De rit van Genève naar de Belgische grens was een race tegen de klok. David reed als een bezetene, ontweek de drukke snelwegen en maakte gebruik van de smalle secundaire wegen door de Franse Ardennen. De zwarte Mercedes die ons in Genève had achtervolgd, waren we na een hachelijke manoeuvre bij een tolpoort kwijtgeraakt, maar we wisten beiden dat Julian's netwerk ons overal op de hiel zat.
Terwijl David stuurde, opende ik het houten mahoniehouten kistje op mijn schoot.
Binnenin lagen niet alleen papieren, maar ook een oude opname-tape en een set originele aandelencertificaten op naam van Marcus Vance. Onder in de kist lag een klein, goudkleurig USB-staafje met een ingebouwde vingerafdrukscanner.
"Wat is dat?" vroeg David, terwijl hij een snelle blik op mijn schoot wierp.
"Het is een gecodeerde sleutel," zei ik, terwijl ik de documenten bestudeerde die erbij hoorden. "Grootmoeder Helena heeft al het vermogen van de Vance-groep vastgezet in een digitaal kluissysteem in Zürich. Zonder deze hardware-sleutel én mijn vingerafdruk kan niemand bij het geld. Geen enkele bankier, geen enkele notaris. Julian kan duizenden documenten vervalsen, maar zonder mij kan hij geen enkele cent aanraken."
David streek over zijn kin. "Dat verklaart waarom hij je levend wil hebben. Hij heeft je vingerafdruk nodig."
"En zodra hij die heeft, ben ik waardeloos voor hem," zei ik strak.
Ik pakte de oude opname-tape en bekeek het etiket. Er stond een datum op: 14 augustus 1996. De dag waarop mijn biologische moeder Elisabeth overleed.
Mijn trillende vingers klemden zich om de tape. "David, heeft jouw auto een tapespeler?"
David knikte naar de oude dashboard-radio van zijn Volvo. "Klassiekers hebben hun voordelen."
Ik schoof de tape voorzichtig in de gleuf. Er klonk een zacht gekraak, gevolgd door het ruisen van een oude opname. Toen klonk een stem. Een heldere, warme vrouwenstem—de stem van mijn moeder Elisabeth.
"Als iemand dit hoort," sprak de stem, trillend van angst, "betekent dit dat ik er niet meer ben. Julian heeft me vergiftigd. Hij heeft een langzaam werkend toxine in mijn medicijnen gedaan. Hij wil Marcus dwingen zijn aandelen af te staan. Als Marcus weigert, heeft Julian gedreigd onze baby... mijn kleine Laura... af te nemen en haar aan Evelyn te geven.
Marcus, als je dit hoort: vlucht! Bescherm Laura! Laat haar nooit weten wat er gebeurd is tot ze sterk genoeg is om terug te vechten... Iets wat Evelyn en Richard betreft: zij helpen Julian. Ze hebben het geld aangenomen. Vertrouw ze nooit..."
De tape eindigde met het geluid van een snik, gevolgd door ruis.
Ik sloot mijn ogen. Stille tranen brandden op mijn wangen, maar binnenin mij veranderde het verdriet definitief in een keiharde, onbuigzame stalen wil.
Evelyn en Richard hadden mijn moeder laten sterven voor geld. Ze hadden mij geadopteerd om het vermogen te controleren. En Sophie... Sophie was de kroon op hun leugens.
"We zijn er bijna," zei David, zijn stem koud en professioneel.
Het landschap veranderde. De groene bossen van de Ardennen maakten plaats voor het grimmige, industriële decor van de rand van Luik. Oude roestige fabriekscomplexen, verlaten spoorlijnen en vervallen loodsen domineerden de horizon.
Het oude gemaal lag afgelegen aan een doodlopende tak van de Maas. Het was een kolossaal, bakstenen gebouw uit de negentiende eeuw, met overwoekerde ramen en een hoge, rammelende schoorsteen.
Het was pas vier uur in de middag. Vijf uur vóór het gestelde ultimatum van Julian.
David parkeerde de auto op ruim een kilometer afstand in een dichtbegroeid bosperceel. We klommen uit de auto en haalden de spullen uit de kofferbak. David droeg een zwarte rugzak met tactische apparatuur—hij had via zijn oude journalistieke contacten een zenderzoekers-set en twee taser-wapens geregeld.
"We gaan het terrein verkennen," zei David. "We moeten weten waar ze Marcus vasthouden vóór Julian arriveert."
We sluipden door het hoge onkruid richting het gemaal. Het geluid van stromend water van de nabijgelegen rivier overstemde onze voetstappen. We bereikten de achterzijde van het gebouw en klommen via een gebroken raam naar binnen.
De binnenkant van het gemaal was een gigantische, holle ruimte vol roestige leidingen, stoomketels en ijzeren loopbruggen.
En daar, in het midden van de hal, vastgebonden op een stalen stoel onder een enkele bungelende lamp, zat Marcus.
Hij was alleen. Twee gewapende bewakers stonden op de loopbrug boven hem te roken, hun geweren lui over hun schouders gehangen. Ze verwachtten ons pas om negen uur.
"Er zijn maar twee bewakers," fluisterde David in mijn oor. "Julian is er zelf nog niet."
"We moeten Marcus nu bevrijden," fluisterde ik terug.
"Wacht," zei David. hij keek naar zijn telefoon, die ineens trilde. hij las een tekstbericht en zijn gezicht werd bleek.
"Wat is er?" vroeg ik.
David keek me aan met een blik vol angst. "Het is een melding van het politienetwerk in België. Evelyn Vance is zojuist uit de gevangenis in Nederland ontsnapt tijdens haar transport naar de rechtbank. Ze heeft hulp gekregen van gewapende mannen."
Voordat ik kon reageren, klonk er het geluid van een klappende deur boven in het gemaal.
Stappen klonken op de ijzeren trap.
Een vrouw in een bevlekte, verkreukelde jurk wandelde de hal binnen. Haar haren wilden om haar gezicht, haar ogen geel en krankzinnig. In haar hand hield ze een zwaar jachtgeweer.
Evelyn.
"Julian!" gilde ze door de holle ruimte van het gemaal. "Ik weet dat je hier bent! Geef me mijn geld, of ik schiet dit hele teringzooi naar de hel!"
