De zware motor van de bestelwagen brulde op. De banden rookten op het natte asfalt en de wagen schoot met een woeste ruk vooruit.
BOEM!
De bestelwagen ramde de kunststoffen slagboom aan de grens post aan diggelen. Splinters en plastic vlogen door de lucht. Achter ons klonken de schrillende alarmen van de grensbewaking en het geschreeuw van de douanebeambten.
'Blijf laag, Clara!' schreeuwde ik, terwijl ik de auto met 140 kilometer per uur de Zwitserse snelweg op jacht.
In de achteruitkijkspiegel zag ik twee Zwitserse politieauto's met blauwe zwaailichten uit de grenspost schieten en de achtervolging inzetten.
Het terrein veranderde snel van vlakke snelwegen naar kronkelige bergwegen die omhoog leidden richting de Alpen. De mist werd dichter, het zicht daalde tot minder dan vijftig meter. Ik kende deze wegen van vroeger, toen mijn familie vakantiehuizen bezat in de Zwitserse bergen.
Ik nam een scherpe afslag naar een secundaire bergpas die 's winters officieel gesloten was wegens lawinegevaar. De bestelwagen gleed over de sneeuwkettingen op het wegdek, maar de Zwitserse politieauto's, niet uitgerust voor deze extreme omstandigheden, verloren snelheid en raakten achterop.
Na tien minuten halsbrekende manoeuvres door de mistige bochten verdwenen de blauwe lichten definitief uit mijn spiegel.
We waren in Zwitserland. Maar het gevaar was verre van geweken.
Twee uur later reden we een ondergrondse parkeergarage binnen in het financiële hart van Genève. De stad van private banks, discrete miljardairs en geheimen die diep onder de grond bewaard werden.
Marcus wachtte ons op bij een grijze sedan. Hij zag er ouder uit dan zijn vijfendertig jaar; zijn haar was grijs aan de slapen en hij droeg een eenvoudige, donkere mantel.
Toen ik uitstapte, keek hij me lang aan. Zonder een woord te zeggen, stapte hij naar me toe en omhelsde me stevig.
'Het spijt me van Julian, Gabriel,' fluisterde Marcus. 'Ik had hem moeten beschermen.'
'Het was Evelyn,' zei ik bitter. 'Zij heeft iedereen kapotgemaakt.'
Marcus keek naar Clara, die slaperig uit de bestelwagen klom. Hij glimlachte zacht. 'Ze lijkt op hem. Ze heeft Julians ogen.'
Hij leidde ons naar een discreet appartement boven een antiekwinkel in het oude centrum van Genève. Daar was het warm, stond er eten op tafel en kon Clara eindelijk veilig in een echt bed gaan slapen.
Zodra Clara in slaap was gevallen, zette Marcus de versleutelde laptop op de eettafel. Ik legde de zwarte usb-stick van Julian naast de computer.
'Luister goed,' zei Marcus terwijl hij de bestanden begon te analyseren. 'Evelyn weet dat we in Genève zijn. De Zwitserse bank, Banque de la Couronne, is het centrale knooppunt van haar netwerk. Morgenochtend om tien uur vindt daar de jaarlijkse aandeelhoudersvergadering plaats. Evelyn zal daar persoonlijk aanwezig zijn om het volledige beheer van het Vance-familiefonds over te dragen aan haar offshore-vennootschap.'
'Als ze dat doet, is het geld voorgoed verdwenen,' zei ik.
'Precies,' knikte Marcus. 'En met dat geld koopt ze haar immuniteit af. Maar de usb-stick van Julian bevat de hoofdsleutel. Als we die sleutel rechtstreeks inpluggen in de hoofdserver in de kluisruimte van de bank vóór de overdracht is voltooid, worden alle illegale transacties live gestreamd naar de Interpol-databases en de internationale pers.'
'En hoe komen we de kluisruimte van een van de best beveiligde banken ter wereld binnen?' vroeg ik skeptisch.
Marcus haalde een elektronische sleutelkaart en een set blauwdrukken uit zijn binnenzak.
'Julian heeft vier jaar geleden een achterdeur in het beveiligingssysteem van de bank gebouwd,' zei Marcus met een duistere glimlach. 'Hij wist dat deze dag zou komen.'
'Morgenochtend om negen uur ga jij naar binnen als een vertegenwoordiger van het Vance-fonds. Ik zorg voor de digitale afleiding. Maar er is één probleem, Gabriel.'
'Welk probleem?'
'De kluisruimte vereist twee factoren om te openen. De digitale sleutel van Julian... en een biometrische scan van een rechtstreekse erfgenaam van het fonds.'
Ik keek naar de deur van de slaapkamer waar Clara lag te slapen.
Mijn bloed stolde.
'Nee,' zei ik resoluut. 'Nee, Marcus. Ik neem Clara niet mee naar die bank. Ze is zes jaar oud! Ze heeft al genoeg meegemaakt!'
'Gabriel, zij is de énige rechtstreekse erfgenaam van Julian,' zei Marcus dringend. 'Jij bent geadopteerd als vader, maar juridisch en biologisch is zij de enige die het syteem kan ontgrendelen met haar vingerafdruk. Zonder haar is het bewijs waardeloos en komt Evelyn overal mee weg!'
Ik balde mijn vuisten. De gedachte om mijn kleine meisje opnieuw in het werkveld van deze criminelen te brengen, vervulde me met pure walging.
Op dat moment ging de slaapkamerdeur zachtjes open.
Clara stond in de deuropening, wrijvend in haar ogen. Ze keek naar Marcus en daarna naar mij.
'Papa?' zei ze met haar zachte stem. 'Is dat de plek waar de slechte mensen de spullen van oom Julian hebben verstopt?'
Ik liep naar haar toe en ging op mijn knieën zitten. 'Lieverd... je hoeft dit niet te doen als je bang bent. Papa beschermt je.'
Clara keek me strak aan. In haar kleine gezichtje zag ik plotseling een vastberadenheid die ik herkende uit de ogen van mijn broer Julian.
'Oom Julian heeft mij op de tekening gezet, papa,' zei ze zacht. 'Oma en opa wilden me niet. Maar jij en oom Julian wel. Ik wil mee.'
Ik keek naar Marcus, die knikte.
Het plan lag vast. Morgenochtend om negen uur zouden we het hol van de leeuw binnenstappen.
Maar wat we niet wisten, was dat Evelyn op dat exacte moment in een luxe hotelsuite in Genève naar een monitorscherm zat te kijken. Onze bestelwagen was bij het station niet onopgemerkt gebleven.
Op haar scherm knipperde een rode gps-stip die de exacte locatie van ons schuiladres aangaf.
Evelyn pakte haar telefoon en draaide een nummer.
'Ze zijn in het appartement in het oude centrum,' zei ze ijskoud. 'Stuur het team. En dit keer... wil ik dat niemand het overleeft.'
---
