DE KLUIS VAN MIJN VADER — DEEL 16
Ik staarde naar de foto op mijn telefoon.
Mijn vader zat vastgebonden op een stoel.
Pieter stond achter hem.
Maar mijn vader keek niet naar Pieter.
Hij keek naar de camera.
En zijn lippen vormden slechts twee woorden:
REN WEG.
Ik stopte mijn telefoon.
“Niemand gaat mij alleen laten gaan.”
Daan keek me strak aan.
“Dat is precies wat Pieter verwacht.”
“Dan gaan we hem verrassen.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Je begrijpt niet hoe gevaarlijk hij is.”
“Dat weet ik inmiddels.”
Ik keek naar de sleutel in mijn hand.
“Maar hij heeft iets nodig.”
Elias knikte.
“De sleutel.”
“Precies.”
Daan pakte het dossier van Project 18.
“Dan geven we hem een sleutel.”
Hij keek naar mij.
“Maar niet de echte.”
* * *
Een uur later reden we terug naar het oude huis.
Ik zat achterin.
De sleutel van nummer 18 zat in mijn jaszak.
Maar de echte sleutel had ik niet meer.
Daan had een exacte kopie gemaakt.
De echte sleutel lag verborgen in een kleine metalen doos.
Elias bestuurde de auto.
Mijn moeder zat naast hem.
Niemand sprak.
Toen we de straat inreden, zag ik drie zwarte auto's.
Pieter wachtte al.
De voordeur van het oude huis stond open.
Ik stapte uit.
“Alleen,” riep een stem.
Pieter stond boven aan de trap.
“Je wilde mij zien.”
“Kom binnen.”
Ik liep naar binnen.
Elke stap voelde alsof ik een grens overschreed waarvan ik niet meer terug kon.
Pieter wees naar de woonkamer.
Mijn vader zat daar nog steeds vastgebonden.
Ik wilde naar hem toe.
“Papa!”
“Blijf staan.”
Ik stopte.
Mijn vader keek naar mij.
Zijn gezicht was bleek.
“Wat doe je hier?”
“Ik kom je halen.”
Pieter lachte.
“Wat ontroerend.”
Ik keek hem aan.
“Laat hem gaan.”
“Geef me de sleutel.”
Ik haalde hem langzaam uit mijn jas.
Pieter kwam dichterbij.
“Nummer 18.”
“Ja.”
Hij pakte hem.
Hij bekeek de sleutel zorgvuldig.
Toen glimlachte hij.
“Je vader heeft je goed opgevoed.”
Mijn vader keek hem aan.
“Ze is slimmer dan jij denkt.”
Pieter sloeg hem in zijn gezicht.
Ik schrok.
“Raak hem niet aan!”
Pieter draaide zich naar mij.
“Dan moet je doen wat ik zeg.”
Hij liep naar een oude metalen deur.
Daar zat een klein slot.
18.
Hij stak de sleutel erin.
Maar er gebeurde niets.
Pieter fronste.
Hij probeerde opnieuw.
Niets.
Hij keek naar mij.
“Dit is niet de juiste sleutel.”
Ik glimlachte.
“Dat klopt.”
Zijn gezicht veranderde.
“Waar is de echte?”
“Veilig.”
Pieter trok zijn pistool.
“Waar?”
“Je krijgt hem als mijn vader vrij is.”
Hij lachte.
“Je denkt dat jij de regels bepaalt?”
“Nee.”
Ik keek naar mijn vader.
“Ik weet dat jij bang bent voor één ding.”
Pieter verstijfde.
“Wat?”
“Dat iedereen de waarheid ontdekt.”
Op dat moment ging mijn telefoon over.
Pieter keek ernaar.
Ik nam niet op.
Maar de telefoon stond al verbonden met een beveiligde opname.
Daan had alles geregeld.
Iedere stem in deze kamer werd opgenomen.
Pieter keek naar het toestel.
“Wat heb je gedaan?”
“Je bent live.”
Zijn gezicht werd wit.
“Waar?”
“Overal.”
Ik loog.
Maar hij wist niet dat ik loog.
Pieter richtte zijn pistool op mij.
Mijn vader schreeuwde:
“Niet doen!”
Pieter keek naar hem.
“Jij hebt dit allemaal veroorzaakt.”
“Je had twintig jaar geleden moeten stoppen.”
Pieter glimlachte.
“En jij had je dochter nooit moeten laten bestaan.”
Mijn hele lichaam verstijfde.
Mijn vader keek hem woedend aan.
“Zeg dat niet.”
Pieter lachte.
“Je weet precies waarom.”
Ik keek naar mijn vader.
“Waarom?”
Hij keek weg.
“Papa?”
Geen antwoord.
“Waarom zegt hij dat?”
Pieter antwoordde:
“Omdat jij nooit onderdeel van hun gezin had mogen zijn.”
Mijn moeder verscheen plotseling in de deuropening.
“Genoeg.”
Pieter draaide zich om.
Zijn glimlach verdween.
“Marianne.”
Ze liep langzaam naar binnen.
“Ik heb twintig jaar voor je gezwegen.”
Pieter lachte.
“Je hebt gezwegen omdat je bang was.”
“Nee.”
Ze keek hem recht aan.
“Omdat ik mijn kinderen wilde beschermen.”
Pieter hief zijn pistool.
Maar voordat hij kon reageren, klonk buiten een sirene.
Daarna nog één.
Pieter keek naar het raam.
“Politie?”
Mijn moeder keek naar mij.
Ik begreep het.
De opname.
Daan had de locatie al doorgestuurd.
Pieter draaide zich om en rende naar de achterdeur.
Elias kwam vanuit de gang tevoorschijn.
Hij blokkeerde de uitgang.
Pieter richtte zijn wapen op hem.
“Ga uit de weg.”
Elias schudde zijn hoofd.
“Niet deze keer.”
Pieter haalde de trekker over.
Maar er klonk geen schot.
Het wapen was leeg.
Elias sloeg hem tegen de grond.
Binnen enkele seconden stormden rechercheurs naar binnen.
“Laat je handen zien!”
Pieter werd geboeid.
Voor het eerst zag ik angst in zijn ogen.
Mijn vader werd bevrijd.
Ik rende naar hem toe.
Hij omhelsde me.
Ik hield hem stevig vast.
“Waarom?”
Hij fluisterde:
“Omdat ik wist dat als ik je de waarheid vertelde, jij meteen in gevaar zou komen.”
“En nu?”
Hij keek naar Pieter.
“Nu is het te laat om je nog te beschermen tegen de waarheid.”
* * *
Later die avond zaten we allemaal in een beveiligde kamer.
Pieter was gearresteerd.
Arthur zat al vast.
Willem had een volledige verklaring afgelegd.
Maar er bleef één ding over.
Project 18.
Mijn vader legde de echte sleutel op tafel.
“Je moet hem zelf openen.”
Ik pakte hem.
“Wat zit erin?”
Hij keek naar mijn moeder.
“De waarheid over je geboorte.”
Ik keek geschokt.
“Mijn geboorte?”
Mijn moeder begon te huilen.
“Je bent niet geboren zoals je altijd hebt gedacht.”
Ik keek naar haar.
“Wat bedoel je?”
Mijn vader haalde diep adem.
“Je bent mijn dochter.”
“Dat weet ik.”
“Maar je bent ook…”
Hij zweeg.
Mijn moeder pakte mijn hand.
“…de dochter van Viktor.”
Ik liet de sleutel vallen.
De kamer werd doodstil.
Lucas keek naar mij.
Daan staarde naar de grond.
Elias deed een stap achteruit.
Mijn vader sloot zijn ogen.
“Dat is waarom Project 18 altijd om jou draaide.”
Ik kon nauwelijks ademen.
“Dus Viktor…”
Mijn vader knikte.
“Hij is je biologische vader.”
Op dat moment ging de deur open.
Een rechercheur kwam binnen.
“Sorry dat ik stoor.”
Hij keek naar mijn vader.
“Maar er is een probleem.”
“Wat?”
“Pieter heeft tijdens zijn arrestatie iets gezegd.”
Mijn vader stond op.
“Wat?”
De rechercheur keek naar mij.
“Hij beweert dat Viktor helemaal niet de grootste bedreiging is.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Wie dan?”
De rechercheur antwoordde:
“Volgens Pieter…”
Hij aarzelde.
“…is er iemand die al die jaren boven Viktor stond.”
Mijn vader keek hem aan.
“Dat is onmogelijk.”
De rechercheur legde een foto op tafel.
“Hij zegt dat deze persoon nog steeds leeft.”
Ik keek naar de foto.
Mijn adem stokte.
Want de persoon op de foto…
was iemand die ik al die jaren als mijn tweede vader had beschouwd.
Mijn oom.
En op de achterkant van de foto stond slechts één woord:
