DE KLUIS VAN MIJN VADER — DEEL 10
De man in het donkere pak bleef onderaan de trap staan.
De notaris van mijn vader.
Jarenlang had ik hem vertrouwd.
Hij had bij de begrafenis mijn hand vastgehouden.
Hij had namens mijn vader gesproken.
Hij had mij verteld dat alles goed zou komen.
Nu keek hij naar mij alsof hij eindelijk zijn masker had afgezet.
“Jullie hebben veel te veel ontdekt,” zei hij.
Mijn broer Daan stond naast hem.
Maar zijn gezicht vertelde een ander verhaal.
Hij keek niet naar mij.
Hij keek naar de notaris.
Angst.
“Wie bent u werkelijk?” vroeg ik.
De man glimlachte.
“Mijn naam is Arthur van Aken.”
De naam sloeg als een bliksemflits in.
De familie Van Aken.
De familie die mijn moeder eerder had genoemd.
De familie achter het verdwenen geld.
De familie waar mijn vader jarenlang onderzoek naar had gedaan.
Arthur liep langzaam naar voren.
“Je vader dacht dat hij mij kon verslaan.”
“Maar dat kon hij niet.”
“Daarom is hij vermoord.”
Mijn moeder zette een stap naar voren.
“Jij…”
Arthur keek haar aan.
“Marianne.”
“Jij hebt alles vernietigd.”
Hij glimlachte.
“Niet alles.”
Hij keek naar mij.
“Je dochter heb ik laten leven.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Waarom?”
“Omdat jij de sleutel was.”
“Waarvan?”
“Van het geld.”
Ik begreep het niet.
Arthur wees naar Lucas.
“Jullie vader had een enorme hoeveelheid geld verborgen.”
Lucas schudde zijn hoofd.
“Niet voor jou.”
Arthur glimlachte.
“Dat dacht hij.”
Daan deed plotseling een stap naar voren.
“Genoeg.”
Arthur keek naar hem.
“Jij hebt niets te zeggen.”
“Dat heb ik wel.”
Daan haalde een USB-stick uit zijn zak.
“Je dacht dat ik al die jaren voor jou werkte.”
Arthur keek hem strak aan.
“Dat deed je ook.”
“Nee.”
Daan keek naar mij.
“Ik werkte voor papa.”
De kamer werd stil.
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“Dus al die jaren…”
“Ik probeerde hem te helpen.”
“Maar je stal geld.”
“Om Arthur te laten geloven dat ik aan zijn kant stond.”
Mijn moeder keek hem ongelovig aan.
“En de aanval tijdens de begrafenis?”
Daan keek naar mij.
“Dat was echt.”
Ik schrok.
Hij slikte.
“Ik verloor mijn verstand. Ik dacht dat de kluis het enige bewijs bevatte dat mij kon redden.”
Arthur lachte.
“Je bent altijd zwak geweest.”
Daan keek hem aan.
“Misschien.”
Hij zette een stap naar voren.
“Maar jij hebt één fout gemaakt.”
Arthur fronste.
“Welke?”
“Je hebt vergeten dat mijn vader mij alles heeft geleerd.”
Daan gooide de USB-stick naar een rechercheur.
“Alles wat Arthur de afgelopen twintig jaar heeft gedaan, staat daarop.”
Arthur werd bleek.
“Waar heb je die vandaan?”
Daan glimlachte voor het eerst.
“Uit de tweede kluis.”
Arthur keek naar mij.
“Geef me die documenten.”
“Nee.”
Hij trok een pistool.
De rechercheurs richtten onmiddellijk hun wapens op hem.
“Leg het wapen neer!”
Arthur keek naar de deur.
Willem stond daar.
Maar hij deed niets.
“Willem?”
Arthur keek hem aan.
“Help me.”
Willem schudde zijn hoofd.
“Het is voorbij.”
Arthur keek woedend.
“Jij ondankbare hond.”
Willem antwoordde:
“Pieter had gelijk.”
“Waarover?”
“Dat jij uiteindelijk iedereen zou verraden.”
Arthur lachte bitter.
“Pieter is dood.”
Willem keek naar mij.
“Maar zijn plan niet.”
Arthur richtte zijn wapen op mij.
Alles gebeurde tegelijk.
Daan sprong naar voren.
De rechercheurs schreeuwden.
Er klonk een schot.
Ik voelde iemand tegen me aan botsen.
Ik viel op de grond.
Toen werd het stil.
Ik keek omhoog.
Daan lag op de vloer.
Mijn broer.
Bloed liep over zijn overhemd.
“Daan!”
Ik kroop naar hem toe.
Zijn ogen waren nog open.
Hij glimlachte zwak.
“Nu… geloof je me?”
Ik begon te huilen.
“Hou vol.”
“Ik wilde alleen…”
Hij hoestte.
“…dat jij veilig was.”
De rechercheurs overmeesterden Arthur.
Willem gaf zich zonder verzet over.
Mijn moeder knielde naast Daan.
Lucas stond verstijfd.
De ambulance kwam enkele minuten later.
Daan werd meegenomen.
Hij leefde nog.
Maar de artsen konden niets beloven.
Ik stond buiten het huis en keek naar de ochtend die langzaam aanbrak.
De nacht was voorbij.
Maar mijn verhaal niet.
Dagen later werd het grootste deel van de documenten uit de kluis officieel onderzocht.
Arthur van Aken werd gearresteerd.
Willem legde een volledige verklaring af.
Mijn vaders naam werd gezuiverd.
En de waarheid over de financiële fraude kwam eindelijk naar buiten.
Mijn moeder kreeg haar leven terug.
Lucas kwam bij ons wonen.
En voor het eerst in mijn leven had ik een broer die ik werkelijk kon leren kennen.
Maar er bleef één vraag.
Daan.
Hij overleefde de schietpartij.
Hij werd geopereerd.
Toen ik hem in het ziekenhuis bezocht, lag hij stil in bed.
Zijn ogen waren gesloten.
Ik pakte zijn hand.
“Waarom heb je me nooit verteld dat je voor papa werkte?”
Hij opende langzaam zijn ogen.
“Omdat papa me dat verbood.”
“Waarom?”
Hij keek naar het raam.
“Omdat er nog iemand was.”
“Arthur?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Mijn hart sloeg over.
“Wie dan?”
Hij keek naar mij.
“De persoon die papa werkelijk vreesde.”
“Wie?”
Daan probeerde overeind te komen.
“Luister naar me.”
Ik boog naar hem toe.
“Papa heeft Arthur niet als grootste bedreiging gezien.”
“Wie dan?”
Hij fluisterde:
“De persoon die Arthur opdrachten gaf.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wie?”
Daan keek naar de deur van zijn ziekenhuiskamer.
Zijn gezicht veranderde.
“Hij is hier.”
Ik draaide me om.
Niemand.
De gang was leeg.
Toen keek ik terug naar Daan.
“Wie?”
Maar hij gaf geen antwoord.
Zijn ogen waren gesloten.
De monitor naast hem piepte regelmatig.
Ik dacht dat hij weer bewusteloos was.
Tot mijn telefoon trilde.
Een onbekend nummer.
Ik opende het bericht.
Er stond slechts één foto.
Mijn vader.
Levend.
Zittend achter zijn bureau.
De foto was niet oud.
Onderaan stond de datum.
Vandaag.
Ik voelde mijn hele lichaam verstijven.
Onder de foto stond één zin:
Je vader is niet vermoord.
Daaronder nog één:
Hij heeft zijn dood in scène gezet om de laatste vijand uit zijn schuilplaats te lokken.
Ik keek naar Daan.
Hij opende langzaam zijn ogen.
Hij keek naar mijn telefoon.
En voor het eerst zag ik echte angst in zijn gezicht.
“Je mag hem niet zoeken.”
“Waarom niet?”
Hij fluisterde:
“Omdat als papa nog leeft…”
Hij zweeg.
“Wat dan?”
Daan keek naar mij.
“Dan heeft hij nog steeds niet verteld waarom hij ons allemaal heeft voorgelogen.”
Buiten het ziekenhuis begon het te regenen.
Ik keek opnieuw naar de foto.
Mijn vader keek recht in de camera.
En op zijn bureau lag de koperen sleutel van de eerste kluis.
Maar naast die sleutel lag iets wat ik nog nooit eerder had gezien.
Een tweede sleutel.
Met daarop het nummer:
18.
Ik wist niet wat deur nummer 18 verborg.
Ik wist alleen dat mijn vaders spel blijkbaar nog lang niet voorbij was.
En ergens, op een plek die ik nog niet kende, zat hij misschien te wachten.
Op mij.
Op Lucas.
Op mijn moeder.
Of op degene die al die jaren werkelijk aan de touwtjes had getrokken.
Ik stopte de telefoon in mijn zak.
Toen liep ik naar het raam.
Aan de overkant van de straat stond een zwarte auto.
Dezelfde auto die ik eerder had gezien.
De bestuurder keek recht naar mij.
Ik knipperde.
De auto reed weg.
En voordat hij uit mijn zicht verdween, zag ik iets op de achterbank.
Een man.
Een man die ik herkende.
Mijn vader.
Maar deze keer…
glimlachte hij.
