DEEL 11 — MARIANNE LEEFDE
Ik durfde niet te ademen.
Boven ons brandde het licht.
En toen hoorde ik haar stem opnieuw.
“Willem…”
Mijn hart brak bijna.
Die stem had ik duizenden keren gehoord.
In onze slaapkamer.
Aan de ontbijttafel.
In de auto.
Op de dag dat ze afscheid van me nam.
Maar Marianne was dood.
Ik had haar graf gezien.
Ik had haar begraven.
Ik had haar kist laten zakken.
Ik had wekenlang naast haar foto gehuild.
“Dat kan niet,” fluisterde ik.
Mijn vader keek mij aan.
“Ze leeft.”
“Je liegt.”
“Dat deed ik jarenlang. Maar hierover niet.”
Thomas stond naast Sophie.
“Wie is Marianne?”
Sophie keek hem aan.
“Je moeder.”
Thomas schudde zijn hoofd.
“Mijn moeder is dood.”
Lucas zei zacht:
“Dat is wat ze wilde dat iedereen geloofde.”
Ik keek naar de trap.
“Waarom?”
Mijn vader antwoordde:
“Omdat Erik haar wilde vermoorden.”
Ik voelde mijn woede terugkomen.
“En jij wist dat?”
“Ja.”
“David wist het?”
David keek naar de grond.
“Ja.”
“En jullie hebben mij laten geloven dat mijn vrouw dood was?”
Mijn vader zei niets.
Ik liep naar de trap.
“Ik ga naar boven.”
“Willem, wacht.”
Ik draaide me om.
Mijn vader keek mij recht aan.
“Je bent nog niet klaar voor wat je gaat zien.”
“Na alles wat ik vandaag heb ontdekt?”
Ik lachte bitter.
“Er bestaat niets meer waar ik niet klaar voor ben.”
Ik liep naar boven.
De woonkamer was leeg.
De voordeur stond open.
Maar Marianne stond bij het raam.
Met haar rug naar mij toe.
Ik herkende haar meteen.
Haar houding.
Haar haar.
Zelfs de kleine beweging waarmee ze haar hand naar haar hals bracht wanneer ze nerveus was.
“Marianne?”
Ze draaide zich om.
Onze ogen ontmoetten elkaar.
Mijn benen werden slap.
Het was haar.
Niet een foto.
Niet een herinnering.
Niet een droom.
Marianne.
Levend.
Ze had tranen in haar ogen.
“Hallo, Willem.”
Ik kon niets zeggen.
Ik liep langzaam naar haar toe.
“Ben jij het echt?”
Ze knikte.
Ik raakte haar gezicht aan.
Warm.
Echt.
Ik trok mijn hand onmiddellijk terug.
“Waarom?”
Ze begon te huilen.
“Omdat ik geen andere keuze had.”
“Je hebt me laten geloven dat je dood was.”
“Ik moest verdwijnen.”
“Je liet me rouwen!”
“Ik weet het.”
“Dertig jaar!”
“Nee, Willem.”
Ze schudde haar hoofd.
“Niet dertig jaar.”
“Wat?”
“Zes jaar.”
Ik keek haar verward aan.
“Wat bedoel je?”
“De Marianne die jij zes jaar geleden hebt begraven…”
Ze stopte.
“Was ik niet.”
Ik voelde mijn hart in mijn keel.
“Wie lag er dan in die kist?”
Ze antwoordde:
“Een vrouw die voor mij werkte.”
Ik deed een stap achteruit.
“Je hebt een andere vrouw laten sterven?”
“Nee!”
Ze huilde.
“Ze was al overleden. Erik heeft haar lichaam gebruikt om iedereen te laten geloven dat ik dood was.”
Ik dacht aan de begrafenis.
Aan het gesloten gezicht.
Aan het ziekenhuis.
Aan alle documenten.
“Waarom zei niemand iets?”
Marianne keek naar mijn vader.
“Omdat iedereen bang was voor Erik.”
Ik voelde een koude rilling.
“En jij?”
“Ik was vooral bang voor wat hij met jou zou doen.”
Ik keek naar Thomas.
Hij stond in de deuropening.
“Waarom heb je mij dan niets verteld?”
Marianne keek naar hem.
“Omdat jij het belangrijkste geheim was.”
Thomas verstijfde.
“Wat betekent dat?”
Ze liep naar hem toe.
“Jij bent niet wie je denkt dat je bent.”
Sophie pakte zijn hand.
Marianne keek naar haar.
“En jij ook niet.”
Sophie begon te huilen.
“Wie ben ik dan?”
Marianne haalde diep adem.
“Jouw vader is Erik van Dijk.”
Sophie knikte langzaam.
“Dat weet ik nu.”
“Maar je moeder…”
Marianne stopte.
Sophie keek haar aan.
“Wie is mijn moeder?”
Marianne antwoordde:
“Ik.”
De kamer werd doodstil.
Sophie liet Thomas' hand los.
“Nee.”
Marianne knikte.
“Jij bent mijn dochter.”
Ik keek naar Marianne.
“Maar hoe…”
“Erik en ik hadden jaren geleden een relatie.”
Ze keek naar de grond.
“Toen ik ontdekte wat hij deed, wilde ik hem verlaten.”
“En Sophie?”
“Ze was nog maar een baby.”
Marianne keek naar Sophie.
“Ik wist dat Erik haar zou gebruiken om mij onder druk te zetten.”
Sophie fluisterde:
“Dus je hebt me afgestaan?”
“Om je te redden.”
“En daarna heb je me jarenlang in de gaten gehouden?”
Marianne knikte.
“Van een afstand.”
Sophie barstte in tranen uit.
“Waarom heb je me nooit verteld dat je mijn moeder was?”
“Omdat Erik je anders zou hebben gevonden.”
Ik keek naar Marianne.
“En Thomas?”
Ze keek naar mijn zoon.
Daarna naar mij.
“Thomas…”
Haar stem brak.
“Is niet jouw biologische zoon.”
Thomas sloot zijn ogen.
“Dat wist ik.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
Hij keek naar mij.
“Niet volledig.”
Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn.
“Een paar maanden geleden vond ik een oud bericht van Marianne.”
Hij liet het scherm zien.
Daarop stond:
‘Als je ooit wilt weten wie je echte vader is, zoek dan naar Anton de Vries.’
Ik voelde mijn hart stoppen.
Anton.
Mijn biologische vader.
Thomas keek mij aan.
“Waarom heeft jouw biologische vader mijn leven bepaald?”
Ik kon geen antwoord geven.
Marianne wel.
“Omdat Anton niet alleen jouw vader was.”
Ze keek naar Lucas.
“Hij was ook zijn vader.”
Lucas knikte.
“Dat weten we.”
Marianne keek weer naar Thomas.
“Anton heeft jullie allebei beschermd.”
“Waartegen?”
“Erik.”
Ik voelde woede.
“Waarom wilde Erik ons allemaal vernietigen?”
Marianne keek naar de tafel.
Daar lag een oude foto.
Ze pakte hem op.
“Voor dit.”
Ze draaide de foto om.
Op de achterkant stond een rekeningnummer.
En daaronder:
€48.700.000
Thomas hapte naar adem.
“Dat is het verdwenen geld.”
Marianne knikte.
“Het geld is nooit verdwenen.”
“Waar is het?”
Ze keek naar mij.
“Onder jullie naam.”
Ik begreep het niet.
“Welke naam?”
Ze wees naar Thomas.
“De naam van het kind dat Erik nooit heeft kunnen vinden.”
Thomas werd bleek.
“Maar waarom ik?”
Marianne antwoordde:
“Omdat jij niet alleen de erfgenaam bent.”
Ze keek naar Sophie.
“Jij en Sophie zijn samen de sleutel.”
Plotseling ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
“Willem?”
Ik herkende de stem.
Erik.
“Waar is mijn dochter?”
Ik keek naar Sophie.
“Hier.”
Een korte stilte.
Toen zei Erik:
“Dan is het tijd.”
“Voor wat?”
“Om haar terug te halen.”
De verbinding werd verbroken.
Marianne pakte onmiddellijk mijn arm.
“Willem…”
“Wat?”
“Je moet Sophie hier wegbrengen.”
“Waarom?”
Marianne keek naar het raam.
Buiten stonden drie zwarte auto's.
“Omdat Erik niet alleen achter haar aan zit.”
Ik keek naar de auto's.
“Wie dan?”
Marianne fluisterde:
“De politie.”
David kwam naar het raam.
Zijn gezicht werd wit.
“Niet de gewone politie.”
Mijn vader keek naar buiten.
“Speciale eenheid.”
Lucas pakte zijn jas.
“Ze komen voor de documenten.”
Ik keek naar de rode map.
“Welke documenten?”
Marianne antwoordde:
“De documenten die bewijzen dat Erik verantwoordelijk is voor alles.”
“Dan geven we ze aan de politie.”
Marianne schudde haar hoofd.
“Als het echt de politie was, zou ik dat zeggen.”
“Wie zijn ze dan?”
Ze keek mij aan.
“De mensen die Anton hebben vermoord.”
Op dat moment werd de voordeur ingetrapt.
BOEM!
Iedereen schrok.
Een stem riep:
“NIEMAND BEWEEGT!”
Marianne greep Sophie vast.
Thomas trok haar naar zich toe.
Mijn vader pakte zijn wapen.
En toen hoorde ik een tweede stem.
Een stem die ik nooit meer wilde horen.
“Willem.”
Erik.
Hij stond midden in de deuropening.
Maar deze keer was hij niet alleen.
Naast hem stond een man die ik onmiddellijk herkende van een oude foto.
De man die volgens mijn vaders documenten al in 1996 was overleden.
Mijn vader fluisterde:
“Dat is onmogelijk.”
Ik keek naar hem.
“Wie is hij?”
Mijn vader antwoordde:
“De rechterhand van Anton.”
De man glimlachte.
“Niet alleen zijn rechterhand.”
Hij keek naar mij.
“Ik ben de man die jouw vader heeft vermoord.”
Marianne greep mijn arm.
“Willem…”
De man richtte zijn wapen op Thomas.
“Geef ons de rode map.”
En toen begreep ik eindelijk waarom Marianne zes jaar geleden haar eigen dood had moeten faken.
Omdat de echte oorlog pas vandaag was begonnen.
