De kille lucht drong de verwoeste auto binnen, vermengd met de geur van verbrand rubber, warm koelvocht en kruit. Mijn hoofd klopte hevig en een warme stroom bloed sijpelde vanuit mijn haargrens langs mijn slaap naar beneden. Maar de fysieke pijn was niets vergeleken met de ijzige golf van angst die door me heen sloeg bij het horen van de stem uit de walkietalkie.
Het was de stem van meester Harrison. De advocaat. De man die zogenaamd het recht herstelde en Clara kwam beschermen.
'Begrepen,' antwoordde de gemaskerde man bij het kapotte portier.
In een reflex draaide ik mijn lichaam weg van het portier en bedekte Clara volledig met mijn torso. Clara was wakker geschrokken door de klap en begon hysterisch te hopen en te gillen.
'Papa! Papa!'
'Hou je ogen dicht, Clara! Niet kijken!' schreeuwde ik, terwijl ik met mijn vrije voet wanhopig naar buiten trapte.
Mijn zware winterlaars raakte de man vol op zijn borst. Hij struikelde achteruit door de diepe sneeuw en vloekte hard. Ik maakte van die seconde gebruik om de hendel van het portier aan de andere kant van de wagen over te halen. De deur klemde door de vervormde carrosserie, maar met een woeste schouderduw beukte ik het portier open.
Ik rolde met Clara in mijn armen uit de auto, de ijskoude sneeuw in.
'Hij vlucht! Schiet!' schreeuwde de tweede gemaskerde man die uit de zwarte SUV was gestapt.
PANG! PANG!
Twee schoten weergalmden door het stille, besneeuwde bos. De kogels ketsten af op het metaal van de politierechtszaak en sloegen vonken in de nacht.
Ik keek niet om. Ik rende zo hard als mijn benen me konden dragen, diep de duistere bossen in. De sneeuw was diep en snijdend koud, elke stap kostte gigantisch veel energie, maar de adrenaline stroomde als vloeibaar vuur door mijn aderen. Clara hield me krampachtig vast, haar gilletjes gedempt tegen mijn jas.
Achter me hoorde ik het gevloek van de mannen en het knisperen van takken en sneeuw onder hun zware laarzen. Ze waren met zijn tweeën en ze hadden zaklampen waarvan de felle, witte lichtstralen over de boombast tussen de duisternis door zwenkten.
'Gabriel!' hoorde ik plotseling een vrouwonvriendelijke schreeuw achter me.
Het was Julia. Ze leefde nog! Ze was blijkbaar uit het wrak gekropen.
'Rennen, Gabriel! Breng haar weg!' schreeuwde ze, gevolgd door het geluid van een worsteling en een harde doffe klap. Daarna werd het stil.
Mijn hart hamerde tegen mijn ribbenkast. Harrison zat achter dit alles. Het ging hem nooit om het beschermen van Clara of de erfenis van mijn overleden broer Julian. Harrison wilde de controle over het miljardenimperium van de familie Vance. Met mijn vader en moeder in de gevangenis, en met Clara en mij uit de weg opgeruimd, zou Julia – die volledig afhankelijk en chantagebaar was – de enige wettelijke voogd worden. En Harrison zou als haar 'advocaat' de volledige controle over de financiën overnemen.
Het was een meesterlijk, meedogenloos opgezette val. En mijn eigen ouders waren er net zo hard ingetrapt als ik.
Mijn voet bleef haken achter een verborgen boomwortel onder de sneeuw. Ik struikelde en viel hard voorover. Terwijl ik viel, draaide ik me op mijn rug zodat Clara zacht op mijn borst landde.
'Gaat het, lieverd?' fluisterde ik hijgend, tergend traag zover mogelijk buiten adem.
'Mijn voet doet pijn, papa,' snifte ze zachtjes.
Ik bekeek de omgeving. We waren diep in het bos bij de bergpas. Een kilometer verderop lag een oude, verlaten jachthut die mijn broer Julian en ik als tiener vaak hadden gebruikt. Als we daar konden komen, hadden we een schuilplaats en misschien een telefoon of gereedschap.
De lichtstralen van de zaklampen kwamen dichterbij.
'Ik weet dat je hier ergens bent, Vance!' riep een van de mannen. 'Je maakt het alleen maar erger voor jezelf! Geef het kind over en we maken het snel!'
Ik tilde Clara weer op en kroop door een dichte hagen van hulststruiken. De scherpe bladeren sneden in mijn gezicht en handen, maar ik negeerde de pijn. Stap voor stap vocht ik me een weg door de sneeuw, totdat de contouren van de houten jachthut opdoken tussen de bomen.
De hut zag er vervallen uit, het dak deels bedekt met een dikke laag sneeuw. Ik sloop naar de achterzijde, duwde het vermolmde houten raamluik open en tilde Clara naar binnen. Daarna klom ik er zelf achteraan en sloot het luik zo geruisloos mogelijk.
In de hut was het pikdonker en rook het naar muf hout en oude rook. Ik zette Clara neer op een oude deken in de hoek.
'Blijf hier en maak geen enkel geluid, wat er ook gebeurt,' fluisterde ik.
Ze knikte bang en beet op haar lip.
Ik zocht op de tast rond in de donkere hut. Mijn vingers raakten een zwaar, ijzeren voorwerp op een werkbank: een oude ijzeren kachelpook. Ik klemde mijn hand om het koude metaal.
Buiten klonken de voetstappen. Ze hadden onze sporen in de sneeuw gevolgd.
'De sporen stoppen hier bij de hut,' hoorde ik een stem vlak buiten de dunne houten wand zeggen.
'Ga naar binnen en maak een einde aan deze zaak. Harrison verliest zijn geduld,' antwoordde de ander.
De voordeur van de jachthut werd met een harde trap opengeramd. De felle lichtstraal van een zaklamp sneed door de ruimte en verlichtte de deken in de hoek waar Clara zat.
De gemaskerde man stapte naar binnen, zijn pistool met geluidsdemper gericht op mijn dochter.
'Gevonden,' mompelde hij met een kille lach.
Hij zag mij niet. Ik stond vlak achter de deur, verborgen in de diepste schaduw.
Met al de kracht die ik in me had, zwaaide ik de zware ijzeren pook door de lucht.
KTSJ!
Het metaal trof hem met volle kracht tegen de zijkant van zijn hoofd. De man liet een verstikte schreeuw horen en ging neer als een baksteen. Het pistool en de zaklamp vlogen uit zijn handen en rolden over de houten vloerplanken.
Ik dook op hem af, greep het pistool en richtte het op de open deur.
Maar de tweede man stond al op de drempel. En hij hield niet alleen zijn eigen wapen vast.
Hij hield Julia vast, met een mes tegen haar keel gedrukt.
'Laat het wapen vallen, Vance,' zei de man met een duistere grimlach. 'Of je ex-verloofde bloedt dood voor de ogen van je kind.'
Toen stapte er nog iemand uit de schaduw achter hem. Een man in een dure overjas, een paraplu in de hand ondanks de sneeuw.
Meester Harrison.
'Gabriel,' zei Harrison met een gemaakte vriendelijke glimlach. 'Je bent altijd al te hardnekkig geweest. Net als je broer Julian. Wist je dat hij precies in deze hut stond toen hij weigerde mijn deal te accepteren?'
Mijn bloed werd ijs. 'Wat zeg je daar...?'
'Julian is niet omgekomen bij een auto-ongeluk,' zei Harrison koud. 'Ik heb hem hier zelf neergeschoten.'
---
