DEEL 2
De volgende ochtend om 07.15 uur begon de storm.
Daan van Dijk zat achter zijn bureau op het hoofdkantoor van NederLog Transport in Rotterdam toen zijn secretaresse plotseling zijn kantoor binnenstormde.
“Mijnheer Van Dijk… er zijn mensen van de financiële afdeling beneden.”
Daan keek nauwelijks op van zijn laptop.
“Laat ze wachten. Ik heb een belangrijke vergadering.”
De secretaresse slikte.
“Ze zeggen dat ze namens de raad van bestuur komen.”
Daan fronste.
“De raad van bestuur?”
“Ja. En… er zijn ook twee externe accountants.”
Voor het eerst verdween de arrogante glimlach van zijn gezicht.
“Waarvoor?”
“Ze willen toegang tot uw financiële dossiers, zakelijke creditcards, declaraties en bepaalde contracten van de afgelopen drie jaar.”
Daan stond langzaam op.
“Wie heeft dit goedgekeurd?”
De secretaresse antwoordde zacht:
“De voorzitter.”
Daan voelde zijn maag samentrekken.
De voorzitter van NederLog Transport was normaal gesproken iemand die hij alleen tijdens kwartaalvergaderingen zag.
Maar die man had hem altijd vertrouwd.
Hij pakte zijn telefoon en belde onmiddellijk zijn directe leidinggevende.
Geen antwoord.
Nog een keer.
Weer niets.
Toen kwam er een bericht binnen.
“Uw toegang tot bepaalde bedrijfssystemen is tijdelijk opgeschort. Gelieve geen documenten te verwijderen of te wijzigen.”
Daan staarde naar het scherm.
“Wat is dit voor onzin?”
Hij liep haastig naar beneden.
Bij de receptie stonden inderdaad vier mensen te wachten.
Een financieel controleur.
Een bedrijfsjurist.
Een externe accountant.
En een vrouw die hij nog nooit eerder had gezien.
Ze droeg een donkerblauw pak en hield een map tegen haar borst.
“Mijnheer Van Dijk?”
“Ja.”
“Wij hebben enkele vragen over uw regionale activiteiten.”
“Mijn afdeling wordt jaarlijks gecontroleerd.”
“Dat klopt.”
De vrouw opende haar map.
“Maar dit onderzoek gaat verder dan de normale jaarlijkse controle.”
Daan probeerde te lachen.
“En wie heeft opdracht gegeven?”
De vrouw keek hem recht aan.
“Dat hoeft u op dit moment niet te weten.”
Zijn gezicht werd rood.
“U kunt niet zomaar mijn kantoor binnenlopen!”
De bedrijfsjurist antwoordde kalm:
“Dat kunnen we wel.”
Hij overhandigde Daan een document.
“Hier staat de officiële machtiging.”
Daan las het document.
Zijn vingers begonnen te trillen.
Er stond iets op wat hij niet had verwacht.
Onderzoek naar mogelijke belangenverstrengeling, ongeoorloofde betalingen en financiële manipulatie.
“Dit is belachelijk.”
“Dat zullen we vaststellen tijdens het onderzoek.”
Daan draaide zich om.
“Wie heeft deze controle aangevraagd?”
Niemand antwoordde.
* * *
Tegelijkertijd lag ik in het Sint Lucas Ziekenhuis.
Mijn been deed verschrikkelijk pijn, maar voor het eerst in jaren voelde ik mij vreemd genoeg rustig.
Sophie zat naast mijn bed.
Ze had koffie meegenomen en een dikke map op haar schoot.
“Je moet dit zien.”
Ik keek haar aan.
“Wat is het?”
“De eerste documenten van de bank.”
Ze schoof een aantal papieren naar mij toe.
Ik pakte het bovenste document.
Het was een overzicht van onze gezamenlijke rekening.
Mijn ogen bleven hangen bij een reeks betalingen.
12.500 euro.
18.000 euro.
27.000 euro.
Nog eens 35.000 euro.
Allemaal overgemaakt naar verschillende bedrijven.
Bedrijven waarvan ik nog nooit had gehoord.
“Daan heeft dit geld opgenomen?”
Sophie schudde haar hoofd.
“Nee. Het is nog erger.”
Ze draaide het document om.
“De bedrijven hebben allemaal dezelfde uiteindelijke eigenaar.”
Ik keek naar de naam.
Mijn hart sloeg een slag over.
Marianne van Dijk.
De moeder van Daan.
“Zijn moeder?”
“Ja.”
Ik staarde naar het papier.
Plotseling begreep ik waarom Marianne mij altijd had behandeld alsof ik niets waard was.
Waarom ze voortdurend zei dat ik niet genoeg bijdroeg.
Waarom ze erop stond dat Daan financieel alles controleerde.
Maar er was nog iets.
Sophie legde een tweede document neer.
“Dit is de eigendomsakte van het appartement in Zandvoort.”
Ik keek naar de naam.
Mijn naam stond erop.
Volledig.
Niet Daan.
Niet Marianne.
Mijn naam.
“Maar Daan zei dat het zijn appartement was.”
Sophie glimlachte bitter.
“Dat was precies het probleem.”
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
“Hoe?”
“Jij hebt de volledige aankoopprijs betaald.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat kan niet. Daan zei dat hij het geld had ingebracht.”
Sophie pakte een kopie van mijn oude bankrekening.
“Herinner je je die erfenis van je grootvader nog?”
Ik knikte.
“Die 900.000 euro?”
“Precies.”
Ik keek naar de cijfers.
De eerste betaling voor het appartement was afkomstig van mijn persoonlijke rekening.
Niet van onze gezamenlijke rekening.
Niet van Daan.
Van mij.
“Waarom wist ik dit niet?”
Sophie keek me aan.
“Omdat je hem vertrouwde.”
Die woorden deden meer pijn dan mijn gebroken been.
Drie jaar lang had ik gedacht dat wij samen een leven hadden opgebouwd.
Maar blijkbaar had ik alleen een leven opgebouwd waarin iemand anders de controle over mijn bezittingen probeerde over te nemen.
* * *
Om 10.42 uur kreeg ik een telefoontje van Thomas Vermeer.
“Mevrouw, we hebben een probleem.”
Ik ging rechtop zitten.
“Welk probleem?”
“Daan heeft geprobeerd om geld van de gezamenlijke rekening naar een buitenlandse rekening over te maken.”
Sophie keek geschrokken naar mij.
“Hoeveel?”
“Vierhonderdduizend euro.”
Mijn handen werden koud.
“Is het gelukt?”
“Nee.”
Ik hoorde Thomas zuchten.
“Uw bank heeft de transactie geblokkeerd vanwege de controle die wij vannacht hebben laten uitvoeren.”
Ik sloot mijn ogen.
“Dank u.”
“Er is nog iets.”
“Wat?”
“De financiële documenten van NederLog zijn interessant.”
“Hoe interessant?”
Hij zweeg even.
“Wij hebben betalingen gevonden die rechtstreeks verband houden met de bedrijven van Marianne.”
Ik voelde een rilling over mijn rug lopen.
“Hoeveel?”
“Tot nu toe ruim 3,8 miljoen euro.”
Sophie stond langzaam op.
“Wat?”
Thomas vervolgde:
“En dat is alleen wat we binnen enkele uren hebben gevonden.”
Ik zei niets.
“Maar er is één document dat nog veel belangrijker is,” zei hij.
“Welk document?”
“Een intern bestuurscontract.”
“En?”
“Daaruit blijkt dat Daan helemaal geen eigenaar is van de regionale divisie.”
Ik fronste.
“Dat weet ik.”
“Nee,” zei Thomas.
“U begrijpt het niet.”
Hij sprak langzaam.
“Zijn functie als regionaal directeur is afhankelijk van één aandeelhouder.”
“Wie?”
Aan de andere kant van de lijn viel een korte stilte.
Toen zei hij:
“U.”
Ik voelde mijn adem stokken.
“Wat?”
“U bezit via een holdingmaatschappij een meerderheidsbelang in de divisie waar Daan leiding aan geeft.”
Mijn vingers lieten bijna de telefoon vallen.
“Dat is onmogelijk.”
“Dat dacht ik ook.”
“Hoe groot is dat belang?”
“Drieënzestig procent.”
Sophie staarde mij aan.
Ik kon geen woord uitbrengen.
Toen herinnerde ik me plotseling een oude zin van mijn grootvader.
“Als iemand ooit probeert je wijs te maken dat je niets bezit, kijk dan eerst goed naar de papieren die je vergeten bent te lezen.”
Ik had nooit begrepen wat hij daarmee bedoelde.
Tot nu.
* * *
Om 13.20 uur stond Daan opnieuw voor de deur van mijn ziekenhuiskamer.
Dit keer kwam hij alleen.
Zijn gezicht was bleek.
Zijn stropdas zat los.
Hij zag er niet langer uit als de machtige regionale directeur die mij gisteren had uitgelachen.
Hij zag eruit als een man die net had ontdekt dat zijn hele wereld aan het instorten was.
“Wat heb je gedaan?” vroeg hij.
Ik keek hem rustig aan.
“Ik?”
“Waarom wordt mijn kantoor onderzocht?”
“Ik weet het niet.”
“Waarom heeft de bank mijn geld geblokkeerd?”
“Ik weet het niet.”
“Waarom zegt de raad van bestuur dat ik voorlopig niet mag werken?”
Ik glimlachte.
“Misschien moet je het hen vragen.”
Hij kwam dichterbij.
“Je denkt dat je gewonnen hebt?”
“Nee.”
Ik keek naar zijn gezicht.
“Ik denk dat we nog maar net begonnen zijn.”
Hij balde zijn vuisten.
Toen zei hij iets wat mij voor het eerst echt bang maakte.
“Je hebt geen idee wat ik over jou weet.”
Mijn glimlach verdween.
“Wat bedoel je?”
Daan boog zich naar voren.
“Je denkt dat ik je geheim niet ken.”
Ik keek hem zwijgend aan.
Hij fluisterde:
“Vraag je advocaat maar eens wie er drie jaar geleden werkelijk eigenaar was van die holding.”
Daarna draaide hij zich om en liep weg.
Sophie kwam onmiddellijk naast mijn bed staan.
“Wat bedoelde hij?”
Ik keek naar Thomas.
Maar nog voordat ik kon antwoorden, trilde mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Aan de andere kant klonk de stem van een oudere man.
“Mevrouw… u kent mij niet.”
“Wie bent u?”
“De persoon die uw grootvader hielp voordat hij stierf.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Wat wilt u?”
Hij antwoordde:
“Ik denk dat het tijd is dat u de waarheid over uw huwelijk hoort.”
Ik hield mijn adem in.
“Welke waarheid?”
Zijn stem werd zacht.
“Daan is niet met u getrouwd vanwege uw liefde.”
Een korte stilte.
“Hij trouwde met u vanwege wat uw grootvader voor u had achtergelaten.”
Toen werd de verbinding verbroken.
Ik keek naar Sophie.
En voor het eerst sinds mijn ongeluk begreep ik dat mijn gebroken been misschien helemaal niet het ergste was wat mij was overkomen.
Want als die man de waarheid sprak…
dan was mijn huwelijk vanaf de eerste dag een zorgvuldig geplande leugen geweest.
