De motor van Darians wagen brulde terwijl hij met gevaar voor eigen leven door de straten van de stad en over de landswegen racete. Achter hem reed de onopvallende politiewagen van rechercheur Jansen, wiens zwaailichten blauw flitsten door de achterruit.
Darians handen omklemden het stuur met een kramachtige greep. Zijn hart klopte in zijn keel. ‘Laat ze alsjeblieft veilig zijn. Alsjeblieft, God, bescherm Layla,’ bad hij onophoudelijk in zichzelf.
Ondertussen, op het landgoed, doorzochten de twee mannen van Camille de bovenverdieping. Deuren werden hardhandig opengegooid, kasten overhoop gehaald en speelgoed werd meedogenloos aan de kant getrapt.
Camille liep langzaam door de gang, haar hakken klikten op het parket. Ze hield een zwaar breekijzer vast dat ze uit de auto had gehaald. Haar gezicht was een masker van pure verbittering.
‘Ze moet hier ergens zijn!’ schreeuwde Camille tegen haar handlangers. ‘Zoek beter! Het huis is groot, er moeten verborgen ruimtes zijn!’
Een van de mannen stopte voor de grote houten boekenwand in Darians studeerkamer. Hij merkte op dat de naad tussen twee kasten iets breder was dan normaal, en dat er lichte krassporen op de houten vloer te zien waren.
‘Mevrouw Dubois! Kijk hier eens,’ riep de man.
Camille haastte zich de studeerkamer binnen. Ze keek naar de boekenwand en een wrede glimlach verscheen op haar lippen. ‘Een panic room. Natuurlijk. Darian is paranoïde genoeg om zoiets te bouwen.’
Ze stapte naar de wand en tikte tegen het hout. Het klonk hol. Naast de kast zat een klein, discreet afdekplaatje. Camille trok het plaatje los en onthulde het digitale toetsenbord.
‘Het is een cijferslot,’ zei de man. ‘We krijgen dit niet zomaar open zonder de code.’
‘Dan slaan we het mechanisme kapot of we dreigen het huis in brand te steken!’ snauwde Camille. Ze pakte de luidsprekerfunctie van het spreekmechanisme naast het toetsenbord en drukte op de knop.
In de donkere, koele panic room hoorde de kleine Layla plotseling de kille stem van Camille door de kleine luidspreker aan de muur schallen.
‘Layla! Kleine meid… ik weet dat je daarbinnen zit,’ klonk de stem, doordrenkt van een valse vriendelijkheid die angstaanjagend overkwam. ‘Doe de deur eens open voor mevrouw Camille. Als je niet opendoet, ga ik heel erg boos worden. En je weet wat er gebeurt als ik boos ben.’
Layla krimp in elkaar in de hoek van de stalen ruimte. Ze klemde haar knuffelbeer tegen haar gezichtje en kneep haar ogen stijf dicht. Ze huilde niet luidruchtig, maar stille tranen stroomden over haar wangetjes. Ze herinnerde zich wat mevrouw Okafor had gezegd: ‘Geen enkel geluidje maken.’
Buiten de kamer verloor Camille snel haar geduld. ‘Haal de slijptol en de breekijzers uit de wagen!’ beval ze de mannen. ‘We breken de wand eromheen af!’
Terwijl een van de mannen naar beneden rende, hoorde hij beneden een hard geluid.
Het was het geluid van gierende banden op de kiezels van de oprijlaan.
Darians auto kwam met een smak tot stilstand vlak voor de hoofdingang, direct gevolgd door de wagen van de rechercheur en twee snel toegesnelde politie-eenheden.
Darian sprong uit de wagen voordat de motor goed en wel was uitgeschakeld. Hij zag de ingeslagen achterdeur en de zwarte bestelwagen die op het terrein geparkeerd stond.
‘Politie! Niemand bewegen!’ riep rechercheur Jansen, die met getrokken wapen uit zijn wagen stapte, samen met twee geüniformeerde agenten.
Darian negeerde de bevelen om te wachten en stormde het huis binnen.
In de hal trof hij mevrouw Okafor aan, die moeizaam overeind probeerde te krabbelen bij de trap.
‘Mevrouw Okafor!’ Darian rende naar haar toe en ondersteunde haar. ‘Gaat het? Waar is Layla?!’
‘Ze… ze zit in de panic room, meneer!’ stotterde mevrouw Okafor, terwijl ze naar haar heup greep. ‘Camille en twee mannen zijn boven! Ze proberen de kamer binnen te dringen!’
Darians bloed kookte. Hij liet mevrouw Okafor achter onder de zorg van een toegesnelde agent en stormde de trap op, richting zijn studeerkamer.
Boven kwam hij de eerste handlanger tegen, die net met een gereedschapskist de gang uit kwam gelopen. Zonder ook maar een seconde te twijfelen, vloog Darian de man aan. De adrenaline en de pure beschermingsdrang van een vader gaven hem een ongekende kracht. Met een krachtige tackel werkte hij de grotere man tegen de muur en sloeg hem met een gerichte stoot tegen de kaak neer. De man zakte buiten westen in elkaar op de vloer.
Darian rende door naar de studeerkamer.
Daar stond Camille, met het breekijzer in haar hand, terwijl de tweede man verwoed probeerde het bedieningspaneel van de panic room te ontwrichten.
‘Camille!’ brulde Darian.
Camille draaide zich geschokt om. Toen ze Darian zag, veranderde haar gezicht van verbaasd naar een blik van pure waanzin. Ze hief het breekijzer op.
‘Blijf terug, Darian!’ gilde ze. ‘Geef me de toegangscodes van je fondsen! Geef ze mij, of ik zweer dat ik dit hele huis platbrand met je dochter erin!’
‘Het is voorbij, Monique Dubois!’ sprak rechercheur Jansen, die op dat moment de studeerkamer binnenstapte met zijn pistool op haar gericht. ‘Laat het wapen zakken! De politie heeft het hele pand omsingeld!’
Bij het horen van haar echte naam verstarde Camille. Het breekijzer trilde in haar hand. De tweede handlanger stak direct zijn handen in de lucht en ging op zijn knieën zitten.
‘Nee… nee, dit kan niet!’ stotterde Camille. Haar ogen schoten van de rechercheur naar Darian. ‘Ik was zo dichtbij! Jij had van mij moeten zijn, Darian! Wij hadden de wereld aan onze voeten kunnen hebben!’
‘Je bent een crimineel en een monster,’ zei Darian met een stem vol diepe minachting. ‘En je raakt mijn dochter nooit meer aan.’
Camille keek naar het wapen van de rechercheur, zag de agenten die de kamer binnenstroomden, en besefte dat haar spel definitief uit was. Het breekijzer viel uit haar hand en kletterde op de houten vloer. De agenten vlogen op haar af, duwden haar tegen de grond en sloegen haar in de handboeien.
Terwijl Camille al schreeuwend en vloekend het kantoor werd uitgesleept, rende Darian naar het bedieningspaneel van de panic room.
Met trillende vingers toetste hij de zescijferige code in.
Het groene lampje lichtte op. Het zware stalen mechanisme klikte open, en de verborgen deur gleed langzaam op zij.
Darian stapte de donkere ruimte binnen. In de hoek zat de kleine Layla, trillend over haar hele lichaampje, haar gezichtje nat van de tranen.
‘Layla… lieverd, het is papa,’ fluisterde Darian, terwijl hij op zijn knieën zeef en zijn armen wijd uitstrekte.
Layla liet haar knuffelbeer vallen en vloog in Darians armen. Ze klemde haar kleine handjes vast in de stof van zijn jas en begon hardop te huilen.
‘Papa… de boze mevrouw is weg?’ snikte ze.
‘Ze is voorgoed weg, mijn kleine engel,’ zei Darian, terwijl hij haar stevig vasthield en de tranen over zijn eigen wangen lieten lopen. ‘Ze komt nooit meer terug.’
Maar terwijl de politie het terrein opruimde en het gevaar leek te zijn geweken, wist Darian dat de diepe wonden die de afgelopen maanden waren geslagen, tijd nodig zouden hebben om te genezen. En de grootste onthulling over het verleden van zijn gezin moest nog komen…
