deel 10: De Laatste Avond in het Herenhuis
Twee weken na het bezoek aan de notaris stond het herenhuis volledig in dozen gepakt. De verhuiswagens stonden al gepland voor de komende maandag. Ik had aangeboden om te helpen met het inpakken van de persoonlijke spullen van mam, puur uit fatsoen, hoewel de sfeer in het huis nog steeds om te snijden was. Jessica was nergens te bekennen. Ze had haar spullen in alle vroegte gepakt en was ingetrokken bij een vriendin in Rotterdam, te laf om mij nog onder ogen te komen na al het bedrog.
Mam zat alleen aan de grote keukentafel—dezelfde tafel waar zes maanden geleden de fatale rekening over werd geschoven. Nu lag er geen rekening meer, alleen een paar dozen en een kop koude thee. Ik liep naar haar toe en zette een verse kop thee voor haar neer. Ze keerde me aan met ogen die diep ingeslagen waren door verdriet en stress. Haar haar was grijs geworden, haar schouders gebogen onder het gewicht van de schaamte.
"Het spijt me," fluisterde mam, zo zacht dat ik het bijna niet kon verstaan. "Ik wilde gewoon... dat Jessica gelukkig zou worden. Ik dacht dat jij je eigen boontjes wel kon dopte." "Dat kon ik ook, mam," zei ik rustig, terwijl ik tegenover haar ging zitten. "Maar je hebt niet alleen mij gekwetst. Je hebt jezelf en je eigen toekomst verkwanseld voor iemand die niet eens de moeite nam om bij Jessica te blijven toen het moeilijk werd." Mam hield haar hoofd gebogen.
Ze wist dat ik gelijk had. Er vielen geen woorden meer toe te voegen; de schade was definitief, maar de waarheid was tenminste boven water. De leugens waren opgeschoond en de rekening was betaald—niet door mij, maar door degenen die hem hadden veroorzaakt. Terwijl de avond viel over Breda en de straatverlichting door de ramen naar binnen scheen, wist ik dat dit het einde was van een pijnlijk hoofdstuk. Morgen zou ik de sleutels van dit oude herenhuis voorgoed inleveren bij de notaris.
