrijf overnemen," zei Mr. Barends stellig. "Nog vóór de beurs opent."
Ze haalde een dik pak documenten uit haar tas.
"Dankzij de akte van maatschap uit 1985 die mevrouw Sophie zojuist heeft meegebracht, in combinatie met het bewijs van de verduisterde kluisdocumenten, kunnen we aantonen dat de oprichting van Van der Bilt Logistiek stoelt op een criminele eigendomsontneming. Ik heb vannacht een spoedverzoek ingediend bij de voorzieningenrechter."
"Wat houdt dat in?" vroeg Sophie.
"Het houdt in dat wij de rechter vragen om per direct een voorlopige bewindvoerder aan te stellen en de aandelen van Arthur en Richard van der Bilt nietig te verklaren," legde Barends uit. "Aangezien Arthur en Richard momenteel vastzitten op het hoofdbureau van politie op verdenking van ernstige strafbare feiten, en mevrouw Emma Vermeer de rechtmatige opvolger is van de oorspronkelijke maatschap, zal de rechter het beheer van het bedrijf overdragen aan u beiden."
Ik staarde naar de advocate. Zes uur geleden stond ik nog in de keuken het servies van mijn schoonmoeder af te wassen. Nu spraken we over het overnemen van een logistiek imperium met honderden werknemers en tientallen miljoenen euro's omzet.
"Ik weet niets van het leiden van een logistiek bedrijf," zei ik eerlijk.
Mr. Barends glimlachte fijntjes. "Dat hoeft ook niet, mevrouw Vermeer. Het bedrijf heeft uitstekende operationele directeuren die het werk doen. Arthur en Richard waren slechts de politieke figuren die het geld opstreken. Wat u moet doen, is uw recht opeisen en zorgen dat het gestolen vermogen van uw moeder en tante hersteld wordt."
"En wat gebeurt er met Patricia?" vroeg ik.
"Mevrouw Patricia van der Bilt zit momenteel in de cel wegens poging tot zware mishandeling en huisvredebreuk," zei Barends koud. "Bovendien zal zij worden aangemerkt als medeverdachte in de fiscale fraude, aangezien zij op diverse loonlijsten stond van nepondernemingen zonder ooit één uur te hebben gewerkt."
Ik voelde een vreemde rust over me neerdalen. De angst was volledig verdwenen. Er was alleen nog een helder, vlijmscherp doel: gerechtigheid.
"Laten we het doen," zei ik.
Om half negen 's ochtends stonden we – Mr. Barends, Sophie en ik – voor het imposante gebouw van de Rechtbank in Amsterdam. De sneeuw bleef gestaag vallen, maar het ochtendlicht begon door te breken.
Toen we de hal van de rechtbank binnenstappen, zagen we een groepje mensen staan bij de ingang van de zittingszaal.
Het waren de zussen van Richard: Chantal en haar zus Monique, vergezeld door hun dure advocaten. Ze zagen er vermoeid en opgefokt uit.
Toen Chantal mij zag aanlopen, stapte ze woedend naar voren.
"Emma!" schreeuwde ze. "Wat bezielt jou?! Onze vader ligt in het ziekenhuis onder arrest, onze broer zit in de cel, en onze moeder zit op het politiebureau! Je hebt onze hele familie in één nacht verwoest!"
Ik bleef staan en keek haar rustig aan.
"Nee, Chantal," zei ik met een ijzeren stem. "Jullie familie heeft zichzelf verwoest. Jullie hebben twintig jaar lang geleefd op het bloed en de tranen van mijn moeder. En jij en je zus hebben daar smakelijk van meegegeten."
"Je bent een meedogenloze heks!" riep Monique huilend. "We zijn je familie!"
"Jullie hebben mij dertien dertien jaar lang behandeld als vuilnis," antwoordde ik. "Jullie waren mijn familie niet. Jullie waren mijn parasieten."
Mr. Barends stapte naar voren en keek de advocaten van de zussen strak aan. "Mijne heren, ik raad u aan uw cliënten te adviseren hun mond te houden. Wij gaan nu de zaal in voor de spoedvoorziening. En als u probeert deze zitting te vertragen, dien ik direct een beslaglegging in op de bankrekeningen van uw cliënten wegens het ontvangen van verduisterd kapitaal."
De advocaten van de zussen verbleekten, pakten de zussen bij hun armen en trokken ze snel mee naar achteren.
Op dat moment ging de zware eikenhouten deur van de zittingszaal open.
"De zaak Vermeer versus Van der Bilt," riep de griffier om. "U kunt naar binnen."
Ik keek naar Sophie, die mijn hand stevig vasthield, en samen stapten we de zaal in waar het doek definitief zou vallen over het imperium van de familie Van der Bilt.
---
