Deel 4: De scheuren in de ivoren toren
De dagen na het bezoek van Richard en Valerie merkte ik dat de druk op Alexander exponentieel toenam. Hoewel ik zijn telefoontjes bleef negeren en zijn nummers had geblokkeerd op mijn vaste toestel, bereikten de geruchten over zijn financiële problemen me via via. Austin is misschien een grote stad geworden, maar de kringen waarin de gegoede burgerij zich beweegt, zijn verrassend klein, en via oude leveranciers uit mijn tijd bij The Golden Bolt hoorde ik al snel hoe het imperium van mijn zoon begon te wankelen.
Het architectenbureau van Alexander leefde voornamelijk op grote opdrachten voor luxe villa's en commerciële panden in de welgestelde buitenwijken. Maar dergelijke projecten vereisen enorme garanties en liquiditeit. Zolang mijn bankrekeningen als onzichtbare vangnetten dienden voor elke onvoorziene tegenvaller, kon Alexander zich profileren als een succesvolle, risico-nemende visionair. Maar nu de automatische betalingen waren gestopt, bleken zijn reserves nihil te zijn. De banken die hem jarenlang blind hadden vertrouwd op basis van mijn stabiele onderpand en zijn schijnbare onafhankelijkheid, begonnen ineens kritische vragen te stellen.
Op een woensdagmiddag kreeg ik onverwacht bezoek van oude vriendin en oud-collega Clara, die nog steeds contact hield met sommige mensen in de bouwsector. Ze kwam langs met een pannetje soep en een bezorgde blik in haar ogen.
‘Teresa, luister,’ zei ze terwijl we aan mijn kleine houten keukentafel zaten. ‘Het gaat rond in de stad. Ze zeggen dat het bureau van Alexander op de rand van een faillissement staat. Er zijn leveranciers die hun geld niet krijgen voor geleverde materialen, en de hoofdaannemer van dat grote project aan Lake Austin heeft gedreigd om de bouw stil te leggen als er niet direct tweehonderdduizend dollar wordt overgemaakt.’
Ik nam een rustige slok van de warme soep en knikte. Het nieuws verraste me nauwelijks. ‘Hij heeft nooit geleerd om te gaan met echte verliezen, Clara,’ zei ik bedachtzaam. ‘Zijn hele leven heb ik ervoor gezorgd dat de scherpe randjes van de realiteit werden afgevlakt voordat ze hem konden raken. Als er een rekening kwam, betaalde ik hem. Als er een deadline werd gemist, kocht ik extra tijd met mijn eigen contacten. Ik dacht dat ik een goede moeder was die haar zoon hielp om hoger te komen. Maar in werkelijkheid heb ik een kasplantje gekweekt dat bij de eerste storm direct ontworteld raakt.’
‘Maar wat ga je doen als hij zijn huis kwijtraakt?’ vroeg Clara bezorgd. ‘Valerie is al haar dure vriendinnen aan het bellen om geld te lenen, maar iedereen houdt de boot af nu ze horen dat het misgaat. Ze geven jou de schuld, Teresa. Ze zeggen dat je je zoon in de steek laat.’
‘Ik laat hem niet in de steek,’ antwoordde ik ferm. ‘Ik geef hem alleen zijn eigen leven terug. Een man van zeventig die niet voor zichzelf kan zorgen, is geen slachtoffer van zijn moeder; hij is het slachtoffer van zijn eigen verwendheid. Als hij zijn villa moet verkopen en kleiner moet gaan wonen, dan is dat de harde realiteit van het leven. Hetzelfde leven dat ik heb geleid nadat mijn man stierf.’
Clara zuchtte en legde haar hand op de mijne. ‘Je hebt een ijzeren wil, Teresa. Dat heb je altijd gehad. Maar onderschat niet hoe wanhopig iemand kan worden als zijn status op het spel staat.’
Die waarschuwing bleek sneller waarheid te worden dan ik had kunnen vermoeden. Diezelfde avond, toen de schemering over East Austin viel en ik net klaar was met het aanbrengen van de laatste laklaag op de walnotenhouten ladekast, klonk er opnieuw geklop op de deur. Dit keer was het geen luid, arrogant geklop zoals van Richard, maar een wanhopig, haastig gebonk, alsof iemand wilde dat de deur werd ingetrapt.
Ik liep naar de gang, deed het licht aan en trok de deur open. Daar stond Alexander. Maar hij zag er totaal anders uit dan de man die me enkele maanden daarvoor nog minachtend toesprak in zijn kristallen eetkamer. Zijn haren zaten in de war, zijn dure maatpak was gekreukeld en zijn ogen stonden hol en rood door gebrek aan slaap.
‘Mam,’ bracht hij hees uit. ‘Alsjeblieft. Je moet me helpen. Ze gaan het kantoor verzegelen.’
* * *
