Darian vloog overeind. Het geluid van brekend kristal en een doffe klap echoëde door de gangen van het landhuis. Zonder een seconde te twijfelen stormde hij de studeerkamer uit, met mevrouw Okafor vlak achter zich.
Toen hij de centrale hal bereikte, trof hij een chaotisch tafereel aan. Camille stond bij de grote schoudervazen die bij de ingang stonden. Een van de antieke kristallen vazen — een erfstuk dat nog van Darians grootmoeder was geweest — lag in duizend scherven op de glanzende marmeren vloer. Het water en de witte lelies lagen verspreid over de vloer.
Camille stond er middenin, haar ademhaling ontregeld, haar ogen wild. Ze had een zware zilveren kandelaar in haar hand.
‘Als ik hier niet mag leven, dan zal niets in dit vervloekte huis heel blijven!’ schreeuwde ze hysterisch. Ze hief de kandelaar op en haalde uit naar een kostbaar schilderij dat aan de muur hing.
‘Stop!’ brulde Darian. Met grote stappen overbrugde hij de afstand en greep haar pols stevig vast voordat het metaal het doek kon raken. Hij knijpte zover toe dat ze de kandelaar met een kletterend geluid liet vallen.
‘Laat me los! Je doet me pijn!’ gilde Camille, terwijl ze zich probeerde los te rukken.
‘Jij bent volslagen krankzinnig geworden,’ zei Darian, zijn stem trillend van ingehouden woede. Hij hield haar pols strak vast en duwde haar gecontroleerd naar de voordeur. ‘Mevrouw Okafor, bel de beveiliging van het park en de politie. Doe het nu.’
‘Nee! Geen politie!’ riep Camille angstig. De dreiging van een arrestatie leek haar even uit haar razernij te halen. Een strafblad zou haar sociale status en haar carrière als PR-consultant in één klap vernietigen. ‘Darian, alsjeblieft, doe dat niet! Laten we dit volwassen afhandelen!’
‘Volwassen?’ Darian lachte bitter. ‘Je hebt net mijn eigendommen vernield, je hebt mijn overleden vrouw geterroriseerd en mijn dochter getraumatiseerd. Er valt niets meer te bespreken.’
Op dat moment klonk er een zacht geluid van boven aan de trap. Darian keek op en voelde zijn hart samenknijpen. Layla stond weer bij de balustrade. Ze hield haar kleine knuffelbeer stevig tegen zich aan gedrukt. Haar grote, donkere ogen keken angstvallig naar de scherven op de grond en naar de schreeuwende vrouw bij de deur.
Camille volgde Darians blik en zag het kleine meisje staan. Een valse, giftige glimlach verscheen op haar gezicht.
‘Denk je dat je haar beschermt, Darian?’ beet Camille hem toe, luider zodat de stem doorklonk naar boven. ‘Dat kind is een zwakkeling! Net zoals haar moeder! Ze zal nooit normaal worden. Ze weet niet eens wat een echte familie is!’
Iets in Darian knapte. Hij trok Camille mee naar buiten, de brede bordjestrap van het landhuis af, tot ze op de kiezels van de oprijlaan stonden. Hij liet haar arm los met een ruk waardoor ze bijna haar evenwicht verloor op haar hoge hakken.
‘Als jij nog één voet op dit terrein zet, laat ik je opsluiten,’ zei hij ijskoud. ‘En als je het waagt om ook maar één woord over mijn dochter te spreken tegen wie dan ook, zorg ik ervoor dat je nooit meer een baan krijgt in deze stad. Mijn advocaten beginnen vandaag nog met het opstellen van een strafovertreding en een contactverbod.’
Camille herstelde haar houding, veegde een traan van haar wang en keek hem met pure haat aan. ‘Je denkt dat je gewonnen hebt, Darian. Maar de wereld zal weten wat voor een kille, harteloze man jij bent. Ik zal elk roddelblad bellen. Ik zal vertellen dat jij mij hebt mishandeld en op straat hebt gezet!’
‘Probeer het maar,’ klonk een krachtige stem vanaf de oprijlaan.
Een zwarte sedan kwam met piepende banden tot stilstand op de oprijlaan. De deur zwaaide open en een man in een strak maatpak stapte uit. Het was Marcus Vance, Darians beste vriend en tevens de hoofdjurist van zijn bedrijf. Marcus was door mevrouw Okafor gebeld vlak voordat het incident in de hal escaleerde.
Marcus stapte op de twee af en hield een tablet omhoog. ‘Ik zou heel voorzichtig zijn met wat je zegt, Camille. Alle beveiligingscamera’s in en om het huis hebben jouw uitbarsting van zojuist opgenomen. We hebben audio en video van het vernielen van het eigendom, én we hebben de opnames die mevrouw Sophia heeft nagelaten. Als jij naar de pers stapt, publiceren wij alles. Je bent binnen vierentwintig uur maatschappelijk en financieel ruïneerd.’
Camille keek naar Marcus, daarna naar Darian, en realiseerde zich dat er geen uitweg meer was. Haar chantage, haar manipulatie, haar zorgvuldig opgebouwde web van leugens — het was allemaal in elkaar gestort.
Zonder nog een woord te zeggen, draaide ze zich om, stapte in haar luxe sportwagen die aan de zijkant geparkeerd stond, en reed met gierende banden de oprijlaan af, een stofwolk achterlatend.
Darian haalde diep adem. De buitenlucht voelde ineens zuiverder aan, Alsof een verstikkende deken van het landgoed was afgehaald. Maar de rust was schijn. Hij wendde zich tot Marcus.
‘Bedankt dat je er zo snel was, Marcus,’ zei Darian mat.
‘Geen dank, vriend,’ antwoordde Marcus ernstig. ‘Ik heb altijd al mijn twijfels over haar gehad, maar ik wilde je niet vallen in een toch al moeilijke tijd. Ik neem aan dat de bruiloft definitief van de baan is?’
‘Definitief,’ zei Darian resoluut. ‘Geef het PR-team de opdracht om een korte, neutrale verklaring uit te brengen. Geen details, gewoon dat de verloving in onderling overleg is verbroken. En zorg dat alle sloten van het huis vandaag nog worden vervangen.’
‘Komt in orde,’ knikte Marcus. ‘Ga naar je dochter. Ze heeft je nodig.’
Darian knikte en liep terug het huis in. De marmeren hal lag er nog steeds gehavend bij met de scherven van de vaas en het gemorste water. Mevrouw Okafor was al begonnen met opruimen.
‘Laat dat maar even rustig liggen, mevrouw Okafor,’ zei Darian zacht. ‘Dat komt zo wel. Waar is Layla?’
‘Ze is op haar kamer, meneer. Ze is erg stil.’
Darian liep de monumentale trap op, de gang door naar de kamer van zijn dochter. De deur stond op een kier. Hij duwde hem voorzichtig open en zag Layla op de rand van haar bedje zitten. Ze staarde naar het raam, haar kleine handjes stevig om haar knuffelbeer geklemd.
Darian stapte naar binnen, ging op zijn knieën voor haar zitten en pakte haar handjes vast. ‘Layla… lieverd. Het spijt me zo. Het spijt me dat papa je niet beschermd heeft tegen die boze mevrouw.’
Layla keek hem aan. Er rolde één grote traan over haar bolle wangetje. Ze stak haar kleine armpjes uit en Darian trok haar dicht tegen zich aan. Hij hield haar vast alsof hij haar nooit meer los zou laten.
‘Mevrouw Camille komt nooit meer terug, hoor je mij?’ fluisterde hij in haar haren. ‘Niemand zal jou ooit nog vertellen dat je je moet verstoppen. Dit is jouw huis.’
Layla keek hem aan, schudde zachtjes haar hoofd en zei met haar kleine, dunne stemmetje: ‘Mama was hier vanmorgen, papa.’
Darian verstarde. Hij liet haar iets los en keek haar verbaasd aan. ‘Wat zeg je, lieverd?’
Layla wees naar de hoek van haar kamer, waar een oude houten schommelstoel stond die nog van Sophia was geweest. ‘Mama zat daar. Ze zei dat jij het doosje moest openmaken.’
Darian voelde een rilling over zijn rug lopen. Een doosje? Welk doosje?
