Deel 5: Het Gevecht in de Ondergrondse Labyrinten
"Dekking!" schreeuwde Van den Berg terwijl hij onmiddellijk het vuur opende op de invallers. De kogels vlogen door de lucht en sloegen met luide knallen in op de eeuwenoude bakstenen muren, waarbij brokken steen in het rond spatten. Arthur duikelde achter een dikke stenen zuil en hield de flashdrive angstvallig tegen zijn borst geklemd. De huurlingen van Vanguard rukten systematisch op, gebruikmakend van rookgranaten en onderdrukte vuurwapens.
Het was een ongelijke strijd. "Arthur, neem de gang rechts!" schreeuwde Van den Berg terwijl hij een magazijn verwisselde. "Die leidt naar de oude sluis bij de Catharijnesingel! Maak dat je wegkomt en upload die drive!" "En jij dan?!" riep Arthur terug boven het lawaai van de schietpartij uit. "Ik dek je rug! Ga nu!" Zonder nog langer na te denken, sprong Arthur op en rende de donkere, smalle gang in die dieper onder de gracht door liep. Het water druppelde van het plafond en zijn adem haperde in zijn keel van de inspanning en de angst. Achter hem hoorde hij het geluid van voetstappen die de achtervolging inzetten, gevolgd door een reeks doffe schoten en toen... een angstaanjagende stilte.
Arthur rende als een man die bezeten was door de doodstraf. Zijn longen brandden van de koude lucht, en zijn knieën protesteerden na jaren van inactiviteit, maar de adrenaline pompte door zijn aderen met een intensiteit die hij nooit voor mogelijk had gehouden. Hij bereikte het uiteinde van de tunnel, waar een zwaar ijzeren rooster de uitgang naar de open lucht blokkeerde.
Metalen tralies, roestig en oud. Arthur greep ze vast met beide handen en rammelde eran met al zijn kracht. Ze zaten vast in het metselwerk. Hij hoorde voetstappen dichterbij komen in de gang achter hem. Een koude stem galmde door de tunnel: "Je kunt niet ontsnappen, ingenieur. Geef de drive terug en we laten je pijnloos gaan." In een vlaag van pure overlevingsdrang zag Arthur een zware ijzeren pijp op de grond liggen die door eerdere werkzaamheden was achtergelaten.
Hij pakte hem op, zette hem als een hefboom tussen de tralies en duwde met zijn hele gewicht naar beneden. Krak! Met een luid metaalgeluid schoot het roestige anker los uit de muur. Arthur duwde het rooster open en klom naar buiten, recht de ijskoude waterkant van de Singel op. De regen sloeg hem direct in het gezicht. Hij stond midden in de nacht op het fietspad langs het water, volledig doorweekt, maar hij was buiten.
Zonder te om te kijken strompelde hij richting de dichtstbijzijnde openbare bibliotheek of internetcafé met een beveiligde netwerkverbinding – de plek waar hij de kwantum-drive kon uploaden naar het wereldwijde netwerk.
Het was half vier 's nachts toen Arthur de deuren van een klein, 24-uurs internetcafé aan de rand van het station binnenstromen. De jonge nachtdienstmedewerker kees vreemd op naar de doorweekte, hijgende man met een blik vol waanzin in zijn ogen, maar zei niets toen Arthur een bankbiljet op de balie legde en zich naar de achterste computer haastte.
Hij stak de kwantum-flashdrive in de USB-poort. Het scherm lichtte op met een reeks beveiligingswaarschuwingen. Een complex decoderingmenu verscheen, waarin Clara’s digitale handtekening werd gevraagd. Arthur typte met trillende vingers de code in die hij in het logboek had ontdekt. Decodering succesvol. Op het scherm verscheen een live-stream dashboard dat verbonden was met internationale journalistieke platforms en open-source beveiligingsnetwerken.
Alle documenten, financiële transacties, blauwdrukken en namen van de leiders achter Vanguard Security stonden klaar voor openbare publicatie. Maar op dat moment verscheen er een pop-up op het scherm: Poging tot blokkering gedetecteerd. Firewall van Vanguard Security forceert een systeemwissing over 60 seconden. "Nee, nee, nee!" fluisterde Arthur wanhopig terwijl hij op de enterknop hamerde.
De tijd tikte weg: 45 seconden... 30 seconden... De server werd aangevallen vanuit een externe bron. Als de timer op nul stond, zou de drive zichzelf wissen en was al het bewijs voorgoed verdwenen.
