Darian staarde naar de lederen map die op zijn bureau lag. Het stempel van een bekend medisch onderzoekscentrum stond op de voorkant gedrukt. Zijn hart sloeg een slag over. Waarom had zijn getrouwe nanny documenten van een ziekenhuis in haar bezit, en wat had dat in hemelsnaam met Camille te maken?
‘Wat is dit, mevrouw Okafor?’ vroeg Darian, terwijl hij zijn hand langzaam op de map legde.
Camille deed een snelle stap naar voren en probeerde de map van het bureau te grissen, maar Darian was sneller. Hij pakte de map op en hield hem buiten haar bereik.
‘Darian, luister niet naar dit mens!’ roep Camille paniekerig, haar stem overslaand. ‘Ze is jaloers! Ze is bang dat ze haar baan verliest als wij getrouwd zijn! Ze probeert mij zwart te maken met leugens en vervalste documenten!’
‘Mevrouw Camille,’ sprak mevrouw Okafor kalm maar onbuigzaam. ‘Ik geef niets om mijn baan als het gaat om de veiligheid van Layla en het geluk van meneer Darian. Mevrouw Sophia heeft mij deze map persoonlijk gegeven, drie weken voordat ze overleed. Ze liet me zweuren dat ik het alleen aan Darian zou laten zien als de situatie onhoudbaar werd.’
Darian keek van mevrouw Okafor naar Camille. Camilles ogen schoten wild heen en weer, zoekend naar een uitweg, een uitvlucht, een leugen die haar kon redden.
Met trillende vingers sloeg Darian de map open. De eerste pagina’s bevatten medische rapporten, brieven en een reeks geprinte e-mails. Hij begon te lezen, en met elke regel die hij tot zich nam, voelde hij de grond onder zijn voeten wegzakken.
‘Dit… dit kan niet waar zijn,’ mompelde Darian, terwijl zijn ademhaling versnelde.
De e-mails dateren van ruim anderhalf jaar geleden — een periode waarin Sophia al ernstig ziek was, maar nog leefde. De berichten waren verstuurd vanaf een anoniem adres, maar de inhoud was overduidelijk. Het waren berichten gericht aan het medische team van Sophia, waarin geprobeerd werd om twijfel te zaaien over Darians vermogen om voor zijn vrouw en dochter te zorgen. Er werden valse beschuldigingen geuit over verwaarlozing en financiële wanpraktijken.
Maar dat was nog niet alles. Bij de e-mails voegden zich bankafschriften. Transacties van een privé-rekening naar een voormalige medewerker van Darians bedrijf. De eigenaar van die privé-rekening was Camille.
‘Je kent haar al veel langer dan je mij hebt verteld,’ zei Darian langzaam, terwijl hij zijn blik strak op Camille richtte. ‘Jij ontmoette mij zogenaamd per toeval op dat liefdadigheidsevenement, twee maanden na Sophia’s overlijden. Je deed alsof je niets van mijn privéleven wist. Maar jij was er al vóór haar dood mee bezig!’
Camille schudde hevig haar hoofd, de traantjes die over haar wangen rolden leken nu puur gespeeld en berekenend. ‘Nee, Darian! Dat is een misverstand! Ik kende een van de dokters in het ziekenhuis. Ik hoorde over jouw situatie en ik wilde helpen! Ik wilde zorgen dat Sophia de beste zorg kreeg!’
‘Lieg niet!’ onderbrak mevrouw Okafor haar fel. ‘Mevrouw Sophia heeft het ontdekt toen u haar opzocht in de privékliniek, op een middag dat meneer Darian op zakenreis was! U heeft mevrouw Sophia opgezocht toen ze op haar zwakst was. U heeft haar verteld dat ze Darian alleen maar tot last was, dat haar ziekte zijn bedrijf kapot maakte, en dat hij beter af zou zijn met een gezonde vrouw aan zijn zijde!’
Een ijzige stilte viel in de kamer. Darian voelde een golf van pure woede door zijn aderen stromen. Hij dacht aan de laatste weken van Sophia’s leven. Hij herinnerde zich hoe ze soms urenlang stil uit het raam staarde, hoe ze hem met een blik vol verdriet en schuldgevoel had aangekeken, alsof ze vond dat ze hem tot last ছিল. Hij had nooit begrepen waar die plotselinge melancholie vandaan kwam. Hij had gedacht dat het door de medicatie kwam.
Het was dus Camille geweest. Camille had de kwetsbare, stervende vrouw bezocht om haar de grond in te borenen haar plek op te eisen voordat ze zelfs maar koud was.
‘Is dit waar?’ vroeg Darian. Zijn stem was zo diep en gevaarlijk dat Camille een stap achteruit deinsde.
‘Ze was toch al stervende, Darian!’ schreeuwde Camille nu, terwijl haar masker van elegantie definitief in duizend stukken viel. ‘Ze nam al jouw tijd in beslag! Jij bouwde een imperium op, en zij hield je tegen met haar ziekte! Ik zag jouw potentie! Ik wíLDE je helpen om naar de top te stijgen zonder dat emotionele moeras om je nek! Ik hield van je, Darian! Vanaf het eerste moment dat ik je op tv zag!’
‘Je hield niet van mij,’ zei Darian vol walging. ‘Je hield van mijn geld, van mijn status en van dit huis. En je hebt mijn stervende vrouw mentaal mishandeld om je weg naar binnen te wurmen.’
‘En dat is nog niet alles, meneer,’ zei mevrouw Okafor zacht. Ze opende het houten kistje dat ze eveneens had meegebracht. Hierin lag een klein digitaal voicerecordertje. ‘Mevrouw Sophia was niet gek. Ze wist dat niemand haar zou geloven omdat ze zo ziek was. De tweede keer dat mevrouw Camille bij haar kwam, heeft ze het gesprek opgenomen.’
Camille liet een schrille kreet horen en vloog naar het bureau om de recorder te grijpen, maar Darian pakte het apparaatje als eerste op. Met een strak gezicht drukte hij op de afspeelknop.
De kamer werd gevuld met de zwakke, schorre stem van Sophia, gevolgd door de kille, kenmerkende stem van Camille.
‘Je moet begrijpen, Sophia,’ sprak de stem van Camille via de luidspreker. ‘Darian heeft een vrouw nodig die naast hem kan stralen, niet iemand die aan een infuus hangt. En dat kleine kind van jullie… het zal opgroeien zonder dat het jou echt herinnert. Ik zal zorgen dat Darian inziet dat een nieuw gezin beter is. Vergemakkelijk het voor hem. Geef op.’
Darians handen trilden zo hevig dat hij het apparaatje bijna liet vallen. De wreedheid van de woorden sneden door zijn ziel. Zijn eigen vrouw, de liefde van zijn leven, had op haar sterfbed moeten horen hoe deze feks haar leven probeerde over te nemen.
Darian keek op van de recorder. Zijn ogen spuwden vuur. ‘Er komt geen bruiloft,’ zei hij ijskoud. ‘Je verlaat dit huis. Nu.’
Camille begon te lachen, een kille, hysterieke lach. ‘Denk je dat het zo makkelijk gaat, Darian? Wij hebben een getekend huwelijkscontract met financiële clausules! Als jij de bruiloft afzegt zonder geldige juridische grond, kost het je miljoenen! Bovendien heb ik al jouw zakelijke relaties al uitgenodigd. Een schandaal als dit zal je aandelen laten kelderen!’
Darian zette een stap op haar af. ‘Probeer me maar te chanteren, Camille. Ik zweer je dat ik elke cent die ik bezit zal gebruiken om jou achter de tralies te krijgen voor chantage, huisvredebreuk en mentaal misbruik. Je hebt vijf minuten om je spullen te pakken, anders laat ik je door de beveiliging van het terrein slepen.’
Camille staarde hem aan en besefte dat ze verloren had. Haar ogen vernauwden zich tot twee spleetjes. ‘Dit is nog niet voorbij, Darian. Jij en dat waardeloze kind van je zullen hier spijt van krijgen.’
Ze draaide zich op haar hakken om en stormde de studeerkamer uit.
Darian liet zich in zijn stoel vallen en verborg zijn gezicht in zijn handen. Mevrouw Okafor legde een getroostende hand op zijn schouder. ‘U weet nu de waarheid, meneer. Het is een zware dag, maar het is de enige weg naar herstel.’
Darian keek op. Hij voelde een mengeling van diepe rouw en intense woede. Maar toen hij dacht aan het kleine meisje boven, dat zojuist door haar stiefmoeder in spe was afgebekst, besefte hij dat de strijd pas net begonnen was. Camille was niet het type dat zomaar opgaf.
Terwijl hij opstond om naar zijn dochter te gaan, klonk er plotseling een luide knal uit de hal, gevolgd door het geluid van brekend glas en een geding van geschreeuw.
