DEEL 6
Ik staarde naar de envelop op tafel.
Mijn naam stond erop.
Daaronder:
BEWIJSSTUK 1 — DE ECHTE REDEN WAAROM EMMA MET DAAN MOEST TROUWEN.
Mijn handen trilden.
“Mijn grootmoeder…”
Ik keek naar mijn grootvader.
“Is ze echt vermoord?”
Hij zei niets.
Dat zwijgen was genoeg.
“Waarom heb je me dat nooit verteld?”
Zijn gezicht verstrakte.
“Omdat je grootmoeder de enige persoon was die wist wat er werkelijk binnen NederLog gebeurde.”
Thomas stapte dichterbij.
“En omdat zij ontdekte wie het geld verduisterde.”
Mijn grootvader keek hem woedend aan.
“Jij was erbij.”
Thomas schudde zijn hoofd.
“Ik was erbij toen ze de documenten vond. Niet toen ze werd vermoord.”
Ik keek tussen hen heen.
“Stop.”
Beiden zwegen.
“Ik wil de waarheid horen.”
Ik pakte de envelop.
Langzaam scheurde ik hem open.
Binnenin zat een USB-stick en een vel papier.
Op het papier stond slechts één zin:
“Bekijk eerst de video.”
Thomas keek naar de USB-stick.
“Waar is een laptop?”
Sophie pakte haar laptop uit haar tas.
Ik stak de USB-stick erin.
Er verscheen één bestand.
VIDEO_17-08-2023.
Mijn vingers werden koud.
“Dat is drie jaar geleden.”
Mijn grootvader knikte.
“De nacht voordat je grootmoeder stierf.”
Ik klikte.
Het scherm werd zwart.
Daarna verscheen mijn grootmoeder.
Ze zat aan een bureau.
Ze keek recht in de camera.
“Emma, als je dit ooit ziet, betekent het dat ik niet meer bij je ben.”
Mijn ogen vulden zich met tranen.
“Luister goed,” zei ze op de video.
“Je grootvader probeert je te beschermen, maar hij weet niet wie hij kan vertrouwen.”
Ik keek naar mijn grootvader.
Hij sloot zijn ogen.
Mijn grootmoeder ging verder.
“De mensen die je familie vernietigen, zitten niet alleen binnen NederLog.”
Ze legde een map op tafel.
“Ze zitten dichter bij jou dan je denkt.”
Toen verscheen er een naam op een document.
Daan van Dijk.
Ik hield mijn adem in.
Mijn grootmoeder keek naar de camera.
“Deze jongen is niet toevallig in Emma’s leven gekomen.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Zijn moeder heeft hem jarenlang voorbereid.”
Daarna verscheen een tweede document.
Een huwelijksplan.
Mijn naam.
Daans naam.
En daaronder een datum.
12 juni 2023.
Mijn trouwdag.
Maar onderaan stond iets wat ik nooit eerder had gezien.
Financiële overdracht: na huwelijk.
Ik voelde mijn maag omdraaien.
“Ze hadden dit gepland.”
Mijn grootvader zei zacht:
“Ja.”
Op de video hoorde ik mijn grootmoeder verder praten.
“Als Daan met Emma trouwt, zal hij proberen toegang te krijgen tot haar persoonlijke vermogen.”
Ze keek even opzij.
“Maar hij weet niet dat het grootste deel van Emma’s vermogen juridisch is beschermd.”
Ik keek naar Thomas.
“Dus hij kon er niet bij?”
Thomas knikte.
“Niet zonder jouw toestemming.”
Mijn grootmoeder ging verder:
“Daarom zullen ze proberen Emma ervan te overtuigen dat ze niets bezit.”
Ik voelde een steek van herkenning.
Dat was precies wat Daan jarenlang had gedaan.
“Ze noemen haar afhankelijk.”
Mijn grootmoeder keek recht in de camera.
“Ze zullen haar isoleren.”
Mijn ogen vulden zich opnieuw met tranen.
“Ze zullen haar laten geloven dat ze niets waard is.”
Ik fluisterde:
“Dat hebben ze gedaan.”
Sophie legde haar hand op mijn schouder.
Op de video werd mijn grootmoeder plotseling stiller.
Toen zei ze:
“Maar er is nog iets.”
Ze haalde een tweede map tevoorschijn.
“Als Daan ontdekt dat Emma de controle over NederLog heeft, zullen ze niet alleen proberen haar geld af te pakken.”
Ze keek ernstig.
“Ze zullen proberen haar bang te maken.”
Het beeld stopte.
Daarna verscheen een nieuwe opname.
Mijn grootmoeder stond buiten.
Het was donker.
Ze keek achter zich.
“Als iemand deze opname vindt…”
Haar stem trilde.
“Dan weet ik dat ze mij volgen.”
Ik voelde mijn hart in mijn keel.
Ze draaide de camera naar de straat.
Een zwarte auto stond geparkeerd.
Mijn grootmoeder fluisterde:
“Die auto staat hier al drie dagen.”
Toen werd de video abrupt zwart.
* * *
Niemand sprak.
Zelfs Thomas niet.
Ik keek naar mijn grootvader.
“Wie zat in die auto?”
Hij antwoordde:
“Dat weet ik niet.”
“Je hebt drie jaar gehad om het uit te zoeken.”
“Ik heb het geprobeerd.”
“En?”
“De auto was gehuurd.”
“Door wie?”
“Een bedrijf dat niet meer bestaat.”
Ik keek naar Thomas.
“En jij?”
Hij zei niets.
“Jij wist hiervan?”
“Ja.”
“Waarom heb je me niets verteld?”
Thomas keek me aan.
“Omdat ik bang was dat je de volgende zou zijn.”
Die woorden maakten me stil.
Maar mijn grootvader schudde zijn hoofd.
“Hij vertelt niet alles.”
Thomas keek hem scherp aan.
“En jij wel?”
De spanning in de kamer werd onmiddellijk voelbaar.
Ik keek naar beide mannen.
“Wat verzwijgen jullie?”
Thomas zuchtte.
“Er is een tweede video.”
“Waar?”
“Bij mij.”
Mijn grootvader zei onmiddellijk:
“Thomas.”
“Ze moet hem zien.”
“Niet hier.”
“Waarom niet?”
Mijn grootvader keek hem woedend aan.
“Omdat als die video uitlekt, ze niet langer veilig is.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wat staat erop?”
Thomas keek naar mij.
“De laatste minuten van je grootmoeders leven.”
Ik verstijfde.
“Je hebt beelden van haar dood?”
“Nee.”
“Wat dan?”
“Beelden van de persoon die haar ontmoette vlak voordat ze stierf.”
Mijn hart bonsde.
“Wie?”
Thomas haalde diep adem.
“Daan.”
Ik voelde mijn lichaam verstijven.
“Dat is onmogelijk.”
“De tijdstempel liegt niet.”
Mijn grootvader keek naar Thomas.
“Waar is de video?”
“Op een beveiligde server.”
“Wie heeft toegang?”
Thomas antwoordde:
“Ik.”
Mijn grootvader keek hem aan.
“En iemand anders.”
Ik keek op.
“Wie?”
Thomas zei niets.
“Wie heeft toegang tot die server?”
Hij keek naar mij.
“Daan.”
* * *
Diezelfde avond ontving ik een bericht.
Van Daan.
“Je denkt dat je nu de waarheid kent.”
Daarna kwam een tweede bericht.
“Maar je grootvader heeft je niet verteld waarom hij verdween.”
Ik keek naar het scherm.
Nog een bericht.
“Vraag hem wie hij drie jaar geleden heeft laten verdwijnen.”
Mijn vingers werden koud.
Ik liep naar mijn grootvader.
“Wat bedoelt Daan?”
Hij keek naar mijn telefoon.
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
“Geef me dat.”
Ik deed een stap achteruit.
“Nee.”
“Emma, luister naar me.”
“Wie heb jij laten verdwijnen?”
Hij zweeg.
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Wie?”
Mijn grootvader keek eindelijk op.
En zei:
“Daans vader.”
Ik staarde hem aan.
“Maar jij zei dat hij vermoord was.”
“Dat was niet de waarheid.”
“Wat heb je gedaan?”
Mijn grootvader antwoordde:
“Ik heb hem laten verdwijnen om jou te beschermen.”
Ik kon nauwelijks ademen.
Toen klonk er buiten de kamer een harde knal.
Sophie schreeuwde.
Het licht viel uit.
De ziekenhuiskamer werd volledig donker.
En ergens in de gang klonk een stem.
“Emma!”
Het was Daan.
“Je hebt nog precies vijf minuten om te beslissen wie je gelooft.”
Daarna ging het noodalarm af.
En toen hoorde ik voetstappen rechtstreeks naar mijn kamer komen.
