Deel 11: Een nieuw begin voor ons beiden
De stad Austin bleef veranderen om ons heen. Nieuwe glazen torens rezen op aan de horizon, en de dure wijken breidden zich steeds verder uit richting het oosten. Maar in ons kleine huis aan de rand van de stad bleef de tijd op een prettige manier stilstaan. De geur van cederhout, terpentijn en lijnolie verving voorgoed de geur van valse status en opgeklopte luxe.
Op een avond zaten we samen op de veranda naar de zonsondergang te kijken. De oude pick-up stond netjes geparkeerd onder de carport, en in de werkplaats stond de voltooide eikenhouten tafel te wachten op de eerste eigenaar die de waarde van echt handwerk kon waarderen.
Alexander sloeg zijn arm om mijn schouder. ‘Wat gaan we morgen maken, mam?’
Ik lachte zachtjes,nam een slok van mijn kamillethee en keekte naar de horizon waar de laatste stralen van de zon de daken van de stad goud kleurden.
‘Dat hangt er helemaal vanaf, zoon,’ zei ik. ‘Maar wat we ook maken, we zorgen ervoor dat het stevig in elkaar zit.’
En voor het eerst in mijn leven wist ik dat dit verhaal geen open einde had, maar een fundering die sterk genoeg was om alle stormen te doorstaan.
* * *
