Het schilderij dat boven de schouw hing, was geen gewoon kunstwerk. Het was een olieverfschilderij van een oud landhuis, omgeven door een lichtgrijze mist en een herfstbos met goudgele bladeren. In de rechteronderhoek, subtiel verborgen tussen de schaduwen van de eikenbomen, stonden twee kleine initialen ingekrast in de gedroogde verf: T.V. — Theodore Vance. Mijn overleden echtgenoot.
Dit schilderij had meer dan veertig jaar in onze woonkamer gehangen. Het was het allereerste grote cadeau dat Theodore mij had gegeven toen we pas getrouwd waren. Hij had het op een antiekmarkt gekocht toen hij een jonge, ambitieuze architect was. Voor mij vertegenwoordigde dat doek onze beginjaren: het geld dat we nauwelijks hadden, de dromen die we samen koesterden en de belofte van een stormachtig maar liefdevol leven. Toen ik zes maanden geleden mijn huis verkocht om mijn wereldreis te financieren, had ik dit specifieke schilderij toevertrouwd aan mijn oudste zoon, Douglas.
"Neem hier goed zorg voor, Douglas," had ik hem destijds met tranen in mijn ogen gevraagd. "Dit is het enige fysieke aandenken aan je vader dat ik echt niet wil verliezen." Douglas had geknikt, de doos onder zijn arm geklemd en beloofd dat hij het een ereplaats in zijn eigen huis zou geven.
Hoe kon dit schilderij dan hier hangen, aan de andere kant van de oceaan, in een sfeervolle bungalow in Melbourne?
Mijn ademhaling werd sneller en ik voelde de kamer om me heen lichtjes draaien. Ik zette een stap dichterbij en raakte voorzichtig de houten lijst aan. De kleine kras aan de linkerkant — veroorzaakt toen onze dochter Brenda als kleuter er per ongeluk met haar houten speelgoedauto tegenaan was gestoten — zat er nog steeds. Het was ongetwijfeld hetzelfde doek. Mijn borst trok samen van een mengsel van verwarring, verraad en diepe verbijstering.
"Koffie is bijna klaar, Eleanor!" riep Bartholomew vrolijk vanuit de keuken. Het geluid van kletterende kopjes en de geur van versgemalen koffiebonen vulden het huis. "Zwart met één klontje suiker, toch? Zo drink je het tenminste altijd in het park."
Ik kon geen woord uitbrengen. Mijn keel voelde alsof hij dichtgeknepen werd. Ik hoorde zijn lichte voetstappen dichterbij komen. Bartholomew stapte de woonkamer binnen met een dienblad in zijn handen, maar toen hij mijn verstijfde houding en mijn bleke gezicht zag, vervaagde de glimlach op zijn gelaat onmiddellijk.
Hij zette het dienblad voorzichtig op de salontafel en keek me met bezorgde, blauwe ogen aan. "Eleanor? Gaat het wel? Je ziet eruit alsof je een spook hebt gezien."
Ik wendde mijn blik niet af van het schilderij. Met een trillende vinger wees ik naar het doek boven de open haard. "Waar... waar heb je dit vandaan, Bartholomew?" mijn stem was nauwelijks meer dan een fluistering, maar de spanning in de ruimte was om te snijden.
Bartholomew keek verbaasd naar het schilderij en daarna weer naar mij. Hij schraapte zijn keel, alsof hij probeerde te begrijpen waarom een eenvoudig landschapsschilderij mij zo diep kon raken. "Dat schilderij?" vroeg hij langzaam. "Dat heb ik ongeveer vier maanden geleden gekocht. Op een online veiling van een antiekhandelaar uit Europa. Ik was meteen onder de indruk van de sfeer. Het herinnerde me aan het landgoed waar mijn grootouders vroeger woonden."
Vier maanden geleden. Dat was precies twee maanden nadat ik mijn huis had verkocht en mijn reizen was begonnen. Mijn eigen zoon, Douglas, had het kostbaarste aandenken aan zijn overleden vader vrijwel direct na mijn vertrek verkocht. Hij had het niet bewaard. Hij had er geld voor gevraagd op een veiling.
Een golf van misselijkheid spoelde over me heen. De koude kilheid van mijn eigen kinderen sneed dieper dan welke fysieke pijn ook. Ze hadden me niet alleen veroordeeld om mijn besluit om te gaan reizen; ze waren achter mijn rug om begonnen met het te gelde maken van mijn verleden.
"Wie... wie was de verkoper?" vroeg ik, terwijl ik probeerde mijn evenwicht te bewaren door me vast te grijpen aan de leuning van de fauteuil.
Bartholomew keek me doordringend aan. Hij besefte dat er iets heel ernstigs aan de hand was. "Eleanor, ga alsjeblieft even zitten. Je trilt helemaal. Wat is er met dit schilderij?"
Ik keek hem recht in de ogen aan. "Het is geschilderd door mijn echtgenoot, Theodore. Het hing veertig jaar in mijn huiskamer. Ik heb het aan mijn zoon gegeven om te bewaren toen ik op reis ging."
Bartholomew verstijfde. Een schaduw van ongeloof en schaamte trok over zijn gezicht. "Je zoon...?" stamelde hij. "Maar Eleanor, ik heb het niet van een particulier gekocht. Het werd aangeboden door een bekende kunsthandelaar uit Londen. En er zat een certificaat van echtheid bij, samen met een hele verzameling van andere persoonlijke documenten die in hetzelfde kavel zaten..."
Mijn hart stond stil. "Andere documenten? Welke documenten?"
Bartholomew aarzelde even, alsof hij twijfelde of hij de doos van Pandora wel verder moest openen. Maar hij zag de vastberadenheid in mijn ogen. Hij liep naar een grote eikenhouten kast in de hoek van de kamer, pakte een sleutel uit zijn zak en opende de onderste lade. Hij haalde er een dikke, lederen map uit.
"De verkoper bood het schilderij aan als onderdeel van een 'familie-archief' dat in één keer was opgekocht," zei Bartholomew zachtjes terwijl hij de map naar de tafel droeg. "Ik wilde alleen het schilderij, maar de handelaar stuurde de rest mee omdat hij er niets mee kon. Ik heb er eerlijk gezegd nooit goed naar gekeken... tot nu."
Hij sloeg de map open op de salontafel. Mijn ogen vielen op het eerste papier dat bovenop lag. Het was een handgeschreven brief in het vertrouwde, strakke handschrift van mijn overleden echtgenoot Theodore. En de datum bovenaan de brief deed mijn bloed stollen. Het was geschreven slechts drie dagen voor zijn onverwachte dood, twaalf jaar geleden.
Maar Theodore was niet gestorven aan een natuurlijke hartstilstand, zoals de artsen en mijn kinderen mij altijd hadden verteld. De eerste regel van de brief luidde: 'Als iemand dit leest, betekent het dat mijn vermoedens juist waren en dat ik niet lang meer te leven heb...'
Mijn adem stokte in mijn keel. Ik keek op naar Bartholomew, die met een gezicht vol ontzetting naar de geopende map stootte. Voordat ik de brief verder kon lezen, klonk er plotseling een luid en agressief geklop op de voordeur van Bartholomews huis.
