DEEL 3
De deurbel ging voor de derde keer.
Dit keer langer.
Aanhoudend.
Alsof de persoon buiten ervan overtuigd was dat wij uiteindelijk toch zouden opendoen.
Papa bleef in de gang staan.
Zijn ene hand rustte op de deurklink.
Ik stond achter hem.
Mijn hart bonsde zo hard dat ik het bijna in mijn oren hoorde.
“Wie zijn jullie?” riep papa.
Een mannenstem antwoordde onmiddellijk.
“Wij zijn hier namens uw familie.”
Papa keek mij aan.
Zijn blik was kalm.
Te kalm.
“Welke familie?”
Er kwam geen antwoord.
Toen klonk er een andere stem.
Een vrouw.
“Mijnheer Van Dijk, we willen dit rustig houden.”
Papa glimlachte zonder humor.
“Dan zou ik beginnen met weggaan.”
Een paar seconden bleef het stil.
Daarna hoorde ik een man fluisteren.
Papa keek naar mij en legde één vinger voor zijn mond.
Hij wilde dat ik stil was.
Ik knikte.
Hij pakte zijn telefoon en liep terug naar de keuken.
“Wat doe je?” fluisterde ik.
“Bewijs verzamelen.”
Hij ontgrendelde zijn telefoon.
Op het scherm stond een opname-app.
Ik begreep het meteen.
Papa had het hele gesprek opgenomen.
Hij had blijkbaar vanaf het moment dat hij tegen Sophie sprak de opname aangezet.
“Waarom heb je dit allemaal opgenomen?”
Papa keek mij aan.
“Omdat ik je zus al langer niet vertrouw.”
Ik voelde een steek door mijn borst.
“Hoe lang?”
“Een paar maanden.”
“Waarom heb je me niets verteld?”
“Omdat ik eerst zeker wilde weten wat ze van plan was.”
Hij keek naar de voordeur.
“Nu weet ik het.”
De bel ging opnieuw.
Papa liep naar de tafel en pakte zijn leren tas.
Hij opende hem.
Binnenin lagen verschillende documenten.
Een notitieboek.
Een USB-stick.
En een dikke bruine envelop.
Papa haalde de envelop eruit.
Mijn naam stond erop.
Natalie van Dijk.
Ik keek hem aan.
“Wat is dat?”
“Je reden om mij te geloven.”
Ik pakte de envelop.
Maar voordat ik hem kon openen, klonk er een harde klap tegen de voordeur.
Ik schrok.
“Ze proberen binnen te komen.”
Papa knikte.
“Dat was te verwachten.”
Hij liep naar de deur en keek door het kijkgaatje.
“Drie mannen.”
“Bel de politie.”
Papa pakte zijn telefoon.
“Dat heb ik al gedaan.”
Ik keek hem verbaasd aan.
“Wanneer?”
“Toen ze voor het eerst aanbelden.”
Voor het eerst zag ik iets van opluchting in zijn ogen.
“Ze komen eraan.”
Op dat moment begon mijn telefoon te trillen.
Sophie.
Ik nam op.
“Wat wil je?”
Haar ademhaling klonk gejaagd.
“Natalie, luister naar me.”
“Waarom heb je dit gedaan?”
“Ik heb het niet gedaan.”
“Je zei dat papa dood was.”
“Ik weet het.”
“Je wilde zijn huis.”
“Ik weet het!”
Ze begon te huilen.
Maar deze keer klonk het niet gespeeld.
“Ik dacht dat ik geen keuze had.”
Ik keek naar papa.
Hij luisterde mee.
“Wie dwong je?”
Sophie bleef stil.
“Wie?”
“Thomas.”
Papa's gezicht veranderde nauwelijks.
Maar ik zag zijn hand langzaam tot een vuist ballen.
Sophie fluisterde:
“Hij heeft schulden.”
“Hoeveel?”
“Meer dan ik kan betalen.”
“Hoeveel, Sophie?”
“Bijna twee miljoen euro.”
Ik voelde mijn mond droog worden.
“Wat heeft dat met papa te maken?”
“Haar stem brak.”
“Thomas heeft maanden geleden ontdekt dat papa een nieuwe testamentaire regeling had opgesteld.”
Papa keek naar mij.
Sophie vervolgde:
“Daarin kreeg jij bijna alles.”
Ik keek naar de bruine envelop in mijn hand.
“En daarom moest papa dood?”
“Nee!”
Sophie huilde harder.
“Thomas wilde alleen dat hij verdween.”
“Wat betekent dat?”
“Hij wilde papa laten geloven dat jij hem had bedrogen.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat?”
“Hij heeft berichten vervalst. Bankafschriften. E-mails. Alles.”
Papa keek naar zijn telefoon.
Alsof hij ineens begreep waarom sommige dingen de afgelopen maanden niet hadden geklopt.
Sophie sprak verder:
“Hij wilde papa tegen jou opzetten zodat jij niets zou erven.”
“Maar waarom belde je mij vanmorgen?”
“Ik moest je overtuigen dat papa dood was.”
“Waarom?”
“Omdat Thomas zei dat jij dan naar het huis zou komen.”
“En dan?”
Sophie antwoordde niet.
Papa liep naar me toe.
“Zeg het.”
Sophie snikte.
“Dan zouden ze jou ook uit de weg ruimen.”
De woorden bleven tussen ons hangen.
Ik kon niets zeggen.
Papa wel.
“Wie zijn de mannen buiten?”
“Thomas heeft mensen ingehuurd.”
“Voor wat?”
“Om de documenten te pakken.”
Papa keek naar de bruine envelop.
Toen glimlachte hij.
“Dan hebben ze pech.”
Plotseling klonk er buiten een sirene.
De mannen bij de deur begonnen te vloeken.
Een auto reed met hoge snelheid weg.
Papa liep naar het raam.
“Ze vluchten.”
Maar één van de mannen bleef staan.
Hij keek recht naar ons raam.
Toen haalde hij een telefoon uit zijn jas.
Hij maakte een foto.
Papa zag het.
“Ga weg van het raam.”
Ik deed onmiddellijk wat hij zei.
Een minuut later stopte een politieauto voor ons huis.
Twee agenten stapten uit.
De man buiten rende.
Een agent zette de achtervolging in.
De andere kwam naar onze voordeur.
Papa deed open.
“Mijnheer Van Dijk?”
“Dat ben ik.”
“Bent u ongedeerd?”
“Voorlopig.”
De agent keek naar mij.
“En u?”
“Ja.”
Hij knikte.
“Dan moeten we praten.”
Binnen vertelde papa alles.
De valse telefoontjes.
De testamenten.
De mannen.
De bedreigingen.
Sophie.
Thomas.
De agent luisterde aandachtig.
Toen vroeg hij:
“Heeft u bewijs?”
Papa wees naar zijn telefoon.
“Alles is opgenomen.”
De agent keek verbaasd.
“Alles?”
Papa glimlachte.
“Bijna alles.”
Hij gaf hem de telefoon.
De agent luisterde enkele minuten.
Toen veranderde zijn gezicht.
“Dit is ernstig.”
Papa knikte.
“Dat weet ik.”
De agent stond op.
“Mijnheer Van Dijk, ik moet u iets vertellen.”
“Wat?”
“Wij hebben vanochtend een melding gekregen van uw overlijden.”
Papa keek hem strak aan.
“Van wie?”
De agent bladerde door zijn notities.
“Een privékliniek in Rotterdam.”
Papa fronste.
“Ik ben daar nooit geweest.”
“Dat weten we.”
De agent haalde een foto uit zijn map.
Hij legde hem op tafel.
Ik keek ernaar.
Mijn hart stopte bijna.
Het was een officieel medisch document.
Met papa's volledige naam.
Zijn geboortedatum.
Zijn handtekening.
En een verklaring dat hij om 04:17 uur was overleden.
Maar het vreemdste was niet het document.
Het was de handtekening.
Papa keek ernaar.
Zijn gezicht werd lijkbleek.
“Dat is mijn handtekening.”
Ik keek hem aan.
“Maar je hebt dat niet ondertekend.”
“Nee.”
De agent knikte.
“Dat vermoeden wij ook.”
Papa pakte de bruine envelop.
Hij keek naar mij.
“Nu begrijp ik waarom ze zo wanhopig zijn.”
Hij schoof de envelop naar mij toe.
“Open hem.”
Mijn handen trilden toen ik de flap losmaakte.
Binnenin zat slechts één vel papier.
Bovenaan stond:
LAATSTE WIL EN TESTAMENT
Ik las de eerste regel.
Toen keek ik papa aan.
“Papa…”
“Lees verder.”
Mijn ogen gingen naar de tweede alinea.
Daar stond dat al zijn bezittingen naar één persoon zouden gaan.
Niet naar Sophie.
Niet naar Thomas.
Maar naar iemand van wie ik de naam nog nooit had gehoord.
Erik Meijer.
Ik keek papa verbijsterd aan.
“Waarom krijgt Erik alles?”
Papa antwoordde niet.
Hij keek alleen naar de agent.
Toen zei hij zacht:
“Dat is precies wat ik wilde dat ze zouden geloven.”
Ik begreep het niet.
Tot papa de USB-stick uit zijn tas haalde.
“Het echte testament staat hierop.”
Hij keek naar mij.
“En Natalie… jouw naam staat erin.”
Op datzelfde moment begon zijn telefoon te rinkelen.
Het was Erik.
Papa nam op.
Erik zei slechts vier woorden:
“Ze hebben mij gevonden.”
