Deel 8: Een nieuwe start in de werkplaats
De weken die volgden, waren niet gemakkelijk voor Alexander, maar ze werden de belangrijkste periode van zijn volwassen leven. Omdat hij zijn villa en al zijn bezittingen kwijt was, bood ik hem aan om tijdelijk in de logeerkamer te slapen – niet als de verwende prins die hij gewend was te zijn, maar als een volwassen huurder die zijn eigen boontjes moest doppen.
In het begin was het pijnlijk. Hij moest wennen aan het ontbreken van luxe, aan het koken op een eenvoudig gasfornuis, en aan het feit dat er geen automatische incasso’s meer bestonden om zijn fouten te verdoezelen. Maar langzaam zag ik iets veranderen in zijn ogen. De arrogantie maakte plaats voor een stille, eerbiedige concentratie.
Op een ochtend kwam hij naar de werkplaats in zijn oude slaapkamer, waar ik bezig was met het schuren van een eikenhouten tafelblad. Hij keek naar het gereedschap op de tafel, naar het zaagsel op de vloer en naar de geur van cederhout die de ruimte vulde.
‘Mam,’ zei hij aarzelend. ‘Denk je... denk je dat je me kunt leren hoe je met hout werkt?’
Ik stopte met schuren, keekte op en glimlachte voor het eerst in maanden breed naar mijn zoon. Ik legde het schuurpapier neer en schoof een krukje naar voren.
‘Kom maar hier, Alexander,’ zei ik. ‘Pak die schaafbank maar vast. Ik zal je laten zien hoe je een fundering bouwt die nooit meer breekt.’
De maanden verstreken. Alexander begon klein, met het opknappen van oude stoelen en het maken van eenvoudige planken voor de lokale markten in Austin. Hij leerde de waarde kennen van een uur hard werken, van een goed geplaatste schroef en van het vakmanschap dat niet te koop is met geleend geld. We spraken zelden over Valerie of over zijn oude, extravagante leven. Dat hoofdstuk was afgesloten.
* * *
