Deel 6: De confrontatie met Valerie en haar vader
De volgende ochtend bleek dat Alexander niet de enige was die besloot om de strijd niet op te geven. Rond het middaguur verscheen er niet één auto voor mijn deur, maar twee. Naast de bekende zwarte sedan van Richard stond nu ook een grote, witte terreinwagen, bestuurd door Valerie zelf.
Ik was in de tuin bezig met het snoeien van de rozenstruiken toen het hekje van mijn voortuin met een harde klap opengior. Valerie kwam op me afgestormd, haar gezicht vertrokken van woede en haar ogen roodgehuild. Achter haar liep Richard, die zijn gezicht in een masker van zakelijke minachting had geplakt.
‘Teresa, dit gaat nu echt te ver!’ riep Valerie al voordat ze het stenen terras had bereikt. ‘Alexander is totaal ingestort! Hij zit op de bank in zijn kantoor te huilen als een klein kind omdat je weigert hem te helpen, en de deurwaarders dreigen om al onze persoonlijke bezittingen in beslag te nemen! Hoe kun je zo wreed zijn tegen je eigen vlees en bloed?’
Ik legde mijn snoeischaar rustig op het tafeltje, wreef mijn tuinhandschoenen schoon en keerde me naar hen toe. ‘Valerie, als je hier bent gekomen om opnieuw te schreeuwen en te eisen dat ik mijn spaarcenten inlever voor jullie levensstijl, kun je direct omkeren en terugrijden naar jullie villa.’
Richard trad naar voren en nam het woord met zijn meest neerbuigende toon. ‘Mevrouw Martinez, laten we zakelijk blijven. U begrijpt kennelijk niet wat de juridische en maatschappelijke consequenties zijn van wat u nu doet. Als Alexander failliet gaat, heeft dat directe gevolgen voor de familie. Valerie en de kinderen zullen in armoede worden gedompeld. Als u nu een lening verstrekt – een officiële lening met rente, vastgelegd door een notaris – kunnen we het faillissement afwenden en kan Alexander zijn zaken op orde krijgen.’
‘Een lening?’ glimlachte ik bitter. ‘Richard, jullie spreken de hele tijd over leningen en contracten, alsof dat alles goedmaakt. Maar hoeveel leningen zijn er de afgelopen dertig jaar door mij verstrekt aan Alexander zonder dat er ooit één cent van is terugbetaald? Hoeveel keren heb ik zijn schulden afgedekt zonder dat hij er zelfs maar bedankt voor heeft gezegd?’
Valerie kruiste haar armen. ‘Dat was toch logisch? Je was zijn moeder! Je had geld over! Waarom zou een moeder niet voor haar kind zorgen?’
‘Zorgen voor je kind betekent dat je hem leert zwemmen, Valerie,’ antwoordde ik scherp. ‘Het betekent niet dat je zijn hele leven lang een privé-duikboot voor hem betaalt zodat hij nooit hoeft te leren hoepelen. Alexander is zeventig. Als hij nu nog niet in staat is om zijn eigen broek op te houden zonder dat een vrouw van eenenzeventig zijn rekeningen betaalt, dan is hij geen zakenman. Dan is hij een volwassen kind dat leeft van de erfenis van een hardwerkende ijzerhandelier.’
Richard balde zijn vuisten. Zijn professionele masker begon barsten te vertonen. ‘U bent een koppige, onredelijke oude vrouw die geen enkel benul heeft van de moderne zakenwereld!’
‘Misschien,’ zei ik koel. ‘Maar in de bouwwereld leer je al snel één ding: een gebouw dat op los zand is gebouwd, stort vroeg of laat in. En jullie paleisje is van zand gemaakt.’
* * *
