Deel 7: De Paniek in Huize Stuart
De dagen na de ontdekking ontaardden in een regelrechte nachtmerrie voor Stuart en Jennifer. Hun levensstijl, die grotendeels gebaseerd was op de verwachte erfenis en de opbrengst van het Victoriaanse huis, bleek op drijfzand te zijn gebouwd. Ze hadden al voorschotten genomen op kredieten en leningen afgesloten in de stellige overtuiging dat het geld van het huis binnen enkele weken op hun rekening zou verschijnen. Nu de werkelijkheid tot hen doordrong, zagen ze zich geconfronteerd met een stapel schulden die ze op geen enkele manier konden aflossen.
Jennifer was buiten zinnen van woede. Ze verweet Stuart dat hij zo laks was geweest, dat hij te lang had gewacht met het opeisen van de volmacht en dat hij zijn moeder had onderschat. ‘Ik had je nog gezegd dat we harder moesten optreden!’ schreeuwde ze in de keuken van hun eigen Vinex-woning, terwijl ze met servies gooide. Stuart, die altijd zo groot en zelfverzekerd leek tijdens onze confrontaties, zat ineengedoken aan de eettafel, zijn handen door zijn haar gewreven. De druk van de schuldeisers en de banken begon onmiddellijk toe te nemen.
Ze probeerden contact met mij op te nemen via elk denkbaar kanaal. Mijn telefoonnummer was echter afgesloten en vervangen door een nieuwe, geheimnummer-lijn. Mijn bank liet geen enkele informatie los vanwege de strenge privacywetgeving. Ze probeerden via via achter mijn verblijfplaats te komen, maar Martha Reynolds hield haar kaken stijf op elkaar; haar geheimhoudingsplicht als makelaar was heilig en bovendien had ze een diepe afkeer gekregen van de manier waarop Stuart met zijn moeder omsprong.
De paniek sloeg pas echt toe toen de bank dreigde met beslaglegging op hun eigen bezittingen vanwege niet-aflossende leningen die gedekt zouden worden door de overwaarde van mijn voormalige huis. Stuart had de huid al verkocht voordat de beer geschoten was, en nu stond hij met lege handen in de kou. Zijn status op zijn werk begon te wankelen door de stress, en zijn collega's begonnen te merken dat de zelfverzekerde manager veranderd was in een schim van zichzelf. De hebzucht die hem dreef, werd nu zijn eigen beul.
