Mijn hart maakte een sprong toen meneer MacIntyre de namen van mijn dochters noemde. Brenda, die spoorloos verdwenen was nadat het schandaal uitbrak, en Jocelyn, die ik na de gebeurtenissen in Sydney niet meer had gesproken omdat ze met de politie mee moest voor verdere verhoren.
"Wie is er nog meer bij hen?" vroeg ik haastig.
"Een oudere dame met een advocaat," antwoordde meneer MacIntyre. "Ze beweren dat ze dringende papieren hebben over de eigendomsrechten van het landgoed."
Ik keek Bartholomew aan. Hij knikte aanmoedigend. "Laten we naar beneden gaan en zien wat dit betekent, Eleanor."
We daalden de grote houten trap af naar de centrale hal van Glenrcorran House. De voordeur stond open en de frisse Schotse wind waaide naar binnen. In de hal stonden Brenda en Jocelyn. Brenda zag er uitgeput uit; haar kleding was slordig en de hooghartige blik die ze altijd bij zich droeg, was verdwenen. Ze keek me met schuldige, angstige ogen aan.
Achter hen stond een vrouw met grijs haar, gekleed in een elegante zwarte mantel. Het was niet Evelyn — Evelyn zat immers veilig opgesloten in een cel in Sydney.
Het was Margaret, de echtgenote van de overleden zakenpartner van Theodore. De vrouw van de man die twaalf jaar geleden samen met Evelyn het bedrijf van mijn echtgenoot de afgrond in had gestort.
"Mam..." fluisterde Brenda met een hese stem. Ze deed een stap naar voren, maar aarzelde, alsof ze bang હતું dat ik haar zou wegduwen. "Mam, het spijt me. Het spijt me zo ontzettend..."
Ik bleef onderaan de trap staan. "Brenda... waar ben je al die tijd geweest?"
"Ik was gevlucht," zei Brenda, terwijl de tranen over haar wangen stromen. "Toen ik hoorde dat Douglas en Mitchell waren opgepakt, was ik doodsbang dat ze mij ook zouden meenemen. Tante Evelyn had me wijsgemaakt dat jij de politie op ons had afgestuurd om wraak te nemen omdat we je huis hadden laten verkopen. Maar toen Jocelyn me opbelde vanuit Sydney en me de waarheid vertelde over wat Evelyn met papa heeft gedaan... besefte ik wat voor een monster ik ben geweest."
Ik keek naar mijn dochter. De woede die ik maandenlang tegen mijn kinderen had gekoesterd, begon langzaam te smelten. Ze waren fout geweest, verschrikkelijk fout, maar ze waren gemanipuleerd door een vrouw die al decennia lang een meester was in bedrog.
"En mevrouw?" zei ik, terwijl ik mijn blik richtte op Margaret, de oudere dame in het zwart. "Wat doet u hier op het privé-eigendom van mijn echtgenoot?"
Margaret deed een stap naar voren. Haar gezicht was strak en rimpelig, maar haar ogen stonden vol spijt.
"Mevrouw Vance," zei Margaret met een lage, trillende stem. "Mijn man, Arthur, is drie jaar geleden overleden. Vlak voor zijn dood heeft hij me alles opgebiecht over wat hij en uw zus Evelyn uw echtgenoot Theodore hebben aangedaan. Hoe ze hem financieel hebben uitgekleed en hoe Evelyn hem langzaam heeft vergiftigd toen hij dreigde naar de autoriteiten te stappen."
Een diepe stilte viel over de hal. Zelfs de wind buiten leek even te gaan liggen.
"Arthur kon niet meer met de schuld leven," ging Margaret verder. "Hij heeft al zijn persoonlijke aandelen en het geld dat hij van Theodore heeft gestolen, in een speciale stichting ondergebracht. Hij heeft mij opgedragen om dit geld terug te geven aan u, Eleanor, zodra de waarheid aan het licht zou komen. Ik heb Brenda twee dagen geleden in Londen opgespoord toen ze probeerde het land te ontvluchten, en ik heb haar verteld dat de strijd voorbij was."
Margaret haalde een dikke, lederen enveloppe uit haar tas en overhandigde die aan meneer MacIntyre.
"In deze enveloppe bevindt zich de volledige overdracht van het vermogen van mijn overleden man," zei Margaret eerbiedig. "Het is meer dan twaalf miljoen pond. Het hoort toe aan u en uw familie, Eleanor. Het is het geld dat uw echtgenoot had opgebouwd."
Ik staarde naar de enveloppe. Twaalf miljoen pond. Het geld waar mijn kinderen zo naar hadden verlangd, het geld waar mijn zus een moord voor had gepleegd, lag nu simpelweg op de marmeren tafel in de hal.
Brenda viel op haar knieën en begroef haar gezicht in haar handen. "Mam... we hebben je zo verschrikkelijk behandeld. We waren geobsedeerd door geld, door successen... we zagen niet meer wat echt belangrijk was. Als je ons nooit meer wilt zien, begrijp ik het volkomen."
Jocelyn liep naar haar zus toe en legde een arm om haar schouder. Ze keken allebei op naar mij, wachtend op mijn oordeel.
Ik keek naar Bartholomew, die me met een warm knikje bemoedigde. Daarna keek ik naar het grote portret van Theodore dat door de open deur van de bibliotheek op de bovenverdieping nog net zichtbaar was.
Theodore zou hen nooit verstoten hebben. Hij had zijn leven gegeven om hen te beschermen, zelfs toen ze fouten maakten.
Ik liep langzaam naar beneden, buog me voorover en hielp Brenda overeind. Ik trok haar en Jocelyn in een stevige omhelzing.
"Geld heeft onze familie bijna verwoest," zei ik zachtjes maar beslist tegen hen. "We gaan dit geld niet gebruiken om in luxe te leven. We gaan dit geld gebruiken om te herstellen wat kapot is gemaakt."
"Wat bedoel je, mam?" asked Jocelyn.
"Het geld gaat naar een stichting die jonge ondernemers helpt en naar de advocaten van jullie broers, zodat Douglas en Mitchell een eerlijk proces krijgen en hun leven weer op de rails kunnen krijgen zodra ze hun straf hebben uitgezeten. En een deel gaat naar het restaureren van dit landgoed, waar de hele familie — inclusief jullie kinderen — kan samenkomen."
Brenda knikte hevig door haar tranen heen. "Alles wat jij wilt, mam. Alles."
Die avond zat de hele familie, voor het eerst in twaalf jaar, samen aan een grote eikenhouten tafel in de eetzaal van Glenrcorran House. Bartholomew zat aan het hoofd van de tafel en schonk de wijn in. Er werd gepraat, er werden tranen gelaten, maar er werd voor het eerst ook weer gelachen.
Het voelde alsof de donkere wolk die twaalf jaar lang boven onze familie had gehangen, eindelijk was opgelost.
Maar de volgende ochtend, toen ik alleen door de mistige tuinen van het landgoed wandelde, ontdekte ik iets bijzonders aan de achterzijde van de oude kapel die op het terrein stond.
Er lag een verse roos op een kleine, merkloze grafsteen die half verborgen lag onder de klimop.
En op die grafsteen stond een inscriptie die me de adem benam.
