DEEL 5
Serena staarde minutenlang naar de brief.
Haar naam.
Geschreven met sierlijke, elegante letters.
Alsof Isabella haar persoonlijk had gekend.
Dat was onmogelijk.
Ze ontmoetten elkaar nooit.
Toch voelde de envelop niet als toeval.
Met bevende vingers haalde ze het papier eruit.
Er stond slechts een paar regels op.
"Aan de vrouw die ooit mijn kinderen zal beschermen."
"Als jij deze brief leest, betekent het dat mijn grootste angst werkelijkheid is geworden."
"Vertrouw niemand alleen omdat hij vriendelijk lijkt."
"Zelfs niet de mensen die al jaren naast Victor staan."
Verder niets.
Geen handtekening.
Geen uitleg.
Alleen een kleine, met de hand getekende lelie in de rechterhoek.
Serena herinnerde zich plotseling de woorden op de achterkant van de oude foto.
Vertrouw Matteo nooit.
Twee verschillende aanwijzingen.
Dezelfde boodschap.
Ze vouwde de brief zorgvuldig op.
Net op dat moment hoorde ze opnieuw voetstappen op de gang.
Ze stopte alles snel onder haar matras.
Er werd zacht op haar deur geklopt.
"Serena?"
Tommy.
Ze deed open.
De jongen keek bang om zich heen.
"Mag ik vannacht hier slapen?"
"Waarom?"
Hij aarzelde.
"Omdat iemand aan mijn slaapkamerdeur stond."
"Papa?"
Hij schudde onmiddellijk zijn hoofd.
"Nee."
"Papa klopt nooit."
"Deze persoon fluisterde mijn naam."
Serena voelde een koude rilling.
Ze liep met Tommy terug naar zijn kamer.
De gang was leeg.
Zijn slaapkamerdeur stond halfopen.
Binnen leek alles normaal.
Tot Serena een natte modderspoor op de vloer zag.
Kleine afdrukken.
Van een volwassen schoen.
Ze volgde het spoor tot aan het raam.
Het stond op een kier.
Hoewel zij zeker wist dat het voor het slapengaan gesloten was.
* * *
De volgende ochtend inspecteerde Victor persoonlijk de beveiligingsbeelden.
De hoofdbeveiliger schudde zijn hoofd.
"Geen enkele camera heeft iemand geregistreerd."
"Dat kan niet."
Victor wees naar de modderfoto's die Serena met haar telefoon had gemaakt.
"Iemand is hier geweest."
"Of iemand wil dat u dat denkt."
Serena keek naar het scherm.
Precies tussen 02.17 en 02.21 uur verscheen een zwart beeld.
Vier minuten.
Opnieuw.
Net als drie jaar geleden.
Victor kneep zijn ogen samen.
"Wie heeft toegang tot het camerasysteem?"
"Alleen ik."
"Matteo."
"En de beveiligingschef."
Niemand sprak het hardop uit.
Maar dezelfde naam begon in ieders gedachten te groeien.
* * *
Later die dag bracht Serena de jongens naar Central Park.
Het was de eerste keer sinds maanden dat ze buiten het landgoed mochten spelen.
Victor had tegen zijn zin toestemming gegeven.
"Er gaan vier bodyguards mee."
"Dat is overdreven," had Serena gezegd.
"Niet voor mijn kinderen."
De jongens renden lachend naar het gras.
Zelfs Tommy glimlachte.
Serena ging op een bankje zitten.
Ze haalde ongemerkt Isabella's brief uit haar tas.
Deze keer zag ze iets wat haar eerder niet was opgevallen.
De lelie in de hoek was niet zomaar een tekening.
Onder het zonlicht verschenen kleine cijfers in de blauwe inkt.
12 – 4 – 19
Een datum?
Een code?
Ze maakte snel een foto.
Plotseling ging iemand naast haar zitten.
Een oudere vrouw.
Grijs haar.
Zonnebril.
"Je moet voorzichtiger zijn."
Serena draaide zich verrast om.
"Kent u mij?"
De vrouw glimlachte zwak.
"Nee."
"Maar ik kende Isabella."
Serena verstijfde.
"Wie bent u?"
"Dat is nu niet belangrijk."
Ze haalde een klein zilveren medaillon uit haar jas.
"Ze vroeg me dit alleen te geven..."
"...als haar kinderen ooit weer zouden lachen."
Serena keek naar de jongens.
Marco speelde voetbal.
Luca rende achter Nico aan.
Tommy zat lachend op de schommel.
De vrouw had gelijk.
Voor het eerst sinds lange tijd zagen ze eruit als gewone kinderen.
"Waarom nu?"
vroeg Serena.
"Omdat Isabella wist..."
"...dat alleen iemand met een eigen kind haar zoons echt zou begrijpen."
"Hoe wist ze dat?"
De vrouw antwoordde niet.
Ze stond op.
"Open het medaillon niet waar anderen bij zijn."
Daarna liep ze weg.
Toen Serena na enkele seconden opkeek...
was de vrouw verdwenen tussen de mensen.
Alsof ze nooit had bestaan.
* * *
Die avond opende Serena het medaillon in haar slaapkamer.
Binnen zat een minuscuul opgevouwen papiertje.
Er stond slechts één adres op.
Keizersgracht 417. Amsterdam.
En daaronder:
"Vraag naar Elias."
Meer niet.
Geen uitleg.
Geen naam.
Alleen dat.
Ze stopte het papiertje snel terug toen er opnieuw werd geklopt.
Dit keer was het Victor.
"Mag ik binnenkomen?"
Ze knikte.
Hij keek zichtbaar vermoeid.
"Marco vertelde me wat je vandaag hebt gedaan."
"Wat bedoelt u?"
"Hij zei..."
Victor glimlachte flauwtjes.
"...dat hij vandaag voor het eerst vergat boos te zijn."
Hij keek door het raam naar de tuin.
"Ik ben je een excuus verschuldigd."
Serena zei niets.
"Ik dacht dat jij net als alle anderen zou vertrekken."
"Waarom zou ik?"
"Omdat iedereen uiteindelijk bang voor mij wordt."
Serena keek hem rustig aan.
"Ik ben niet bang voor u."
"Waar ben je dan wel bang voor?"
Ze dacht aan Lucia.
Aan de voogdijzaak.
Aan de brief.
Aan de onbekende man buiten het huis.
"Dat ik te laat ben."
Victor fronste.
"Te laat waarvoor?"
"Om de mensen van wie ik houd te beschermen."
Victor antwoordde niet.
Maar voor het eerst sinds Isabella's dood voelde hij iets wat hij jarenlang niet had toegelaten.
Hoop.
* * *
Diezelfde nacht werd hij abrupt wakker.
Een alarm.
Niet van de voordeur.
Niet van de camera's.
Van de oude kluis in Isabella's atelier.
Victor sprong uit bed en rende de trap op.
Serena hoorde het alarm eveneens en volgde hem.
Toen ze de deur bereikten...
stond de kluis open.
De inhoud lag over de vloer verspreid.
Papieren.
Foto's.
Schilderijen.
Maar één ding ontbrak.
Victor werd lijkbleek.
"Nee..."
fluisterde hij.
"Dat kan niet..."
Serena keek hem vragend aan.
"Wat is er weg?"
Victor slikte moeizaam.
"Het originele overlijdensrapport van Isabella."
Op hetzelfde moment klonk beneden glasgerinkel.
Een bodyguard schreeuwde.
"Stop hem!"
Voetstappen galmden door de hal.
Iemand vluchtte het landhuis uit.
Victor en Serena renden naar het balkon.
In de regen zagen ze een donkere motor met hoge snelheid door de geopende poort verdwijnen.
De bestuurder droeg een zwarte helm.
Maar vlak voordat hij de straat opdraaide...
keek hij één keer achterom.
En in het licht van een bliksemflits zag Serena iets dat haar bloed deed bevriezen.
Op de hals van de man stond dezelfde lelie getatoeëerd...
als de lelie die Isabella drie jaar eerder onder haar brief had getekend.
Het symbool was nooit een handtekening geweest.
Het was het teken van iemand...
die nog altijd leefde.
En die bereid was opnieuw te doden om de waarheid begraven te houden.
