DEEL 3
De zwarte auto bleef de hele middag aan de overkant van de straat staan.
Serena deed alsof ze hem niet zag.
Maar telkens wanneer ze uit het keukenraam keek, ving ze een glimp op van de man achter het stuur.
Hij droeg een donkere pet.
Een camera lag op de passagiersstoel.
Hij maakte foto's.
Niet van Victor.
Niet van het landhuis.
Van háár.
Ze voelde haar maag samentrekken.
Als haar ex-man werkelijk een privédetective had ingehuurd, zou elke misstap tegen haar worden gebruikt tijdens de voogdijzaak.
Ze mocht zich geen enkele fout veroorloven.
Niet nu.
Niet terwijl Lucia op haar wachtte.
* * *
"Serena!"
De stem van Luca haalde haar uit haar gedachten.
"Marco heeft Tommy opgesloten in de kas!"
Ze rende onmiddellijk naar de achtertuin.
Het landgoed achter de villa was enorm.
Een oude rozentuin liep over in een glazen kas waar Isabella vroeger haar zeldzame orchideeën verzorgde.
Toen Serena dichterbij kwam, hoorde ze gebonk.
"Help..."
"Ik kan er niet uit..."
Tommy.
De deur van de kas zat op slot.
Marco stond een paar meter verderop met een uitdagende glimlach.
"Het was maar een grap."
Serena keek hem rustig aan.
"Geef me de sleutel."
"Nee."
"Waarom niet?"
"Omdat iedereen altijd Tommy kiest."
"Papa ook."
"Altijd Tommy."
Zijn stem brak op de laatste woorden.
Voor het eerst hoorde Serena geen brutale jongen.
Ze hoorde een kind dat pijn had.
"Marco."
"Kom eens hier."
"Waarom?"
"Omdat ik niet tegen je ga schreeuwen."
Nieuwsgierigheid won het van zijn koppigheid.
Hij liep langzaam naar haar toe.
"Wanneer heeft iemand voor het laatst gevraagd hoe het met jou ging?"
Marco keek weg.
"Dat doet niemand."
"Zelfs papa niet."
Serena knielde zodat ze op ooghoogte kwam.
"Ik vraag het nu."
Zijn ogen vulden zich onverwacht met tranen.
"Papa ziet me alleen als ik iets fout doe."
Hij liet de sleutel uit zijn hand vallen.
Serena pakte hem op en opende meteen de deur van de kas.
Tommy vloog huilend naar buiten.
In plaats van Marco uit te schelden, sloeg Serena een arm om beide jongens heen.
"Vanaf vandaag..."
"...is er hier geen winnaar en geen verliezer."
"Alleen een gezin dat opnieuw moet leren vertrouwen."
Vanaf het balkon had Victor alles gezien.
Hij begreep er niets van.
Elke andere nanny had Marco gestraft.
Serena had hem laten praten.
En dat leek veel meer indruk te maken.
* * *
Die avond zat Victor alleen in zijn kantoor.
Hij schonk whisky in.
Niet om te drinken.
Alleen uit gewoonte.
Er werd geklopt.
"Binnen."
Matteo stapte naar binnen.
"Onze mensen hebben de detective gecontroleerd."
"En?"
"Hij werkt inderdaad voor de ex-man van Serena."
Victor knikte kort.
"Laat hem."
Matteo aarzelde.
"Er is nog iets."
Hij legde een tweede dossier op tafel.
"De persoon die drie jaar geleden inbrak in Isabella's atelier..."
"...is mogelijk terug."
Victor keek hem strak aan.
"Dat dossier is gesloten."
"Niet volgens de politie."
"De camera's vielen destijds precies twaalf minuten uit."
"En gisteren..."
Matteo zweeg even.
"...waren er opnieuw twaalf seconden zonder beeld."
Victor voelde hoe zijn hartslag versnelde.
Dat kon geen toeval zijn.
* * *
Na het avondeten hielp Serena Tommy met zijn huiswerk.
Hij schreef langzaam.
Voorzichtig.
Op een gegeven moment stopte hij.
"Mag ik je iets vragen?"
"Natuurlijk."
"Ga jij ook weg?"
Serena glimlachte zacht.
"Waarom vraag je dat?"
"Omdat iedereen weggaat."
"Zelfs mama."
Zijn stem was nauwelijks hoorbaar.
Serena slikte.
"Je moeder wilde niet weg."
"Ze hield van jullie."
"Hoe weet jij dat?"
Ze keek naar de tekening die Tommy had gemaakt.
Een vrouw met lang donker haar.
Vier kinderen.
En een man die iets verder stond.
"Omdat iemand die zoveel liefde achterlaat..."
"...niet vrijwillig verdwijnt."
Tommy fronste.
"Papa zegt dat mama een ongeluk kreeg."
"Dat klopt."
"Maar..."
Hij keek om zich heen voordat hij verder fluisterde.
"...oma zei ooit dat mama bang was."
"Waarvoor?"
"Dat mocht ik nooit vertellen."
Nog voordat Serena iets kon vragen, verscheen Victor in de deuropening.
"Tijd om te slapen."
Tommy liep meteen weg.
Victor bleef achter.
"Waar hadden jullie het over?"
"Over Isabella."
Zijn gezicht verstarde.
"Ik heb gezegd dat haar naam hier niet meer besproken wordt."
"Dat hebt u gezegd."
"Maar uw kinderen zijn daar duidelijk nog niet klaar voor."
Victor draaide zich zwijgend om.
"Of misschien..."
zei Serena rustig.
"...bent ú er nog niet klaar voor."
Hij bleef enkele seconden stilstaan.
Daarna liep hij zonder antwoord weg.
* * *
Later die nacht besloot Serena een glas water te halen.
De villa was donker.
Alleen het maanlicht viel door de hoge ramen.
Toen hoorde ze opnieuw dat vreemde geluid.
Een zachte klik.
Deze keer kwam het uit de bibliotheek.
Ze liep voorzichtig dichterbij.
De deur stond op een kier.
Binnen brandde één enkele bureaulamp.
Niemand.
Maar op de vloer lag een oude envelop.
Alsof iemand die net had laten vallen.
Serena keek om zich heen.
Daarna bukte ze.
Op de voorkant stond in sierlijke letters geschreven:
"Voor degene die eindelijk durft te zoeken."
Haar handen begonnen te trillen.
Ze opende de envelop.
Binnen zat één vergeelde foto.
Isabella.
Lachend.
Met haar vier zoons.
Maar er was iets vreemds.
In de rechterhoek stond nog iemand.
Een man.
Zijn gezicht was zorgvuldig uitgeknipt.
Alsof iemand elk spoor van hem had willen wissen.
Achter op de foto stond met blauwe inkt één zin geschreven.
"Vertrouw Matteo nooit."
Op datzelfde moment hoorde Serena voetstappen op de gang.
Ze stopte de foto snel in haar vest.
Victor verscheen in de deuropening.
"Wat doe je hier?"
"Ik kon niet slapen."
Zijn blik gleed langzaam door de kamer.
Alsof hij voelde dat er iets veranderd was.
Maar hij zei niets.
* * *
De volgende ochtend reed Matteo als eerste de oprijlaan op.
Hij stapte uit met een strak gezicht.
"Victor."
"We hebben een probleem."
"Wat nu weer?"
"Er is vannacht ingebroken."
Victor fronste.
"Onmogelijk."
"De beveiliging zegt van niet."
"Er ontbreekt niets."
"Toch wel."
Matteo keek hem recht aan.
"De reservesleutel van Isabella's atelier is verdwenen."
Victor voelde een ijzige rilling.
Hij wist precies wat dat betekende.
Iemand wilde de verboden kamer openen.
En dat iemand kende het huis veel beter dan de politie ooit had gedacht.
* * *
Die middag kreeg Serena eindelijk een vrije minuut.
Ze liep naar de oude kas waar Tommy de dag ervoor opgesloten had gezeten.
Terwijl ze langs de verweerde houten werkbank liep, zag ze iets glinsteren onder een bloempot.
Een kleine messing sleutel.
Er hing een verweerd label aan.
Met één enkel woord.
"Atelier."
Serena keek langzaam op naar het grote landhuis.
Op de bovenste verdieping stond één raam op een kier.
Achter het glas zag ze heel even de silhouet van een vrouw.
Lang donker haar.
Een witte jurk.
De vrouw leek haar recht aan te kijken.
En voordat Serena met haar ogen kon knipperen...
was de verschijning verdwenen.
Ze wist niet of ze iemand had gezien...
of alleen een schaduw.
Maar één ding wist ze zeker.
Vanaf vandaag ging dit verhaal niet langer alleen over een nanny die een gezin probeerde te redden.
Het ging over een geheim dat iemand al drie jaar met alle macht verborgen hield.
En Serena stond op het punt de eerste deur te openen.
