De werkkamer van Darian was altijd zijn toevluchtsoord geweest. De muren waren bekleed met donker eikenhout, geflankeerd door rijen boeken en een imposant bureau van walnoot. Maar vandaag voelde de ruimte niet als een veilige haven; het voelde als een verhoorkamer.
Darian ging niet zitten. Hij bleef achter zijn bureau staan, zijn handen op het gepolijste hout geleund, terwijl hij Camille met een ondoorgrondelijke blik opnam. Camille probeerde haar zelfbeheersing te herpakken. Ze ging op de rand van een van de lederen fauteuils zitten, sloeg haar benen over elkaar en probeerde een gecontroleerde, bijna zachtmoedige expressie aan te nemen.
‘Darian, we moeten dit verstandig bekijken,’ begon ze, haar stem nu zacht en gepolijst. ‘Ik weet dat het er net naar uitzag alsof ik hard was. Maar een huis heeft regels nodig. Layla is een schat van een meid, maar ze heeft geen grenzen. Sinds haar moeder is weggevallen, heb jij haar alles gegeven wat ze wilde. Dat is niet gezond voor een kind van drie. Ik probeer alleen een goede stiefmoeder voor haar te zijn.’
Darian lachte bitter. Het was een droog, vreugdeloos geluid. ‘Een goede stiefmoeder? Camille, je hebt haar tekeningen van de koelkast gehaald. Je hebt haar speelgoed uit de woonkamer verbannen. Je hebt haar dekentje weggedaan. Ik dacht dat je simpelweg een opgeruimd huis wilde, maar vandaag zag ik de waarheid: jij wilt mijn dochter onzichtbaar maken.’
‘Dat is niet waar!’ riep Camille uit, haar stem sloeg weer over. ‘Ik probeer een standaard hoog te houden! Binnenkort zijn we getrouwd. We vertegenwoordigen een van de belangrijkste families in de regio. Hoe ziet het eruit als er overal rommel slingert en een peuter door belangrijke netwerkbijeenkomsten rent?’
‘Dit is HAAR huis!’ donderde Darian plotseling. De kracht van zijn stem deed Camille schrikken; ze deinsde dieper terug in de fauteuil. ‘Dit is niet jouw Toonzaal. Dit is het huis van mijn dochter. En als jij denkt dat jouw sociaal aanzien belangrijker is dan het welzijn van mijn kind, dan heb je jezelf ernstig misrekend.’
Camille ontkende in alle toonaarden, maar Darian voelde dat er meer aan de hand crossed. De manier waarop Layla reageerde — de bijna bovennatuurlijke rust en de afwezigheid van traantjes — gaf aan dat dit niet de eerste keer was dat Camille tegen haar schreeuwde. Het was een geconditioneerde reactie van een kind dat al vaker was gekwetst en zich had aangeleerd stil te blijven om zichzelf te beschermen.
Darian pakte de interne telefoon op zijn bureau op en toetste het nummer van de personeelsvertrekken in. ‘Mevrouw Okafor, kunt u meteen naar mijn werkkamer komen? En breng de sleutel van het beveiligingssysteem mee.’
Camille verstijfde. Binnen enkele seconden veranderde haar gezichtsuitdrukking van defensief naar pure paniek. ‘Darian, waar ben je mee bezig? Je gaat toch niet het personeel betrekken bij onze privézaken? Dat is volstrekt ongepast!’
‘Dit is geen privézaak meer tussen jou en mij, Camille,’ antwoordde Darian ijskoud. ‘Dit gaat over de veiligheid en het emotionele welzijn van mijn dochter. En ik ga erachter komen wat er werkelijk gebeurt als ik op mijn werk ben.’
Enkele momenten later klopte mevrouw Okafor op de deur en stapte binnen. Ze droeg een klein zwart doosje in haar hand — de harde schijf van het interne camerasysteem van het landgoed. Darian had het systeem jaren geleden laten installeren ter beveiliging van het terrein, maar de camera’s in de gemeenschappelijke ruimtes stonden zelden aan.
Of dat dacht Camille tenminste.
‘Mevrouw Okafor,’ zei Darian zacht. ‘Is er iets wat ik moet weten?’
De oudere vrouw keek van Darian naar Camille, wier ogen glinsterden van ingehouden woede en dreiging. Maar mevrouw Okafor liet zich niet intimideren. Ze stak haar kin omhoog en keek haar werkgever recht in de ogen aan.
‘Meneer Rayhan,’ zei mevrouw Okafor met trillende maar vastberaden stem. ‘Ik werk al vier jaar voor u. Ik heb me nooit gemengd in uw persoonlijke keuzes. Maar ik kan niet langer zwijgen. Wat er vanmorgen gebeurde, is nog maar het zachtste wat mevrouw Camille dit kind heeft aangedaan.’
Darian voelde zijn hartstilstaan. Het bloed in zijn aderen leek te stollen toen mevrouw Okafor de harde schijf op het bureau legde.
