De woorden van Harrison drongen als een gifspuit mijn bewustzijn binnen. Vier jaar lang had de hele familie – en de hele buitenwereld – geloofd dat mijn broer Julian was omgekomen bij een tragisch eenzijdig verkeersongeval op de gladde bergwegen. Ik had aan zijn kist gestaan. Ik had om hem getreurd.
En nu stond de man die zichzelf voordeed als de redder van de familie, ijskoud toe te geven dat hij mijn broer had vermoord.
'Je liegt,' fluisterde ik, terwijl het pistool in mijn hand trilde. Mijn vingers klemden zich zo vast om de kolf dat ze gevoelloos werden.
'Vraag het aan Julia,' zei Harrison met een minachtende blik naar de vrouw die door zijn handlanger in de houtgreep werd gehouden. 'Zij was erbij. Zij weet precies hoe haar geliefde Julian aan zijn einde kwam.'
Ik keek naar Julia. De tranen mengden zich met het bloed van een snede op haar voorhoofd. Ze schudde wanhopig haar hoofd.
'Het spijt me, Gabriel... het spijt me zo!' snifte ze. 'Ik kon het je niet vertellen! Hij dreigde dat hij Clara iets aan zou doen als ik niet precies deed wat hij zei! Harrison heeft Julians testament vervalst, hij heeft het geld van het familiefonds weggesluisd... Julian ontdekte het en wilde naar de autoriteiten stappen. Harrison lokte hem naar deze hut!'
'En jij hebt hem geholpen om te verdwijnen!' snauwde ik.
'Ze had geen keus,' onderbrak Harrison ons gesprek op een ijzige toon. Hij keek op zijn gouden polshorloge. 'We verliezen tijd. Het sneeuwt harder en de politie op de hoofdweg zal binnen twintig minuten versterking krijgen. Gabriel, je staat voor een hele simpele keuze.'
Harrison zette een stap de jachthut binnen. De sneeuw waaide achter hem door het deuropening.
'Leg dat pistool neer,' zei Harrison autoritair. 'Als je dat doet, laat ik Julia leven. Je geeft mij de volledige voogdijpapieren van Clara die je broer indertijd heeft ondertekend, en jij verdwijnt met het kind naar het buitenland. Je krijgt een paar miljoen mee om ergens een nieuw leven op te bouwen. Geen Vance-imperium meer, geen familievete. Gewoon jij en het meisje.'
'En als ik weiger?' vroeg ik met ingehouden woede.
'Als je weigert, schiet mijn man Julia dood. Daarna schieten we jou neer. En het kind... nou ja, een zesjarig weeskind dat verdwaalt in een sneeuwstorm overleeft het niet lang. Het zal worden afgedaan als een tragisch familiedrama. Zoon vermoordt rivaal, vlucht het bos in en komt om in de kou.'
Achter me, in de donkere hoek van de hut, klonk het zachte, ingehouden gesnik van Clara. Ze hoorde alles. Ze begreep misschien niet alle details van de financiële misdaden, maar ze begreep de dreiging van de dood.
Ik keek naar het pistool in mijn hand. Het was een halfautomatisch wapen. Er zaten hooguit acht kogels in het magazijn. De handlanger hield Julia als een menselijk schild voor zich. Eén verkeerd gemikt schot en Julia was dood. Als ik Harrison neerschoot, zou zijn man Julia neerschieten voordat ik een tweede schot kon lossen.
Mijn gedachten raceten. Er was geen goede optie. Maar ik wist één ding zeker: Harrison mocht nooit meer de controle krijgen. Niet over mijn familie, niet over het geld, en bovenal nooit over Clara.
'Papa...' fluisterde Clara vanuit de schaduw. 'Ik ben bang.'
Haar stemmetje bracht me terug naar de realiteit.
'Alles komt goed, lieverd,' zei ik hardop, zonder mijn ogen van Harrison af te wenden. 'Luister naar mijn stem.'
Ik keek Harrison recht in de ogen. 'Je bent één ding vergeten, Harrison.'
'En wat zou dat mogen zijn?' vroeg de advocaat cynisch.
'Mijn broer Julian was niet dom. Hij wist dat als hij naar deze hut kwam, de kans groot was dat je hem in de val zou lokken. Wist je waarom hij mij altijd zijn beste vriend noemde?'
Harrison fronste zijn wenkbrauwen. Een rimpel van twijfel verscheen op zijn voorhoofd. 'Wat heeft dat ermee te maken?'
'Omdat Julian deze hut zelf heeft gebouwd,' zei ik rustig. 'En hij kende elke plank, elke geheime ruinte en... elke oude installatie.'
Terwijl ik sprak, gleed mijn linkerfoot heel langzaam naar achteren, totdat mijn hiel het verroeste metalen luikje op de vloer raakte – het luik dat toegang gaf tot de oude gastank onder de hut, een tank die al tien jaar niet meer werd gebruikt, maar die nog steeds vol zat met gecomprimeerd propaangas.
Harrison zag de beweging van mijn voet. Zes seconden te laat begreep hij wat ik van plan was.
'Dood hem!' schreeuwde Harrison naar zijn handlanger.
Maar voordat de man de trekker kon overhalen, stampte ik met mijn volle gewicht op de verroeste hendel van de gastank. Het verroeste ventiel brak af en een felle, gissende druk van gecomprimeerd gas spoot met een verblindend lawaai het lokaal binnen.
De geur van propaan vulde de ruimte binnen een seconde.
'NIET SCHIETEN!' schreeuwde Harrison in paniek, terwijl hij zijn handen voor zijn gezicht hield. 'HET EXPLODEERT ALS JE SCHIET!'
In de chaos die ontstond, dacht ik niet meer na. Ik draaide me om, greep Clara uit de hoek van de hut en trapte met mijn volle gewicht tegen de vermolmde achterwand van de jachthut. Het oude hout gaf mee en spleet met een luid gekraak open.
Ik sprong met Clara door de opening naar buiten, precies op het moment dat er in de hut een vonk oversprong van de beschadigde zaklamp.
BOEM!
Een enorme steekvlam en een drukgolf sloegen de achterwand van de hut er volledig uit. Ik werd door de lucht geworpen en landde zwaar in een diepe sneeuwduin, terwijl een oranje vuurbal de nachtelijke hemel verlichtte.
Het bos werd verlicht alsof het dag was. De jachthut stond in lichterlaaie.
Ik hoorde geschreeuw uit het brandende wrak. Een figuur, gehuld in vlammen, stommelde door de voordeur naar buiten en viel in de sneeuw. Het was de handlanger.
Maar Harrison en Julia waren nergens te bekennen.
Ik krabbelde overeind, mijn kleren bedekt met roet en sneeuw. Clara lag in mijn armen, ze hoestte van de rook maar ze leefde.
Toen ik me omdraaide om de berg af te rennen, klonk er een stem achter me.
'Gabriel...'
Ik keek om. Uit de laaiende zee van vuur aan de zijkant van de hut stapte Julia. Haar kleding was gescheurd en haar gezicht was zwart van het roet, maar ze leefde. En in haar hand hield ze het zwarte lederen dossier dat Harrison bij zich had gehad – de originele bewijzen van de moord op Julian en de diefstal van de erfenis.
'Ik heb het,' hoestte ze. 'Harrison... hij ligt binnen. Hij kon niet weg.'
Maar voordat we ook maar één stap konden zetten, klonk er een doffe knal uit de vurige chaos.
Julia schokte hevig. Een rode vlek verspreidde zich snel over de borst van haar grijze mantel.
Ze keek me met grote, ongelovige ogen aan. Het dossier glipte uit haar vingers en viel in de sneeuw.
Achter haar, in de deuropening van de brandende hut, stond Harrison. Zijn gezicht was deels verbrand, zijn kleding stoomde, maar zijn ogen stonden vol waanzin. Hij hield een rokend pistool vast.
'Als ik niets krijg...' rochelde Harrison, 'krijgt niemand iets.'
Hij richtte de loop van het pistool recht op Clara.
---
