DE KLUIS VAN MIJN VADER — DEEL 12
Het scherm werd zwart.
Niemand zei iets.
Ik bleef naar de televisie kijken, alsof mijn vader ieder moment opnieuw kon verschijnen.
“Ze heeft mijn dood veroorzaakt.”
Die woorden bleven door mijn hoofd gaan.
Mijn moeder.
Marianne.
De vrouw die jarenlang naast mijn vader had geleefd.
De vrouw die bij zijn begrafenis had gehuild.
De vrouw die altijd had gezegd dat ze niet wist wie mijn vader werkelijk had bedreigd.
Was dat allemaal een leugen?
Lucas raapte het papier van de grond.
Hij las de naam.
“Marianne…”
Zijn stem klonk gebroken.
Ik draaide me naar hem om.
“Mijn moeder.”
Lucas schudde langzaam zijn hoofd.
“Dat kan niet.”
“Waarom niet?”
“Omdat ze bij papa was toen hij stierf.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Dat heeft ze ons verteld.”
Lucas keek me aan.
“Je vertrouwt haar niet meer.”
“Nee.”
Op dat moment hoorden we boven voetstappen.
We keken elkaar aan.
Mijn moeder.
Ik pakte het papier en stopte het in mijn jas.
“Doe alsof we niets hebben gevonden.”
We liepen naar boven.
Mijn moeder stond bij de ingang.
Ze keek eerst naar mij.
Toen naar Lucas.
“Hebben jullie iets gevonden?”
Ik antwoordde niet.
Ze zag meteen dat er iets veranderd was.
“Wat is er?”
Ik keek haar recht aan.
“Waarom zei papa dat jij zijn dood hebt veroorzaakt?”
Haar gezicht verloor alle kleur.
Ze deed een stap achteruit.
“Hij zei dat?”
“Op video.”
Mijn moeder sloot haar ogen.
Een paar seconden lang bleef ze doodstil staan.
Toen fluisterde ze:
“Ik wist dat deze dag zou komen.”
Lucas keek geschokt.
“Dus het is waar?”
Mijn moeder ging zitten.
“Niet zoals jullie denken.”
Ik voelde woede opkomen.
“Dan leg het uit.”
Ze keek naar haar handen.
“Twintig jaar geleden ontdekte je vader wie er achter het verdwenen geld zat.”
“Arthur?”
Ze schudde haar hoofd.
“Arthur was slechts een tussenpersoon.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Wie gaf hem opdrachten?”
Mijn moeder keek naar mij.
“Een man die niemand ooit verdenkte.”
“Wie?”
Ze antwoordde niet.
In plaats daarvan zei ze:
“Je vader wilde hem ontmaskeren.”
“En jij?”
“Ik probeerde je vader tegen te houden.”
“Waarom?”
“Omdat die man jullie leven bedreigde.”
Lucas stond op.
“Dus je hebt papa verraden?”
Mijn moeder begon te huilen.
“Ik dacht dat ik jullie beschermde.”
“Wat heb je gedaan?”
Ze keek mij aan.
“Ik vertelde hem dat ik ermee zou stoppen.”
“Waarmee?”
“Met het onderzoek.”
“En?”
“Hij geloofde me niet.”
Ze slikte.
“Diezelfde nacht kreeg ik een telefoontje.”
“Van wie?”
“Van hem.”
“Wat zei hij?”
Mijn moeder keek naar de deur.
“Hij zei dat als ik niet deed wat hij vroeg, jij zou verdwijnen.”
Mijn adem stokte.
“Ik was nog maar zestien.”
Ze knikte.
“Daarom heb ik je vader geholpen zijn dood in scène te zetten.”
Lucas fronste.
“Wacht…”
“Hij is niet vermoord?”
“Nee.”
“Maar waarom liet iedereen hem doodverklaren?”
Mijn moeder keek naar mij.
“Omdat hij wilde dat iedereen geloofde dat hij dood was.”
“Ook wij?”
“Vooral jullie.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“Waarom heeft hij ons dan verlaten?”
Mijn moeder antwoordde zacht:
“Omdat iemand binnen onze familie voor hem werkte.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wie?”
Ze keek naar Lucas.
Toen naar mij.
“Dat wist je vader niet zeker.”
“Maar jij wel.”
Ze zweeg.
“Wie?”
Mijn moeder stond langzaam op.
“Daan.”
Ik verstijfde.
“Mijn broer?”
“Je vader vermoedde dat Daan was gevolgd.”
“Maar Daan werkte voor papa!”
“Dat klopt.”
“Dus waarom?”
“Omdat Daan twee dingen tegelijk moest doen.”
“Wat?”
“Je vader helpen…”
Ze keek naar mij.
“…en doen alsof hij hem verraadde.”
Ik dacht aan de USB-stick.
Aan de aanval tijdens de begrafenis.
Aan alles wat Daan had gedaan.
Plotseling begreep ik waarom hij zo bang was geweest.
Maar er was nog iets dat niet klopte.
“Als papa nog leeft…”
Mijn moeder keek naar mij.
“Waarom heeft hij ons al die jaren niet gezocht?”
Ze antwoordde:
“Omdat hij nog steeds wordt gevolgd.”
“Door wie?”
Mijn moeder keek naar het raam.
“Door dezelfde man.”
Op dat moment trilde mijn telefoon.
Een nieuw bericht.
We keken alle drie naar het scherm.
ONBEKEND NUMMER
Ik opende het.
Er stond slechts één zin:
JE MOEDER HEEFT JE NOG NIET VERTELD WIE DE MAN IS.
Daaronder verscheen een tweede bericht.
VRAAG HAAR NAAR DE NAAM PIETER VAN AKEN.
Ik keek naar mijn moeder.
Ze werd lijkbleek.
“Wie is Pieter van Aken?”
Mijn moeder begon te trillen.
“Dat…”
Ze kreeg nauwelijks woorden uit haar mond.
“Dat is onmogelijk.”
“Waarom?”
Ze keek naar de telefoon.
“Pieter van Aken is twintig jaar geleden gestorven.”
Lucas keek naar haar.
“Maar papa noemde hem nog in de kelder.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Wat bedoel je?”
Ze fluisterde:
“Pieter van Aken was niet de man die mijn man kende.”
“Wie was hij dan?”
Mijn moeder keek mij recht aan.
“Hij was de vader van Arthur.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Arthur had een vader?”
“Ja.”
“En wat is daarmee?”
Mijn moeder slikte.
“Pieter was degene die het geld heeft gestolen.”
Lucas keek geschokt.
“Maar hij is dood.”
Mijn moeder knikte.
“Dat dachten we.”
Toen klonk er buiten een harde klap.
We draaiden ons allemaal om.
Een steen lag tegen het raam.
Er zat een klein stukje papier omheen.
Ik liep ernaartoe en raapte het op.
Er stond maar één zin op:
DE MAN DIE JULLIE ZOEKEN, IS NIET DOOD.
En daaronder stond een adres.
Mijn hart sloeg over.
Het adres kende ik.
Het was het oude huis van mijn vader.
Het huis waar hij volgens iedereen twintig jaar geleden was gestorven.
Ik keek naar mijn moeder.
“Hij wil dat we daarheen gaan.”
Mijn moeder schudde onmiddellijk haar hoofd.
“Nee.”
“Waarom niet?”
Ze pakte mijn arm vast.
“Omdat daar de laatste keer dat ik je vader zag…”
Ze zweeg.
“Wat gebeurde er?”
Ze keek me recht in de ogen.
“Hij stond niet alleen.”
“Met wie?”
Mijn moeder fluisterde:
“Met Pieter van Aken.”
Op dat moment ging mijn telefoon opnieuw over.
Dit keer was het geen bericht.
Een onbekend nummer belde.
Ik nam op.
Niemand zei iets.
Toen hoorde ik een rustige mannenstem.
Een stem die ik nog nooit eerder had gehoord.
Maar toch herkende ik hem.
“Je hebt eindelijk de juiste deur gevonden.”
Ik hield mijn adem in.
“Wie bent u?”
De man lachte zacht.
“Je vader heeft je nooit verteld dat ik je broer ben.”
Ik verstijfde.
Lucas keek naar mij.
“Wat zei hij?”
De stem ging verder:
“En nu is het tijd dat je ontdekt waarom je vader jou al die jaren heeft voorgelogen.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar Lucas.
Hij was lijkbleek.
Mijn moeder begon te huilen.
En toen zag ik iets wat ik nooit eerder bij haar had gezien.
Pure angst.
Niet voor Arthur.
Niet voor Pieter.
Maar voor de man aan de telefoon.
De man die beweerde mijn broer te zijn.
De man waarvan ik niet eens wist dat hij bestond.
