De stilte die op Camilles harde woorden volgde, hing zwaar en ijzig in de immense ruimte. Darian daalde langzaam de trap af. Elk van zijn stappen op het gepolijste marmer klonk als een paukenslag in een doodstille zaal. Zijn ogen, gewoonlijk mild en vol bedachtzaamheid, waren veranderd in twee schijven van vloeibaar staal. Camille probeerde kramphachtig haar houding te herstellen, schikte haar ontwerpersjurk en dwong een zenuwachtige glimlach op haar gezicht, maar de kou in de lucht was snijdend.
‘Darian, schat… het is niet wat het lijkt,’ stotterde ze, terwijl haar stem een octaaf hoger schoot dan normaal. ‘Ze… ze kwam zomaar naar beneden stormen terwijl ik met belangrijke gasten sprak. Je weet hoe belangrijk deze middag is voor de fondsenwerving. Ik wilde alleen voorkomen dat ze verdwaald raakte of een van de vazen omver zou stoten.’
Darian keek niet naar Camille. Hij negeerde haar aanwezigheid alsof ze uit lucht bestond. Hij knielde neer voor Layla, op precies dezelfde hoogte als zijn driejarige dochter. Hij strekte zijn armen uit en het kleine meisje stapte zonder aarzelen in zijn omhelzing. Ze legde haar hoofdje tegen zijn schouder, haar vingertjes grepen stevig vast in de stof van zijn maatpak.
‘Gaat het, mijn kleine engel?’ fluisterde Darian, zijn stem schor van ingehouden emotie.
Layla knikte zachtjes tegen zijn nek. ‘Camille zei dat ik lelijk ben voor de mensen,’ fluisterde het kind, zo stil dat alleen Darian en mevrouw Okafor, die inmiddels vanuit de gang was komen aansnelden, het konden horen. ‘Ze zei dat papa zich voor mij schaamt als ik hier ben.’
De woorden van het driejarige kind sloegen in als een bom. Boven in de hal bleven de twee uitgenodigde gasten verstijfd staan. Een van hen bedekte haar mond met haar hand, shock en walging duidelijk leesbaar op haar gezicht. Dit waren geen zomaar kennissen; het waren invloedrijke vrouwen uit de aristocratie die Camille juist had willen indruk maken met haar schijnbare klasse en elegantie.
Darian sloot zijn ogen. Een golf van intense pijn en razernij spoelde door zijn lichaam. Hij herinnerde zich de belofte die hij aan Sophia had gedaan op haar sterfbed: ‘Bescherm ons meisje. Laat niemand haar ooit het gevoel geven dat ze minder waard is.’ En hier, in zijn eigen huis, onder zijn eigen dak, had hij toegelaten dat een vreemde vrouw zijn dochter mentaal mishandelde om een vlekkeloos imago op te bouwen.
Hij stootte zijn adem langzaam uit en tilde Layla op in zijn armen. Mevrouw Okafor stapte naar voren met een blik vol medeleven en woede richting Camille. ‘Neem haar mee naar haar kamer, mevrouw Okafor,’ zei Darian met een ijzingwekkend kalme stem. ‘Zorg dat ze haar favoriete prentenboek krijgt. Ik ben over een paar minuten bij haar.’
Mevrouw Okafor nam het kind over en wierp Camille een blik toe die snijdender was dan een mes. Nadat de nanny met Layla de trap op was gegaan, draaide Darian zich langzaam om naar zijn verloofde.
‘Darian, luister naar me,’ begon Camille opnieuw, terwijl ze een stap dichterbij deed en haar hand op zijn arm probeerde te leggen. Hij stapte achteruit, waardoor haar hand zielloos in de lucht bleef hangen. ‘Ze overdrijft! Het is een kind, ze begrijpt de dingen verkeerd. Ik probeer alleen maar structuur te brengen in dit huis! Sinds Sophia overleden is, is er geen orde meer. Je verwent haar tot op het bot!’
‘Noem haar naam niet,’ zei Darian zacht, maar met een autoriteit die Camille deed terugdeinzen. ‘Waag het niet om de naam van mijn overleden vrouw te gebruiken om jouw wreedheid te rechtvaardigen.’
De twee gasten in de hal verontschuldigden zich haastig. Zonder nog een woord te wisselen met Camille, pakten ze hun tassen en liepen gehaast naar de voordeur. Het was overduidelijk dat het verhaal over hoe Camille Rayhans dochter behandelde binnen vierentwintig uur door de hele elitaire cirkel van de stad zou gaan.
Toen de zware eikenhouten voordeur dichtsloeg, bleven Darian en Camille alleen achter in de immens grote hall.
‘We moeten praten,’ zei Darian, zijn blik strak op haar gericht. ‘Niet hier. In mijn werkkamer. En je gaat me exact vertellen wat er de afgelopen zes maanden in dit huis is gebeurd als ik er niet was.’
Camille beet op haar lippen. Voor het eerst zag hij een flits van echte angst in haar ogen, maar het was geen angst voor het kwetsen van een kind — het was de angst om de controle en de luxe te verliezen waaraan ze zo snel gewend was geraakt. Terwijl ze achter hem aan liep naar de werkkamer, wist Darian dat dit pas het begin was van een verschrikkelijke onthulling.
