Het harde geklop op de voordeur echode door het verder zo stille huis. Ik schrok zo erg dat ik de map bijna van de tafel stootte. Bartholomew keek op met een frons van verwarring op zijn gezicht. Hij verwachtte niemand, dat was duidelijk.
"Blijf hier zitten, Eleanor," zei hij op een kalme maar dringende toon. Hij liep met snelle stappen naar de hal.
Ik kon mijn ogen niet afhouden van het papier dat voor me lag. Mijn handen trilden zo erg dat het papier ritselde toen ik het voorzichtig oppakte. De inkt was op sommige plekken licht vervaagd, maar Theodores handschrift was onmiskenbaar. Ik begon de woorden te lezen, terwijl op de achtergrond zware stemmen bij de voordeur klonken.
'Mijn lieve Eleanor,' zo begon de brief. 'Als je dit leest, ben ik er niet meer. Ik schrijf dit in het geheim, want ik vertrouw de mensen om mij heen niet meer. Ik heb iets ontdekt wat onze familie tot op het bot kan vernietigen. Onze zakelijke partners en zelfs de mensen die dicht bij ons staan, zijn niet wie ze beweren te zijn. Het geld dat we dachten te hebben opgebouwd voor onze oude dag is niet verdwenen door slechte investeringen, zoals men jou wil doen geloven. Het is weggesluisd. En het ergste van alles is dat ik vermoed dat Douglas erbij betrokken is...'
Een ijzige kou trok door mijn aderen. Douglas? Onze oudste zoon? Twaalf jaar geleden was hij pas zevenentwintig. Hij was destijds net begonnen bij de financiële firma waar Theodore ook nauw mee samenwerkte. Toen Theodore overleed, was ons spaargeld vrijwel verdwenen. De banken en de financieel adviseurs hadden me destijds verteld dat Theodore verkeerde investeringen had gedaan vlak voor zijn dood. Ik had hen geloofd. Ik had mijn verdriet verwerkt en hard gewerkt om de schulden af te betalen en mijn kinderen alsnog een goed leven te bieden.
Hadden ze me al die jaren voorgekopt?
Plotseling werd de stemmen in de hal luider en grimmiger. Ik hoorde Bartholomew 'Nee' zeggen op een vastberaden toon, gevolgd door een vreemde, schorre stem met een licht accent.
"We weten dat het doek hier is, oude man. En we weten dat de documenten erbij zitten. Maak het jezelf niet moeilijk."
Mijn hart begon te razen. Wie waren die mannen? Ik stond op van de bank en sloop voorzichtig naar de deurpost van de woonkamer om door de kier van de deur te kijken. In de gang stonden twee grote mannen in donkere jassen. Ze blokkeerden de opening van de voordeur. Eén van hen had zijn hand in zijn jaszak op een manier die niets goeds voorspelde.
"Ik weet niet waar u het over heeft," zei Bartholomew koelbloedig, hoewel ik zag dat zijn schouders gespannen waren. "Ik heb dit schilderij legaal gekocht op een veiling. U heeft geen enkel recht om mijn woning te betreden. Verlaat nu mijn terrein anders bel ik de politie."
De grootste van de twee mannen deed een stap naar voren en duwde Bartholomew ruw naar achteren. Bartholomew verloor zijn evenwicht en viel tegen de muur, waarbij een klein schilderijtje van de wand werd gestoten en op de grond aan diggelen viel.
"Zoek het huis af," beval de man met de schorre stem aan de ander. "De koper in Europa wil dat die mappen vannacht nog vernietigd worden. Geen sporen."
Toen de tweede man de gang in stapte, keek hij recht in de richting van de woonkamer. Hij zag mij staan door de kier van de deur. Onze ogen ontmoetten elkaar voor een fractie van een seconde. Zijn gezicht vertrok in een schok van herkenning.
"Wat de...?" mompelde de man. "Dat is de oude vrouw! De moeder van Vance!"
Ik verstijfde. Hoe kenden ze mij? Waarom waren er mannen in Australië die zochten naar papieren van twaalf jaar geleden, en hoe wisten ze wie ik was?
"Pak die map!" schreeuwde de leider van het stel.
Bartholomew bedacht zich geen seconde. Ondanks zijn eenenzeventigjarige leeftijd reageerde hij met een opmerkelijke snelheid. Hij greep een zware paraplustandaard die naast de deur stond en zwaaide die met volle kracht tegen de benen van de eerste man. De man struikelde met een luide vloek en viel over zijn compagnon heen.
"Eleanor! De achterdeur! Nu!" schreeuwde Bartholomew terwijl hij de voordeur dicht sloeg en de grendel erop gooide.
Ik twijfelde geen moment. Ik rende terug naar de salontafel, greep de lederen map met Theodores brief en de overige documenten, en klemde die tegen mijn borst. Bartholomew kwam de woonkamer in gerend, greep mijn arm en trok me mee richting de keuken, waar de achterdeur naar de tuin leidde.
Achter ons hoorden we het geluid van zwaar hout dat splijtte. De mannen waren bezig de voordeur in te trappen.
"Rennen!" riep Bartholomew terwijl we de koele avondlucht van Melbourne in vluchtten. De tuin was donker, maar Bartholomew kende het terrein op zijn duimpje. Hij leidde me door een smal poortje in de houten schutting naar een rustige steeg achter het huis.
We hoorden het glas van de keukendeur achter ons aan diggelen vallen. Ze waren binnen.
"In mijn auto, snel!" fluisterde Bartholomew. Hij wees naar een oude, donkerblauwe sedan die achter in de steeg geparkeerd stond. Hij ontgrendelde de deuren met een afstandsbediening, we stapten in en hij startte de motor met een brullend geluid net toen de twee mannen de steeg in kwamen rennen.
Bartholomew gaf vol gas. De banden piepten over het asfalt en we schoten de straat uit, de duisternis van de nacht in.
Mijn ademhaling was gejaagd en mijn hele lichaam trilde. Ik keek achterom door de achterruit, maar de mannen bleven achter in de verte. Ik keek naar de doos en de map die op mijn schoot lagen. De rustige reis rond de wereld die ik voor mezelf had gepland, was in één enkel uur veranderd in een gevaarlijke klopjacht.
"Bartholomew..." stamelde ik, terwijl ik naar zijn strakke profiel keek. "Wat is hier in hemelsnaam aan de hand?"
Hij keek strak naar de weg voor zich, zijn handen stevig om het stuur geklemd. "Ik weet het niet precies, Eleanor. Maar één ding is zeker: die papieren bevatten iets wat iemand heel veel geld of zijn vrijheid kan kosten. En het feit dat jouw zoon die spullen heeft verkocht, betekent dat hij er tot over zijn oren in zit."
Hij sloeg een donkere zijstraat in en doofde voor een kort moment de koplampen om eventuele volgers af te schudden. Pas toen we de snelweg op reden, durfde ik de map weer te openen. Naast de brief van Theodore lagen er meerdere bankafschriften, een set getekende contracten en een klein, vergeeld notitieboekje.
Ik sloeg het notitieboekje open. Op de eerste pagina stond een lijst met namen. En bovenaan die lijst stond niet alleen de naam van mijn zoon Douglas, maar ook die van mijn dochter Brenda.
Mijn hart kromp ineen. Maar voordat ik de verdere details kon bestuderen, begon mijn telefoon — die ik al weken op stil had staan vanwege de woedende berichten van mijn kinderen — onophoudelijk te trillen in mijn tas.
Ik haalde het toestel tevoorschijn. Het was een onbekend, internationaal nummer. Met trillende vingers nam ik op.
"Mam?" klink de stem van mijn dochter Jocelyn aan de andere kant van de lijn. Ze klonk niet boos, maar doodsbang. "Mam, waar ben je? Je moet onmiddellijk terugkomen. Mitchell en Douglas... ze zijn opgepakt door de politie."
