Drie maanden na de arrestatie van Camille leek de rust op het landgoed Rayhan volledig teruggekeerd. Het strafproces tegen Camille Vance en Julian Vance was in volle gang. De bewijzen waren overweldigend en de openbaar aanklager eiste langdurige gevangenisstraffen voor zowel de grootschalige financiële fraude als de kindermishandeling.
Darian hoefde zelf niet bij elke zitting aanwezig te zijn; zijn juridische team handelde alles af. Maar op een dinsdagochtend ontving hij een persoonlijk telefoontje van de hoofdofficier van justitie.
‘Meneer Rayhan,’ sprak de officier aan de telefoon. ‘We zijn bezig met het inventariseren van de in beslag genomen eigendommen van Camille Vance. Binnen haar persoonlijke bezittingen — in een kluisje dat ze aanhield onder een valse naam in de stad — hebben we documenten gevonden die niet direct betrekking hebben op de fraude.’
Darian fronsde zijn wenkbrauwen. ‘Wat voor documenten?’
‘Het gaat om medische dossiers en persoonlijke brieven,’ antwoordde de officier aarzelend. ‘Dossiers die op de een of andere manier op naam staan van uw overleden echtgenote, Sophia Rayhan.’
Darian voelde een koude rilling over zijn rug lopen. Sophia? Wat kon Camille in hemelsnaam te maken hebben met de medische dossiers van zijn overleden vrouw?
‘Ik kom er direct aan,’ zei Darian zonder te aarzelen.
Binnen een halfuur zat Darian in het kantoor van de officier van justitie op het paleis van justitie. Op het bureau lag een dikke, grijze opbergmap met de naam Sophia Rayhan erop geschreven.
Darian pakte de map met trillende handen aan. Toen hij de eerste pagina’s omsloeg, begon zijn hart wild in zijn borstkas te hameren.
Het bleken gedetailleerde medische rapporten te zijn uit het ziekenhuis waar Sophia veertien maanden geleden was behandeld. Maar er lagen ook privécorrespondentie-mails tussen Camille Vance en een voormalige administratieve medewerker van het ziekenhuis.
De datums van de e-mails stamden uit de periode vóórdat Darian Camille voor het eerst had ontmoet.
Darian las de berichten met stijgende afschuw. Het bleek dat Camille Sophia’s ziekteproces vanaf het allereerste begin nauwlettend had gevolgd. Ze had de medewerker omkopen om inzicht te krijgen in het medische dossier van Sophia, de prognose van de artsen en de exacte datum waarop Sophia naar verwachting zou overlijden.
Camille had Darian niet per toeval ontmoet op dat benefietgala drie maanden na Sophia’s dood. Het was een zorgvuldig geplande, ijskoude operatie geweest. Ze wist dat hij emotioneel kwetsbaar, gebroken en eenzaam zou zijn. Ze had al zijn voorkeuren, Sophia’s gewoontes en het karakter van zijn overleden vrouw bestudeerd om de 'perfecte troostende partner' te spelen.
Maar het ergste moest nog komen.
Onderaan de stapel papieren lag een handgeschreven brief. Een brief die nooit bij Darian was aangekomen. Het handschrift op de envelop was onmiskenbaar dat van Sophia.
Darians adem stokte. Zijn vingers streken over het vertrouwde handschrift van zijn grote liefde.
‘Mevrouw Vance had deze brief uit uw huis ontvreemd tijdens haar eerste weken op het landgoed,’ legde de officier zacht uit. ‘Ze heeft de brief blijkbaar bewaard als een soort trofee.’
Darian opende de envelop met uiterste voorzichtigheid, Alsof het een heilig relikwie was.
