Er gingen twee jaar voorbij.
Het landgoed Rayhan was onherkenbaar veranderd. Het was geen kille, perfecte showroom meer; het was een warm, bruisend en liefdevol thuis geworden.
De tuinen achter het huis, die voorheen strak en formeel waren aangelegd, bevatten nu een grote houten schommel, een zandbak en een kleurrijk speelhuisje. De marmeren hal, waar ooit de snijdende woorden van Camille klonken, was nu regelmatig het decor van het vrolijke gelach van een spelend kind.
Layla was inmiddels vijf jaar oud. Ze was uitgegroeid tot een slim, vrolijk en zelfverzekerd meisje. Haar donkere krullen dansen nog steeds rond haar gezichtje, maar haar ogen straalden van geluk en onbezorgdheid.
Mevrouw Okafor werkte nog steeds op het landgoed, niet meer alleen als nanny, maar als een gewaardeerd en geliefd lid van het gezin. Darian had haar salaris verdubbeld en haar een eigen, prachtig ingericht appartement op het terrein gegeven als dank voor haar onvoorwaardelijke trouw.
Darian zelf had zijn werk-privébalans ingrijpend veranderd. Hij werkte niet langer zestien uur per dag. Hij zorgde ervoor dat hij elke midd
