DEEL 5
Ik kon geen woord uitbrengen.
De man die in de deuropening stond, keek mij aan alsof er tussen zijn dood en dit moment geen drie jaar waren verstreken.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Grandpa…”
Het woord kwam nauwelijks hoorbaar uit mijn mond.
Hij knikte.
“Emma.”
Mijn ogen vulden zich onmiddellijk met tranen.
“Maar… jij bent dood.”
Hij keek even naar Daan.
“Dat was de bedoeling.”
Marianne deed een stap achteruit.
“Dit kan niet.”
Mijn grootvader keek haar koel aan.
“Jij bent de laatste persoon die recht heeft om te zeggen wat wel of niet mogelijk is.”
Daan bleef roerloos staan.
Voor het eerst zag ik echte angst op zijn gezicht.
“Waarom ben je hier?” vroeg ik.
Mijn grootvader liep langzaam naar mijn bed.
Hij was ouder geworden.
Zijn gezicht was magerder.
Zijn haar bijna volledig grijs.
Maar zijn ogen waren hetzelfde.
Dezelfde ogen die mij vroeger aankeken wanneer hij zei dat ik nooit zomaar iemand moest vertrouwen.
“Ik kwam terug omdat jij eindelijk de waarheid hebt gevonden.”
Ik keek naar Thomas.
“Wist jij hiervan?”
Thomas schudde langzaam zijn hoofd.
“Nee.”
Mijn grootvader keek hem aan.
“Thomas wist dat ik niet dood was. Maar hij wist niet waar ik was.”
Ik voelde me volledig verloren.
“Waarom heeft iedereen tegen mij gelogen?”
Mijn grootvader ging zitten.
“Omdat de waarheid jou op dat moment in gevaar zou hebben gebracht.”
“Wanneer?”
“Toen je met Daan trouwde.”
Mijn hart deed pijn.
“Dus je wist dat hij met me zou trouwen?”
“Ja.”
“En je liet het gebeuren?”
Mijn grootvader keek naar de vloer.
“Ik probeerde het te voorkomen.”
“Maar je deed niets!”
Mijn stem brak.
“Je liet mij drie jaar met een man leven die misschien nooit van mij heeft gehouden.”
Hij keek me aan.
“Ik wilde je niet opsluiten. Ik wilde dat jij zelf zou ontdekken wie hij werkelijk was.”
Ik schudde mijn hoofd.
“En als ik nooit achter de waarheid was gekomen?”
“Dan zou ik zijn teruggekomen voordat hij je volledig kon ruïneren.”
Sophie stond stil naast het raam.
“Maar waarom moest hij haar überhaupt ontmoeten?”
Mijn grootvader keek naar haar.
“Omdat Daan dacht dat Emma niets wist over haar eigen vermogen.”
Hij glimlachte bitter.
“Dat was zijn grootste fout.”
* * *
Daan keek naar hem.
“U hebt dit allemaal gepland.”
Mijn grootvader antwoordde:
“Niet alles.”
“U hebt mij bewust laten geloven dat Emma geen idee had hoeveel ze bezat.”
“Dat deed jij zelf.”
Daan balde zijn vuisten.
“U hebt mijn familie vernietigd.”
Mijn grootvader lachte zacht.
“Nee, Daan.”
Hij wees naar mij.
“Jij hebt dat zelf gedaan.”
Daan werd rood.
“U begrijpt niet hoeveel ik voor dit bedrijf heb gedaan!”
“Je hebt het bedrijf gebruikt.”
“Dat is niet waar!”
Mijn grootvader keek naar Thomas.
“Laat hem de documenten zien.”
Thomas pakte zijn laptop.
Op het scherm verschenen banktransacties.
Betalingen.
Facturen.
Buitenlandse rekeningen.
Bedrijven die nooit echte diensten hadden geleverd.
Daan keek naar het scherm.
“Dit is gemanipuleerd.”
Thomas antwoordde:
“De bank heeft de originele transacties bevestigd.”
Daan zweeg.
“Je hebt in drie jaar tijd meer dan vier miljoen euro laten wegvloeien,” zei Thomas.
Marianne begon te huilen.
“Daan, zeg iets.”
Maar hij zei niets.
Mijn grootvader keek naar haar.
“Jij wist hiervan.”
Marianne keek hem aan.
“Ik had geen keuze.”
“Je had altijd een keuze.”
“Ik moest mijn bedrijf redden!”
“En daarom heb je je zoon gebruikt?”
Marianne keek weg.
Ik voelde een koude rilling.
“Wat bedoel je?”
Mijn grootvader keek naar mij.
“Marianne wist vanaf het begin dat Daan met jou wilde trouwen vanwege jouw vermogen.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Ze wist het?”
“Ze heeft hem aangemoedigd.”
Marianne begon te huilen.
“Emma, luister naar me…”
“Nee.”
Ik stak mijn hand op.
“Zeg niets.”
Ik keek naar Daan.
“Heb jij ooit van me gehouden?”
Hij bleef stil.
“Eén keer,” zei ik. “Geef me één eerlijk antwoord.”
Hij keek naar mij.
“Ja.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“Wanneer?”
Daan opende zijn mond.
Maar er kwam geen antwoord.
Dat was genoeg.
* * *
Die avond bracht mijn grootvader mij naar een kleine privéruimte in het ziekenhuis.
Hij had een map meegenomen.
“Dit is waarom ik je nodig heb.”
Hij opende de map.
Bovenaan stond een naam die ik niet kende.
Project Noordster.
“Wat is dat?”
“Een onderzoek dat ik drie jaar geleden begon.”
“Waarnaar?”
“Fraude binnen NederLog.”
Hij schoof documenten naar mij.
“Daan was niet de enige.”
Ik keek naar de lijst met namen.
Mijn ogen werden groot.
Er stonden meerdere leidinggevenden op.
Maar één naam sprong eruit.
Thomas Vermeer.
Ik keek op.
“Thomas?”
Mijn grootvader knikte.
“Hij werkte jarenlang voor mij.”
“Maar hij is mijn advocaat.”
“Dat weet ik.”
“Waarom staat zijn naam in dit onderzoek?”
Mijn grootvader antwoordde:
“Omdat ik hem nooit volledig vertrouwde.”
Mijn hart zonk.
“Maar hij heeft me geholpen.”
“Dat kan tegelijk waar zijn.”
Ik sloeg de volgende pagina om.
Daar stond een foto.
Thomas.
Daan.
Marianne.
En een vierde persoon.
Een vrouw.
Ik herkende haar onmiddellijk.
Laura.
Mijn zogenaamde schoonzus.
Ik keek naar mijn grootvader.
“Waarom staat Laura hier?”
Hij antwoordde niet.
“Wie is ze werkelijk?”
Mijn grootvader zuchtte.
“Laura is niet de halfzus van Daan.”
Mijn mond viel open.
“Wat?”
“Ze is de dochter van iemand anders.”
“Van wie?”
Mijn grootvader keek me recht aan.
“Van de man die Daan drie jaar geleden zou hebben vermoord.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Je zei dat Daan’s vader was vermoord.”
“Dat dacht iedereen.”
“Maar wie is Laura’s vader?”
Mijn grootvader keek naar de deur.
“Je hebt hem vandaag al gezien.”
Ik verstijfde.
“Wie?”
Hij fluisterde:
“Thomas van Dijk.”
Ik voelde mijn adem stokken.
“Maar Thomas is jouw zakenpartner.”
“Dat was hij.”
“Was?”
Mijn grootvader knikte.
“Hij verraadde mij.”
Op dat moment ging de deur open.
Thomas stond daar.
Zijn gezicht was kalm.
Veel te kalm.
“U had me moeten vertellen dat u terug was,” zei hij tegen mijn grootvader.
Mijn grootvader stond langzaam op.
“Ik wist dat je zou komen.”
Thomas keek naar mij.
“Emma, je moet nu met mij meegaan.”
Ik keek hem wantrouwig aan.
“Waarom?”
Hij antwoordde:
“Omdat je grootvader je niet de waarheid vertelt.”
Mijn grootvader stapte voor mij.
“Blijf achter mij.”
Thomas glimlachte.
Toen haalde hij een envelop uit zijn jas.
“Dan moet u haar misschien eerst vertellen wat er drie jaar geleden werkelijk met haar grootmoeder is gebeurd.”
Mijn hart stopte bijna.
“Mijn grootmoeder?”
Thomas keek mij recht aan.
“Ze is niet overleden aan een hartaanval.”
De kamer werd doodstil.
“Ze werd vermoord.”
En toen schoof hij de envelop naar mij toe.
Op de voorkant stond mijn naam.
Daaronder stond:
“Bewijsstuk 1 — De echte reden waarom Emma met Daan moest trouwen.”
