deel 9: Het Inzakkende Kaartenhuis
"Contractvervalsing?" stamelde Jessica, terwijl ze wanhopig naar de notaris keerde. "Dat is belachelijk! Het is ons huis! Mam heeft ons gemachtigd!" Mr. Van de Berg legde een dik dossier voor zich neer en schoof het een stukje naar voren. "Mevrouw, een machtiging ontheft u niet van de wettelijke plicht om de mede-eigenaar te informeren en te laten meetekenen.
Uw zus stond nergens van op de hoogte. Sterker nog, uit de bankafschriften blijkt dat de gelden van die tweede hypotheek direct zijn doorgesluisd naar de failliete onderneming van uw voormalige verloofde Thomas." Mam sloeg haar handen voor haar gezicht en begon luid te snikken. Het masker van waardigheid en superioriteit dat ze decennia lang in Breda hadden opgehouden, was in nog geen tien minuten tijd volledig aan digten geslagen.
Jessica beet op haar lippen tot ze bloedden; haar ogen spuugden vuur naar mij, maar ze kon geen woord meer uitbrengen. De realiteit had hen ingehaald met de precisie van een guillotine. Oom Henk leunde achterover in zijn stoel en keurde hen geen blik waardig. Ik keerde me naar mijn moeder en voelde een vreemde mengeling van verdriet en medelijden. Hoe kon het zover komen?
Hoe kon geld en aanzien een moeder zover brengen dat ze haar eigen kind zo vernederde? "Wat gebeurt er nu met het huis?" vroeg ik met een rustige stem die door de kamer galmde. De notaris keerde me aan. "De schuldeisers zullen het huis binnenkort in beslag nemen, tenzij het restant van de frauduleuze lening per direct wordt terugbetaald door de hoofdelijk aansprakelijken—dat wil zeggen, uw moeder en uw zus.
Aangezien zij failliet zijn, zal het pand openbaar verkocht moeten worden om de schulden te voldoen." Een openbare verkoop. Het oude herenhuis waar we waren opgegroeid, waar we lief en leed hadden gedeeld, zou worden geveild aan de hoogste bieder. Het was de trieste maar onvermijdelijke consequentie van hun eigen hebzucht en leugens.
