DEEL 5: DE KOUDE NACHT AAN DE RAND VAN HET WOOLDRIKSPARK
De wind sneed door mijn kleding alsof het messteken waren. De straten lagen er verlaten bij, verlicht door het gelige schijnsel van oude lantaarnpalen die door de dwarrelende sneeuwvlokken heen prikten. Mijn banden maakten een zacht, krakend geluid in de verse sneeuw toen ik mijn fiets achter een rij coniferen parkeerde, op een honderdtal meter afstand van de sombere villa van de familie Von Houten.
Het huis lag erbij als een verlaten fort. De hoge muren van rode baksteen waren opgetrokken in de negentiende eeuw, in de hoogtijdagen van de Twentse textielindustrie. Nu oogden ze kil en dreigend, beschermd door een hoog hek met zwarte spijlen. Ik slloop naar de achterkant van het perceel, waar een oude dienstingang lag verscholen tussen dichtbegroeide rododendronstruiken.
Mijn handen waren koud en gevoelloos geworden in mijn dunne handschoenen, maar ik voelde het niet. De adrenaline gierde door mijn lichaam. Tot mijn verbazing was het kleine raampje naast de kelderdeur niet goed gesloten. Het stond op een kier, waarschijnlijk om de muffe kelderlucht te verversen. Met ingehouden adem drukte ik tegen het glas. Het gaf mee met een zachte, piepende krak.
Ik glipte naar binnen. De geur van vocht, steenkool en oud papier kwam me tegemoet. Het was er pikdonker. Ik tastte met uitgestrekte handen langs de koude bakstenen muur en vond een trappenhuis dat naar boven leidde. Elke stap kraakte angstaanjagend luid in de stilte. Ik hield mijn adem in en luisterde. Bovenhoorbaar klonken gedempte stemmen. Een Duitssprekende mannenstem, hard en dwingend, en het zachte, smekende huilen van een vrouw.
‘Du verstehst es immer noch nicht, Elena!’ riep de oude Heinrich von Houten vanuit een kamer op de verdieping. ‘Wenn das Kind spricht, ist alles vorbei! Alles, wofür wir gearbeitet haben!’ ‘Vader, alsjeblieft! Hij is je kleinzoon!’ klonk de wanhopige stem van de moeder van Lucas. ‘Hij sterft hier langzaam van binnen! Laat ons met rust!’ Ik kroop op handen en voeten over de met dik tapijt bedekte gang boven, tot ik bij een op een kier staande deur kwam.
Door de smalle opening kon ik de kamer in kijken. Het vertrek was luxueus ingericht met antieke meubels en zware fluwelen gordijnen. In het midden stond Heinrich von Houten, zijn gezicht verbeten van woede. Tegenover hem stond Elena, ineengedoken op een stoel, haar gezicht in haar handen. En in de hoek van de kamer, ineengedoken onder een deken, zat Lucas.
Maar wat toen gebeurde, deed mijn bloedstollende angst omslaan in pure horror. De oude man pakte een dik dossier van de mahoniehouten tafel en smeet het op de grond. ‘Tomorrow,’ siste de oude baron in het Duits, ‘we bring him away. To the sanatorium in the mountains. No one will ever find him again. Just like your husband.’ Mijn hersenen sloegen op hol. Naar een sanatorium in de bergen? Net als haar man? Lucas was niet alleen mishandeld en verwaarloosd; hij werd systematisch uit de weg geruimd om een duister familiegeheim te begraven.
Op dat moment verloor ik mijn evenwicht. Mijn elleboog stootte tegen een klein tafeltje in de gang, waarop een zware koperen vaas stond. Met een oorverdovend kabaal viel de vaas op de houten vloer...
