Deel 3: Het Bezoek van de Wolf in Schaapskleren
Op een kille zondagmiddag stond Stuart weer op de stoep, vergezeld door een zelfverzekerde Jennifer. Ze droegen alle beiden dure jassen en straalden een soort triomfantelijke energie uit die je normaal gesproken alleen ziet bij mensen die denken dat ze een miljoenencontract hebben binnengehaald. Ze liepen naar binnen alsof het huis al van hen was; Jennifer trok haar schoenen uit met een terughoudendheid die meer wegheeft van een inspectrice die de inventaris komt opmaken dan van een schoondochter die op de koffie komt.
Aan de keukentafel pakten ze hun mappen uit. De glanzende brochure van Cedar Grove werd pontificale voor mijn neus neergelegd, met een foto van een gelukkig oudere dame die lachend in een rolstoel zat te breien in een zonovergoten atrium. Stuart keek me aan met een blik van zogenaamde ouderlijke bezorgdheid, een walgelijke maskerade waar ik dwars doorheen keek. ‘Mam, we hebben het echt uitvoerig besproken met Dr. Campbell,’ loog hij zonder te knipperen. ‘Het is voor je eigen bestwil. Hier kun je niet langer veilig wonen.’
Ik schonk hun alle beiden een kop sterke koffie in, precies zoals ze dat lekker vonden, en ging rustig tegenover hen zitten. Ik liet ze praten. Ik liet Jennifer breeduit vertellen over hoe prachtig de kamers in de instelling waren en hoe snel de verhuizing van mijn persoonlijke spullen geregeld could worden. Ze hadden zelfs al een verhuisbedrijf op het oog dat gespecialiseerd was in het ‘ontruimen van seniorenwoningen’. Mijn hart sloeg over van woede, maar mijn gezicht vertoonde geen enkele spiervervorming. Ik luisterde naar hun plannen om het huis binnen twee weken leeg te halen en op de markt te zetten.
‘En het geld van de verkoop?’ vroeg ik met een trillende, zogenaamd onzekere stem die ik speciaal voor de gelegenheid had opgezet. ‘Waar gaat dat naartoe, lieve schat?’ Stuart glimlachte triomfantelijk en legde zijn hand op die van Jennifer. ‘Dat vangen wij op, mam. Om de kosten van Cedar Grove te dekken, en de rest... tja, dat beheren wij wel voor je zodat je nergens meer naar om hoeft te kijken.’ Het moment van de waarheid naderde met rasse schreden. Ik nam een slok van mijn thee, legde het kopje langzaam neer en keek mijn zoon recht in de ogen aan, klaar om het doek te laten vallen.
