DEEL 4: HET GEHEIM VAN DE TEXTIELBARON
De directeur liet zijn pen vallen. Het geluid klotste hol door de lege lerarenkamer. Juf Willemsen sloeg haar handen voor haar mond, haar ogen groot van schrik. ‘Mevrouw De Vries,’ zei meneer De Jong met een stem die probeerde autoritair te klinken, maar door de spanning trilde. ‘Dit is een besloten ruimte. U heeft hier geen zoektocht... u overtreedt de regels.’ Ik liep resoluut naar binnen, mijn adem wolkend in de koele lucht van de slecht verwarmde kamer.
‘Regels?’ snauwde ik, en de woede die al dagen in me opkwam barstte los. ‘Er wordt hier gepraat over de mishandeling en verwaarlozing van een kind, en u heeft het over regels? Die man, die oude man die zich voordoet als liefhebbende grootvader... wie is hij in godsnaam? En waarom zwijgt de hele school?’ Juf Willemsen zakte neer op een stoel. Ze leek plotseling tien jaar ouder geworden.
Ze keek naar haar handen die in haar schoot lagen. ‘U begrijpt het niet, Sarah,’ zei ze met een gebroken stem. ‘Die man is Heinrich von Houten. De patriarch van de familie. Hij bezit de helft van de vastgoedfondsen in deze regio. Als je tegen hem ingaat, vernietigt hij je. Niet met geweld, maar via de wet, via contracten, via alles wat je lief is.’ ‘En dus sluiten jullie je ogen voor een kind dat honger lijdt en bont en blauw wordt geslagen?’ riep ik, net iets luider dan de bedoeling was.
De directeur stond op en deed de deur van de lerarenkamer met een harde klap dicht. ‘Luister heel goed naar mij,’ sprak hij fluisterend, maar met een intensgevoelige dreiging. ‘Lucas is niet zomaar een leerling. Hij is het resultaat van een familiedrama dat het daglicht niet kan verdragen. Zijn moeder is de dochter van Heinrich, maar ze is jaren geleden uit de familie gestoten.
Nu ze terug is gekeerd naar Enschede, probeert de oude man alles geheim te houden. Als u doorgaat met uw bemoeienis, brengt u niet alleen uzelf in gevaar, maar ook uw dochter Clara.’ De dreiging hing als een bijl boven mijn hoofd. Clara. Mijn eigen vlees en bloed werd in het spel betrokken. Mijn maag draaide om. Ze durfden mijn kind te gebruiken als chantagemiddel om mij tot zwijgen te dwingen.
Maar in plaats van angst, voelde ik een ijskoude vastberadenheid door mijn aderen stromen. Een moeder die beschermt, kent geen angst. ‘Als jullie denken dat ik nu stilblijf, dan kennen jullie mij slecht,’ zei ik kalm, recht in de ogen van de directeur. Ik draaide me om en liep de school uit. De sneeuw knarste onder mijn laarzen. Ik wist dat ik geen steun hoefde te verwachten van de schoolleiding of de autoriteiten die door geld werden ingekocht.
Ik moest zelf bewijzen verzamelen. Ik moest naar die villa. Die avond, toen de klok de klok slaan van tien uur en de stad in een diepe, koude winterslaap was verzonken, trok ik mijn dikste jas aan, deed een zwarte sjaal om en sloop het huis uit. Mijn hart bonkte in mijn keel terwijl ik door de verlaten, besneeuwde straten van Enschede fietste, richting de villa van de familie Von Houten...
