Deel 9: Het Begin van het Einde voor Stuart
De brief die ik Stuart had gestuurd, sloeg in als de felste blikseminslag. Hij had gehoopt op medelijden, op een moederlijk vangnet dat hem wel weer uit de brand zou helpen, zoals ze vroeger altijd had gedaan als hij op zijn bek ging. Maar dit keer was er geen vangnet. Dit keer was het koord doorgesneden. Jennifer kon de druk niet meer aan; de spanningen liepen zo hoog op dat ze haar spullen pakte en tijdelijk introk bij haar ouders, meenemend wat er nog te redden viel van hun gezamenlijke inboedel.
Stuart stond er helemaal alleen voor in het grote, lege Vinex-huis dat nu zwaar onder water stond qua hypotheek en schulden. De deurwaarders stonden inmiddels wekelijks op de stoep. Zijn auto, een leasebak van de zaak, werd ingenomen omdat hij de bijtelling en de termijnen niet meer kon betalen. Zijn collega's begonnen te fluisteren op kantoor, en zijn leidinggevende nam hem apart voor een ernstig gesprek over zijn dalende prestaties en verminderde focus. De man die dacht dat hij de touwtjes van de wereld in handen had, zag alles als zand door zijn vingers glippen.
In zijn wanhoop probeerde hij nog naar de rechtbank te stappen om de verkoop van mijn huis aan te vechten, stellende dat ik niet wilsbekwaam zou zijn geweest op het moment van de transactie. Maar zijn advocaat, nadat hij de medische dossiers en de verklaringen van Dr. Campbell (die ik inmiddels had laten controleren door een onafhankelijke geriater) had ingezien, adviseerde hem dringend om de zaak te seponeren. Er was geen enkel bewijs van dementie of onbekwaamheid; integendeel, uit alles bleek dat ik helderder en alerter was dan ooit. De advocaat trok zich terug toen Stuart de honoraria niet meer kon betalen.
Het besef dat hij alles had verloren door zijn eigen grenzeloze hebzucht, begon langzaam door te dringen in zijn verwarde geest. Hij zat avond na avond in het donker in zijn lege woonkamer, starend naar de plek waar ooit zijn glimlach had gelegen. Geen vrienden die langskwamen, geen familie die hem opzocht; iedereen had zich gedistantieerd van zijn giftige gedrag. Hij had gokken op het verkeerde paard gezet, en dat paard had hem midden in de woestijn laten stikken.
